Coming soon
Coming soon
Selecteer type
For the ninth consecutive year, the NN Art Award will be presented in 2025 to a promising artist showcasing their work at Art Rotterdam. This year’s nominees are Diana Scherer (andriesse eyck galerie), Marcos Kueh (Prospects section of the Mondriaan Fund, courtesy of Galerie Ron Mandos), Pris Roos (Mini Galerie) and Bodil Ouédraogo (Prospects section of the Mondriaan Fund). The work of the four nominees will be on view at Kunsthal Rotterdam from 15 March until 11 May 2025.
Diana Scherer is a pioneer in biotechnological art. Her work is a unique blend of botany, material research, textiles and sculpture, and is essentially a poetic exploration of the relationship between humans and nature — and the human desire to control the natural world. The balance between control and letting go plays a crucial role in her practice. Scherer is renowned for her innovative manipulation of intelligent root networks. In her studio, she creates artificial biotopes where roots are guided underground using templates. The delicate root structures that emerge from this process contain both natural patterns and human-designed motifs. By directing the growth of roots with light, soil and seeds, Scherer creates complex, textile-like structures that she uses for sculptures, installations, textile works and photography. The resulting works highlight the plant’s inherent dynamism and demonstrates how nature often finds its own unpredictable path, despite human intervention.
What sets Scherer’s work apart is her meticulous research process and the intensive collaborations she had in the past with scientists and biologists from institutions such as TU Delft and Radboud University. Her multidisciplinary approach, characterised by elements of science, nature, art, and design, enables her to render the hidden world of roots visible. This has resulted in groundbreaking techniques through which she transforms roots into ‘grown textiles’. Scherer analyses these roots at a microscopic level and she experimented with hundreds of plant species before selecting her favourites: oats, grass, wheat and maize. She likened the structure of grass roots to silk and compared the root system of daisies to wool. The artist is also fascinated by the artisanal nature of textiles and draws inspiration from traditional weaving techniques used by communities that are deeply connected to nature. Sustainability and idealism play a central role in her work.
Scherer’s practice reflects a deep fascination with what neurobiologists regard as the ‘intelligence center’ or the brain of plants. She explores ways to guide these natural growth processes, for instance by studying xylem vessels, the tissue responsible for water transport within plants. Her work reflects a fascination with hidden processes and hybrid forms, where microscopic botanical structures merge with human-made patterns — ranging from geometric principles found in nature to the imprints of bubble wrap and tire tracks. Scherer also integrates the impact of climate change on cellular tissues, incorporating elements such as burnt wood and mutated plant structures.
Scherer’s work embodies the human urge to control nature, while simultaneously raising questions about the ethical and ecological implications (and limits) of that control. In doing so, she invites us to reconsider what ‘natural’ truly means in the age of the Anthropocene.
Diana, could you tell us more about the work you are presenting at Art Rotterdam and in Kunsthal Rotterdam?
At Art Rotterdam, I am showcasing works from my ongoing project ‘Interwoven (Exercises in Root System Domestication)’ (2015–present). In the Intersection section of the fair, a monumental piece measuring 7 by 2.5 meters will be on display, suspended from the ceiling. This work, cultivated from seeds, grass and roots, was originally commissioned by Museum Kranenburgh for my solo exhibition ‘Farming Textiles’, which was presented there last year. Additionally, andriesse eyck galerie will exhibit a selection of my works at the fair.
For Kunsthal Rotterdam, I am preparing a more extensive exhibition featuring around ten larger and smaller works, some of which are intertwined with synthetic fabrics and nets, merging organic growth with human-made materials.
What are your plans for 2025?
In 2025, I will start a collaboration with the TextielLab of the TextielMuseum in Tilburg. Together, we will develop large-scale knitted fabrics and delicate, lace-like coloured nets, which I will then integrate with my root-woven textiles. While I have previously experimented with coloured fabrics, the limited availability of suitable materials has led me to produce them myself. This allows me to determine the colour, size and knitting patterns, while ensuring control over the sourcing of yarn, with the aim of working as sustainably as possible.
I will also be presenting my work in several exhibitions throughout the year. From 11 July, I will take part in ‘More than Human’ at the Design Museum in London. The SeMoCA (Seoul Museum of Craft Art) in South Korea has invited me to participate in ‘Matter Matters: Four Attitudes in the Digital Age’, an exhibition that explores how contemporary craft artists engage with materiality and technology in the digital age. My work will also be featured at the Hangzhou Triennale Fiber Art 2025 in China, while a selection will be on view in Mettingen as part of the Draaiflessen Collection. Finally, my work will be presented at the Fellbach Triennale in Germany.
How did you feel when you heard you were nominated for the NN Art Award?
I was truly surprised — it was completely unexpected. And, of course, absolutely delighted!
If you were to win the award, what project would you pursue immediately?
Winning the award would give me the freedom to focus more on research and experimentation. The further development of my current project requires both time and concentration. Additionally, I would expand my collaboration with the TextielLab of the TextielMuseum, as there are still so many possibilities to explore in combining these two forms of textiles. This year, colour research will also play a significant role in my practice.
Diana Scherer was born in 1971 in Lauingen, Bavaria (Germany) but has lived in the Netherlands for over 25 years. She initially studied fashion design in London but continued her studies at the Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. She has won several awards, including the prestigious New Material Award (Fellow) from Het Nieuwe Instituut in Rotterdam. Scherer’s work has been exhibited at the Frankfurter Kunstverein, the TextielMuseum, Foam Amsterdam, Manifesta, Museum Kranenburgh, the MIT Museum in Boston, the Himalayas Museum in Shanghai, the Victoria & Albert Museum, the Stedelijk Museum, and at the Biennale of Sydney. Currently, her work is on view at the Cobra Museum in Amstelveen and Somerset House in London.
The winner of the NN Art Award 2025 will be announced on Friday 28 March at 20:00 in Kunsthal Rotterdam. During this celebratory evening, all exhibitions, including the NN Art Award exhibition, will be freely accessible to attending guests.
Written by Flor Linckens
Voor het negende jaar op rij wordt de NN Art Award in 2025 uitgereikt aan een veelbelovende kunstenaar die werk toont tijdens Art Rotterdam. De genomineerde kunstenaars zijn Diana Scherer (andriesse eyck galerie), Marcos Kueh (Prospects sectie van het Mondriaan Fonds, courtesy Galerie Ron Mandos), Pris Roos (Mini Galerie) en Bodil Ouédraogo (Prospects sectie van het Mondriaan Fonds). Het werk van de vier genomineerden wordt van 15 maart tot en met 11 mei gepresenteerd in Kunsthal Rotterdam.
Diana Scherer is een pionier binnen de biotechnologische kunst. Haar werk vormt een unieke combinatie van botanie, materiaalonderzoek, textiel en sculptuur en vormt in zekere zin een poëtisch onderzoek naar de relatie tussen mens en natuur — en de menselijke drang om de natuurlijke omgeving te willen beheersen. De balans tussen controle en loslaten speelt hierin een cruciale rol. Scherer staat bekend om haar innovatieve manipulatie van intelligente wortelnetwerken. In haar studio creëert ze kunstmatige biotopen waarin wortels ondergronds worden geleid met behulp van sjablonen. De delicate wortelstructuren die hieruit voortkomen bevatten zowel natuurlijke patronen als door de mens ontworpen motieven. Door het groeiproces van de wortels te sturen met licht, aarde en zaden, ontstaan er complexe, textielachtige structuren die Scherer inzet voor sculpturen, installaties, textielwerken en fotografie. Dit benadrukt de dynamiek van de plant en laat zien hoe de natuur, ondanks menselijke interventie, vaak een eigen, onvoorspelbare weg kiest.
Wat Scherers werk bijzonder maakt is haar zorgvuldige onderzoeksproces en de intensieve samenwerkingen die ze in het verleden had met wetenschappers en biologen van instituten als TU Delft en de Radboud Universiteit. Haar multidisciplinaire aanpak, gekenmerkt door elementen uit de wetenschap, natuur, kunst en design, maakt het mogelijk de verborgen wereld van wortels zichtbaar te maken. Dit heeft geleid tot baanbrekende technieken waarmee ze wortels transformeert tot ‘gegroeid’ textiel. Scherer analyseert de wortels tot op microscopisch niveau en experimenteerde met honderden plantensoorten voordat ze bij haar favorieten uit kwam: haver, gras, tarwe en maïs. De structuur van graswortels vergeleek Scherer bijvoorbeeld met zijde en het wortelstelsel van de margriet liet haar denken aan wol. Tegelijkertijd is de kunstenaar ook geïnteresseerd in het ambachtelijke karakter van textiel en laat ze zich inspireren door traditionele weeftechnieken van gemeenschappen die nauw verbonden zijn met de natuur. Duurzaamheid en idealisme spelen een centrale rol in haar werk.
Scherers praktijk getuigt van een diepe fascinatie voor wat neurobiologen beschouwen als het ‘intelligentiecentrum’ of het brein van planten. Ze onderzoekt manieren om deze natuurlijke groeiprocessen te sturen, bijvoorbeeld door het bestuderen van xyleemvaten: het weefsel dat verantwoordelijk is voor het interne watertransport in planten. Haar werk weerspiegelt een fascinatie voor verborgen processen en hybride vormen, waarin microscopische plantaardige structuren samensmelten met door de mens gemaakte patronen — van geometrische natuurprincipes tot de afdrukken van bubbelplastic en sporen van autobanden. Scherer integreert daarin ook de impact van klimaatverandering op celweefsels, zoals verbrand hout en gemuteerde plantenstructuren.
Het werk van Scherer weerspiegelt de menselijke behoefte om de natuur te beheersen, terwijl het tegelijkertijd vragen oproept over de ethische en ecologische implicaties (en de grenzen) daarvan. De kunstenaar laat ons op die manier nadenken over wat ‘natuurlijk’ betekent in het tijdperk van het Antropoceen.
Diana, zou je ons wat meer kunnen vertellen over het werk dat je presenteert op Art Rotterdam en in de Kunsthal?
Op Art Rotterdam laat ik werken zien uit mijn doorlopende project ‘Interwoven (Exercises in Root System Domestication)’ (2015–heden). In de Intersection-sectie van Art Rotterdam zal een monumentaal werk van 7 bij 2,5 meter te zien zijn, dat aan het plafond bevestigd is. Dit werk, gegroeid uit zaden, gras en wortels, werd oorspronkelijk gemaakt in opdracht van Museum Kranenburgh voor mijn tentoonstelling ‘Farming Textiles’, die daar vorig jaar te zien was. Daarnaast toont andriesse eyck galerie op de beurs een selectie van mijn werken. Voor de Kunsthal Rotterdam werk ik aan een uitgebreidere tentoonstelling met circa tien grotere en kleinere werken. Sommige daarvan zijn vergroeid met door de mens vervaardigde stoffen of netten.
Wat zijn je plannen voor 2025?
In 2025 start ik een samenwerking met het TextielLab van het TextielMuseum in Tilburg. Samen zullen we grootschalige gebreide stoffen en kantachtige, gekleurde netten ontwikkelen, die ik vervolgens laat vergroeien met mijn weefsels van plantenwortels. Hoewel ik al vaker heb geëxperimenteerd met gekleurde stoffen, is de keuze aan geschikte materialen zo beperkt dat ik heb besloten om ze zelf te maken. Op die manier kan ik zelf de kleur, het formaat en het breipatroon bepalen. Daarnaast is het voor mij essentieel om controle te hebben over de herkomst van het garen, met als doel zoveel mogelijk te werken met ecologisch verantwoord garen.
In 2025 mag ik mijn werk bovendien presenteren in verschillende tentoonstellingen. In Londen neem ik vanaf 11 juli deel aan de tentoonstelling ‘More than Human’ in het Design Museum. Het SeMoCA (Seoul Museum of Craft Art) in Zuid-Korea heeft me daarnaast uitgenodigd voor ‘Matter Matters: Four Attitudes in the Digital Age’, een tentoonstelling over de manier waarop ambachtelijke kunstenaars materialiteit en technologie benaderen in ons digitale tijdperk. Daarnaast zullen verschillende van mijn werken gepresenteerd worden tijdens de Hangzhou Triennale Fiber Art 2025 in China. Een selectie van mijn werk zal in Mettingen te zien zijn in de Draaiflessen Collectie. Tot slot is mijn werk onderdeel van de Fellbach Triennale in Duitsland.
Kun je beschrijven hoe je je voelde toen je hoorde dat je was genomineerd voor de NN Art Award?
Ik was erg verrast, het nieuws kwam totaal onverwacht. Dat stemde me natuurlijk heel vrolijk!
Welk project zou je onmiddellijk oppakken als je de award zou winnen?
Het zou me de ruimte geven om me meer op onderzoek en experiment te richten. Voor de verdere ontwikkeling van mijn huidige project heb ik tijd en concentratie nodig. Daarnaast zou ik mijn samenwerking met het TextielLab van het TextielMuseum kunnen uitbreiden, want er zijn nog zoveel mogelijkheden om de twee vormen van textiel te combineren. Ook speelt kleuronderzoek dit jaar een belangrijke rol.
Diana Scherer werd in 1971 geboren in Lauingen in Beieren (Duitsland) maar de kunstenaar woont inmiddels al meer dan 25 jaar in Nederland. Ze begon aanvankelijk aan een studie in modeontwerp in Londen maar vervolgde haar opleiding aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. Ze sleepte verschillende prijzen in de wacht, waaronder de New Material Award (Fellow) van Het Nieuwe Instituut. Het werk van Scherer was onder meer te zien in de Frankfurter Kunstverein, het Textielmuseum, Foam Amsterdam, Manifesta, Museum Kranenburgh, het MIT Museum in Boston, het Himalayas Museum Shanghai, het Victoria & Albert Museum, het Stedelijk Museum en tijdens de Biënnale van Sydney. Op dit moment is haar werk te zien in het Cobra Museum in Amstelveen en in Somerset House in Londen.
De winnaar van de NN Art Award 2025 wordt bekendgemaakt op vrijdag 28 maart om 20.00 uur in Kunsthal Rotterdam. Tijdens deze feestelijke avond zijn alle tentoonstellingen, inclusief de NN Art Award tentoonstelling, vrij toegankelijk te bezichtigen voor de aanwezige gasten.
Geschreven door Flor Linckens
Want to join a tour of the fair, led by a passionate art lover from Young Collectors Circle? You can on: Saturday 29 March and Sunday 30 March, starting times: 13.00 hours and 15:00 hours. Registration: at the Information Desk in the entrance area of the fair.
Young Collectors Circle opens up the art world to art lovers with collecting ambitions. Meet other starting collectors, get acquainted with all aspects of collecting and develop your own taste and style.
Een rondleiding volgen over de beurs, onder leiding van een gepassioneerde kunstliefhebber van de Young Collectors Circle? Dat kan op: zaterdag 29 en zondag 30 maart, starttijden: 13.00 en 15.00 uur. Aanmelden: bij de Informatiebalie in het entreegebied van de beurs.
De Young Collectors Circle ontsluit de kunstwereld voor kunstliefhebbers met verzamelambities. Ontmoet andere startende verzamelaars, maak kennis met alle aspecten van het verzamelen en ontwikkel je eigen smaak en stijl.
Het werk van Diana Al-Halabi (1990, Libanon) is even persoonlijk als politiek. Zonder een moment te aarzelen, spreekt ze over honger, oorlog en ontmenselijking met helderheid en urgentie. Haar nieuwste werken, Clean Cut (2024) en Blow Up (2025), snijden diep in thema’s van macht en onderdrukking, en tonen hoe geweld wordt gesanctioneerd en weggewuifd.
Tijdens het gesprek fladdert Bubu, een kleine, felgroene, donzige parkiet rond haar. Hij tsjirpt luid, eist haar aandacht op, en drukt kleine kusjes op haar lippen. Bubu is het lichtpuntje in de donkerte van het gesprek.
Wat is de rode draad in je werk?
“Mijn praktijk is interdisciplinair; ik ben niet enkel een filmmaker of enkel een schilder,” zegt Diana. Het medium wordt bepaald door de urgentie van het onderwerp. “Als iets nú gebeurt, moet ik er anders op reageren dan wanneer ik iets uit het verleden bekijk.”
Haar werk onderzoekt machtssystemen die van bovenaf worden opgelegd. “Ik werk tegen alles wat top-down komt,” zegt ze. “Onderdrukten versus onderdrukkers, gekoloniseerden versus kolonisatoren.” Die spanning drijft haar praktijk, waarin ze meestal vertrekt vanuit het persoonlijke en zo uitzoomt naar bredere politieke structuren.
Maar in haar film The Battle of Empty Stomachs gebeurde het net andersom. “Sinds 2021 deed ik onderzoek naar twee vormen van politieke honger,” zegt ze. “Hongersnood is een wapen van bovenaf, opgelegd door de staat. Hongerstakingen bewegen net de andere kant op, ze beginnen bij de individuele gevangene en groeien van daaruit, als een laatste vorm van verzet.”
Terwijl ze aan de film werkte, sloeg de realiteit in. “Ik vroeg me af: wat weet ik eigenlijk over honger? Niets, toch? Het enige wat ik kende, was vasten. En toen escaleerde de hongersnood in Gaza. Het was verstikkend om een genocide mee te maken terwijl ik een film maakte over politieke uithongering. Het was niet langer een onderzoeksproject. Het gebeurde. Nu.”
Het Mondriaan Fonds hielp bij de productie van die film, toch?
“Ja, The Battle of Empty Stomachs werd ondersteund door zowel het Mondriaan Fonds als de IFFR RTM Pitch Award,” zegt Diana. “Het prijzengeld mocht enkel voor de productie gebruikt worden, dus het Mondriaan Fonds hielp me persoonlijk om het project mogelijk te maken.”
Haar onderzoek duurde twee jaar, de film zelf werd in zes à zeven maanden gerealiseerd. Maar na de afronding voelde ze dat ze iets anders nodig had. “Ik schrijf alles in mijn films, zelfs de poëtische teksten. Maar op een bepaald moment voelde taal te klein. Woorden waren te beperkt, te nauw voor wat ik zag.”
Zo kwam ze opnieuw bij schilderkunst terecht. Op Art Rotterdam Prospects toont ze Clean Cut, het eerste werk dat uit die verschuiving voortkwam.
Wat inspireerde Clean Cut?
“Ik las Bertolt Brechts essay Writing the Truth, Five Difficulties uit 1935 en een zin liet me niet meer los,” zegt Diana. “Hij schrijft over hoe mensen fascisme willen bekritiseren, maar kapitalisme zorgvuldig buiten beeld houden. Alsof je kalfsvlees wil eten, maar weigert te zien hoe het kalf wordt geslacht. En zolang de slager zijn handen wast, doet niemand moeilijk. Dat beeld bleef in mijn hoofd klieven.”
Dit staat centraal in Clean Cut. Op het schilderij wast een slager zijn handen, een vleesmolen steekt in zijn mond. Twee vrouwen kijken hem met achterdocht aan. “Na vijf jaar in het Westen te wonen, zie ik die dubbele standaarden elke dag. Mensen oordelen met argwaan over anderen, maar er is een hiërarchie in wie geweld mag bekritiseren. Als iemand zegt: ‘Oh nee, die arme Israëli’s,’ dan weigert die te zien waar het echte probleem ligt, en dat is exact waar Brecht het over had. Mensen veroordelen geweld, maar zwijgen over zionisme. Ze veroordelen nazi-fascisme, maar weigeren zionisme in vraag te stellen. Het is schuldwitwassen. Net zoals de slager die zijn handen wast.”
De titel Clean Cut verwijst naar hoe geweld klinisch en afstandelijk wordt in moderne oorlogsvoering. “Israël bombardeert Gaza op een ‘cleane’ manier. Het is verticaal geweld, losgekoppeld, bijna onzichtbaar. Een raket valt uit de lucht en wist de daad van moord uit. Maar een mes beweegt horizontaal, dichtbij, direct. Het ene wordt als ‘clean’ gezien, het andere als vuil.”
De lichamen in haar schilderij zijn geen dieren, maar mensen. “Het is een directe reactie op hoe zionistische propaganda Palestijnen en Libanezen ‘menselijke dieren’ noemt. Maar tijdens de Holocaust werden Joden door de nazi’s exact zo genoemd. Dezelfde retoriek, dezelfde dehumanisering.”
Waarom resoneert schilderen nu zo sterk met je werk?
“Geen enkel medium kan de rampzalige realiteit vatten,” zegt Diana, terwijl ze reflecteert op het overweldigende geweld en het menselijke leed dat beelden van de oorlog in Gaza proberen vast te leggen. Maar wat haar net zo hard raakt, is hoe snel die beelden verdwijnen. “Vandaag de dag verdwijnen beelden razendsnel, opgeslokt door de eindeloze stroom van het internet. We mogen niet toestaan dat deze digitale amnesie uitwist wat we hebben gezien. Voor het digitale tijdperk, bleven beelden van oorlog op het netvlies gebrand. Denk aan de Vietnamoorlog, sommige beelden zijn iconisch geworden, omdat ze zowel het verzet als het lijden vasthouden.”
Schilderen is een manier om beelden die haar shockeren vast te houden. “Ik zag een foto van een hoop lichamen van Palestijnen, bruut afgeslacht, met katten die erbovenop zaten. En ik bleef me afvragen: zijn die katten uitgehongerd en op zoek naar eten? Zijn ze aan het rouwen? Of voelen ze de kilte van de dood en proberen ze de lichamen warm te houden?”
Diana zag ook foto’s van kinderen en beroemdheden die boodschappen schreven op raketten, die even later op Palestijnen werden afgevuurd. Die beelden vormden de basis voor Blow Up, het drieluik waar ze nu aan werkt, en dat op Art Rotterdam Prospects voor het eerst te zien zal zijn.
“Het is een daad van genocide die als iets patriottisch wordt voorgesteld, maar het is pure indoctrinatie. Het is een systeem dat mensen meesleurt in gruwelijk geweld, zonder dat ze volledig begrijpen waar ze in worden betrokken.”
Schilderen is haar verzet tegen de vluchtigheid van beelden. “Ik voelde de ethische verantwoordelijkheid om die beelden niet simpelweg te herhalen, maar om een manier te vinden om erover te spreken. Kunst moet die momenten vastzetten, omdat een simpele scroll ze anders voorgoed laat verdwijnen. Omdat vergeten te gemakkelijk is. En ontkennen nog gemakkelijker.”
Met vastberadenheid doorbreekt Bubu de zwaarte van het gesprek. Hij drukt zachte kusjes op Diana’s lippen, alsof hij haar probeert te troosten. Ze kust hem terug en fluistert zacht: “Habibi Bubu, I love you too.”
De onderbreking is zo absurd dat Bertolt Brecht het zelf had kunnen schrijven – een teder moment dat zich nestelt tussen ons terwijl de zwaarte van de oorlog nazindert.
Geschreven door Emily Van Driessen
“What do we do with all those statues of controversial historical figures from the past?” Anne Wenzel asked herself. This dilemma was the starting point for her project House of Fools. During Art Rotterdam, from March 28 to March 30, 2025, at Ahoy Rotterdam, AKINCI Amsterdam will present the bust House of Fools (Johan Maurits) in Sculpture Park. Wenzel is fascinated by the way we interact with the monuments of our “heroes” from the past in the present day. Her House of Fools series is a response to the recent destruction of statues, in which statues of historical figures – due to their contentious pasts – are being pulled down from their pedestals. “With these sculptures, I show the splendour, glory, and majesty of power. With decay. From within, it seems like they have been eaten away or falling apart,” says Wenzel. The bust she made of Johan Maurits of Nassau-Siegen is not a tribute to this governor of the former Dutch colony in Brazil. Instead, Wenzel raises the question: what does this statue mean, as we no longer unconditionally regard Johan Maurits as a hero? In doing so, she offers an alternative to the eternal struggle between preserving and destroying monuments.
An absurd request at Art Rotterdam
“Do you want to box against me?” This question was posed to Wenzel by Deirdre Carasso, former director of the Stedelijk Museum Schiedam, at Art Rotterdam 2019. Carasso was tasked with creating a connection between the museum and the city. A boxing match seemed to her a good way to build a bridge between art and engagement. “Why don’t you ask me to create an exhibition? I’m much better in doing that,” Wenzel wondered. She accepted the challenge on the condition that, if she won, she would receive artistic freedom in the museum. Wenzel won and, in response to this “absurd” request, she depicted the many aspects of power.
Contemporary iconoclasm
The largest room in the Stedelijk Museum Schiedam was dedicated to the House of Fools series, which consisted of dark gold-coloured ceramic busts. In addition to Johan Maurits, historical “heroes” such as Jan Pieterszoon Coen and Witte Corneliszoon de With were featured, all based on statues that had recently been destroyed, vandalised, or removed. The sculpture she made of De With was purchased by Museum Boijmans Van Beuningen last year. As a sculptor, Wenzel experiences “pain” when witnessing the contemporary destruction of statues. It’s not just the disappearance of statues from public spaces that affects her, but also the fact that the work of her colleagues is being erased. In 2017, the statue of Johan Maurits was removed from the entrance hall of the Mauritshuis. This was done silently, with the statue being unexpectedly moved to the depot. The removal of the statue was seen as a sign of disapproval of Johan Maurits’ alleged involvement in the slave trade. The Mauritshuis decided to present the controversial history surrounding Johan Maurits – namesake of the museum – elsewhere in the museum, but without the statue. The Mauritshuis’ decision aligns with a trend where more and more museums and public institutions seem to choose to remove statues of controversial heroes from the past. Although Wenzel acknowledges the necessity of critically examining our own past, she questions whether such contemporary iconoclasm is the right solution. As a result, she decided to make it her new project.
The tension between decay and grandeur
The bust of Johan Maurits is full of holes, from which a greenish glaze seems to drip. His face is also damaged: “It looks like it’s been bitten by a monster, while other parts appear to have been affected by fire,” says Wenzel. The pedestal of the bust is no longer fully intact, threatening to topple over at any moment. At the bottom of the pedestal we see ceramic tiles in which footprints are printed. The sculpture thus seems to reflect its own decay. By damaging the bust, the artist seeks to challenge his impeccable image. Wenzel makes us reflect on how we deal with the memory of this governor, as part of a system of exploitation and oppression. In doing so, she shows that there are alternative ways to engage with the past.
In addition to signs of decay, the grandeur of this controversial historical hero is also emphasized. Wenzel applied a mirrored gold glaze, simultaneously confronting the viewer with their own reflection. However, the artist encountered a problem when the statue did not achieve the golden effect as she intended. The glaze proved highly sensitive to temperature, so Wenzel had to experiment with different firing techniques. At 1080 degrees, the busts remained dull black, but when she heated the kiln further, a golden shine appeared. It was the finishing touch to this series of works. Wenzel shows us: monuments are built with love – even in their decay, they deserve honour and respect.
Written by Martine Bontjes
“Wat doe je met al die standbeelden van controversiële historische figuren uit het verleden?”, vroeg Anne Wenzel zich af. Dit dilemma was het startpunt voor haar project House of Fools. Tijdens Art Rotterdam, van 28 tot en met 30 maart 2025 in Ahoy Rotterdam, presenteert AKINCI uit Amsterdam de buste House of Fools (Johan Maurits) in Sculpture Park. Wenzel is gefascineerd door de manier waarop wij in het heden omgaan met de monumenten van onze “helden” uit het verleden. Haar serie House of Fools is een reactie op de recente beeldenstorm waarin standbeelden van historische figuren – vanwege hun omstreden verleden – van hun sokkels worden getrokken. “Met deze beelden toon ik de pronk, de pracht en de praal van macht. Mét verval. Van binnenin lijkt het alsof ze zijn weggevreten of uit elkaar breken”, aldus Wenzel. De buste die zij maakte van Johan Maurits van Nassau Siegen is geen eerbetoon aan deze gouverneur van de voormalige Nederlandse kolonie in Brazilië. In plaats daarvan stelt Wenzel de vraag: wat betekent dit beeld nog, nu we Johan Maurits niet langer onvoorwaardelijk als held beschouwen? Ze biedt daarmee een alternatief voor de eeuwige strijd tussen het bewaren en vernietigen van beelden.
Een absurd verzoek op Art Rotterdam
“Wil je tegen me boksen?” Die vraag legde Deirdre Carasso, voormalig directeur van het Stedelijk Museum Schiedam, voor aan Wenzel op Art Rotterdam 2019. Als directeur van het museum kreeg Carasso de taak verbinding te leggen tussen het museum en de stad. Een bokswedstrijd leek haar een goede manier om een brug te slaan tussen kunst en engagement. “Waarom vraag je mij niet om een tentoonstelling te maken, daar ben ik toch veel beter in?” vroeg Wenzel zich af. Ze accepteerde het verzoek onder de voorwaarde dat ze, bij winst, artistieke vrijheid zou krijgen in het museum. Wenzel won, en bracht als reactie op deze “absurde” vraag de vele aspecten van macht in beeld.
Hedendaagse beeldenstorm
De grootste zaal in het Stedelijk Museum Schiedam werd gewijd aan de serie House of Fools, bestaande uit donkere goudkleurige keramische bustes. Naast Johan Maurits waren hier ook historische “helden” als Jan Pieterszoon Coen en Witte Corneliszoon de With te zien, allen gebaseerd op standbeelden die recent vernield, beklad of verwijderd werden. Het beeld dat ze maakte van De With werd vorig jaar door het Museum Boijmans van Beuningen aangekocht. Als beeldhouwer ervaart Wenzel “pijn” bij het aanschouwen van de hedendaagse beeldenstorm. Het is niet alleen het verdwijnen van standbeelden uit de publieke ruimte dat haar raakt, maar ook dat daarmee het werk van haar collega’s teniet wordt gedaan. In 2017 werd het standbeeld van Johan Maurits uit de ontvangsthal van het Mauritshuis verwijderd. Dit alles gebeurde stilzwijgend, het beeld werd onverhoeds overgebracht naar het depot. Het verwijderen van het standbeeld werd gezien als blijk van afkeuring van het vermeende aandeel van Johan Maurits in de slavenhandel. Het Mauritshuis koos ervoor om de omstreden geschiedenis rondom Johan Maurits – naamgever van het museum – elders in museum toe te lichten, maar dan zonder het standbeeld. De keuze van het Mauritshuis sluit aan bij een trend waarbij steeds meer musea en overheidsinstanties lijken te kiezen voor de verwijdering van standbeelden van omstreden helden uit het verleden. Alhoewel Wenzel de noodzaak ziet om kritisch naar het eigen verleden te kijken, vraagt ze zich af of een dergelijke beeldenstorm de juiste oplossing is. Dus besloot ze er haar nieuwe project van te maken.
De spanning tussen verval en grandeur
De buste van Johan Maurits zit vol gaten waar een groenig glazuur uit lijkt te druppelen. Ook zijn gezicht is aangetast: “Er lijkt in te zijn gehapt door een monster, andere delen lijken door brand aangetast”, aldus Wenzel. Het voetstuk van de buste is ook niet meer helemaal intact, waarmee het beeld ieder moment dreigt om te vallen. Onderaan op de sokkel liggen keramische tegels waarin voetsporen staan afgedrukt. Het beeld lijkt hierdoor zijn eigen verval te weerspiegelen. Door de buste te beschadigen, wil de kunstenaar zijn onberispelijke imago ter discussie stellen. Wenzel laat ons nadenken over hoe we omgaan met de herinnering aan deze gouverneur, als onderdeel van een systeem van uitbuiting en onderdrukking. Ze laat daarmee zien dat er ook andere manieren zijn om met het verleden om te gaan.
Naast tekenen van verval wordt ook de grandeur van deze omstreden historische held benadrukt. Wenzel bracht een spiegelend goudglazuur aan, waarmee de kijker tegelijkertijd geconfronteerd wordt met zijn eigen reflectie. De kunstenaar had echter een probleem toen het beeld niet het gouden effect kreeg zoals ze beoogde. Het glazuur bleek erg gevoelig voor temperatuur en dus moest Wenzel experimenteren met andere manieren van stoken. Bij 1080 graden bleven de bustes dof zwart, maar toen ze de oven verder verhitte, verscheen er een gouden glans. Het was de finishing touch van deze serie werken. Wenzel laat ons zien: monumenten worden met liefde gebouwd – ook in hun verval verdienen ze eerbied en respect.
Geschreven door Martine Bontjes
Met zijn werk slaat kunstenaar Janne Schimmel (geb. 1993, Nederland) een brug tussen de digitale en fysieke wereld, waarbij hij technologie en gaming vanuit een nieuw perspectief benadert. Dit jaar presenteert hij op de Prospects sectie van Art Rotterdam Between Modder and Mud (2024), een gaming-sculptuur met een eigen ontworpen game die uitnodigt tot interactie en reflectie.
Wat is de rode draad in je werk?
“Gaming heeft altijd een rol gespeeld in mijn werk,” legt Janne uit. “Wat mij fascineert, is de discrepantie tussen hoe de gamewereld eruit ziet in de spellen en hoe gamers hun fysieke ruimte vormgeven. Denk bijvoorbeeld aan World of Warcraft: een rijk gedetailleerde, magische wereld vol kristallen en spirituele elementen. Tegelijk zien we dat de typische gamerkamer vaak minimalistisch en strak is, met LED-verlichting, gestroomlijnde meubels en koude consoles. Die twee werelden staan in schril contrast, en ik wil die in mijn werk meer samenbrengen.”
Zijn sculpturen ontrafelen deze spanning en dagen het traditionele design van hardware uit. “De apparaten die we nodig hebben om verbinding te maken met de digitale wereld worden vaak ontworpen om kracht en snelheid uit te stralen, terwijl zachtere, emotionele kwaliteiten nauwelijks een rol spelen. Ik wil dat verhaal veranderen.”
Hoe komt het dat gaming hardware en design vaak zo’n eenzijdig karakter hebben?
“Volgens mij komt dat door onze performance culture,” zegt Janne. “In de jaren ’90, tijdens LAN-parties, een bijeenkomst voor computerliefhebbers, kwamen gamers samen om hun snelste en krachtigste computers te laten zien. Ze openden de zijkant van hun computerkasten om trots de hardware te tonen. Dat heeft geleid tot een esthetiek die draait om componenten die kracht en snelheid uitstralen.”
In zijn sculpturen legt hij deze componenten – zoals moederborden, processors en videokaarten – letterlijk bloot, maar hij combineert ze met elementen als kristallen, sieraden en stenen. “Door deze contrasten naast elkaar te plaatsen, wil ik laten zien hoe eenzijdig de esthetiek rond gaminghardware is en ruimte creëren voor iets zachter, iets minder rationeel.”
Hij ziet hierin ook de invloed van patriarchale structuren. “Het idee dat hardware krachtig en mannelijk moet zijn, sluit emoties en zachtere esthetiek uit. Er zit nog veel vast in die traditionele denkbeelden.”
Gaming wordt vaak gezien als een solitaire activiteit, maar in jouw werk benadruk je juist de kracht van gaming communities en user-generated content. Kan je dat toelichten?
“Gaming is veel meer dan een individuele ervaring,” benadrukt Janne. “De kracht van communities ligt in het delen van kennis en creativiteit. De modding community, waarin gamers bestaande games aanpassen, is een prachtig voorbeeld. Het begon al in 1993, toen de ontwikkelaars van het spel Doom hun code deelden, zodat spelers zelf toevoegingen konden maken. Dat heeft de industrie voorgoed veranderd.”
Daarnaast spreekt Janne vol bewondering over de homebrew community, waar mensen volledig nieuwe spellen ontwikkelen voor oude apparaten zoals de Gameboy of Nintendo DS. “Wat ik hier zo mooi aan vind, is dat de community technologie heractiveert en daarmee de commerciële industrie uitdaagt. Maar wat misschien nog belangrijker is: er wordt ruimte gecreëerd voor eigen verhalen. De commerciële gamingindustrie wordt nog steeds gedomineerd door witte mannen die vaak één soort narratief vertellen. Homebrew makers doorbreken dat. Ze herschrijven op deze manier de narratieven die naar voren komen.”
Deze gemeenschappen zijn een directe inspiratiebron voor Janne en hij verwerkt ook hun gedeelde technieken en code in zijn eigen games. Op zijn sculpturale consoles kunnen bezoekers niet alleen zijn zelfgemaakte games spelen, maar ook die van anderen uit deze gemeenschappen, zoals LesbiAnts, Toni Catino, een game over lesbische mieren. “Alleen al de titel vind ik geniaal,” zegt hij lachend. “Het is een perfect voorbeeld van een verhaal dat nooit uit de mainstream industrie zou komen. Dit soort games laten zien waarom deze gemeenschappen zo belangrijk zijn.”
Wat is de impact geweest van de beurs van het Mondriaan Fonds?
“De beurs gaf me de vrijheid om mijn creatieprocessen te verdiepen,” zegt Janne. Een belangrijk deel van het budget gebruikte hij om te investeren in een CNC-machine, waarmee hij digitale ontwerpen met organische vormen met uiterste precisie kan uitsnijden in hout en andere robuuste materialen. Maar wat hem vooral fascineert, is hoe dit proces niet eindigt bij de fysieke vorm.
“Eerst maak ik mijn digitale ontwerpen fysiek tastbaar. Vervolgens scan ik die creaties opnieuw in 3D en dan deel ik ze met de community. Zij kunnen die digitale modellen gebruiken in hun eigen ontwerpen of ze zelf 3D printen en terugbrengen naar de fysieke wereld. Zo ontstaat er een voortdurende uitwisseling tussen digitaal en fysiek.”
Dit principe van hergebruik komt ook terug in zijn designstukken. “Een van mijn sculpturen begon met een Ikea-stoel die ik al sinds mijn elfde had. Toen de armleuning brak, repareerde ik hem door een nieuwe leuning uit aluminium te gieten. Die reparatie inspireerde later de sculpturale vormen van mijn designstoelen en -banken.”
Wat ga je tonen op Art Rotterdam?
Op de Prospects sectie presenteert Janne Between Modder and Mud (2024), een gaming-sculptuur waarmee bezoekers zijn zelfontwikkelde game First Person Hugger (2024) kunnen spelen.
“Ik wilde een game creëren waarin compassie centraal staat. In veel commerciële games draait het om geweld, en dat vind ik op zich niet slecht,” zegt Janne. “Ik ben er ook mee opgegroeid, maar als ik nu hetzelfde zou maken, voegt het niets meer toe. In First Person Hugger bekijk je de wereld niet door een geweerloop, zoals in een traditionele first person shooter, maar door open armen. In plaats van schieten, zijn knuffelen en praten de voornaamste interacties van de speler.”
Dit idee kwam voort uit een moment dat hem altijd is bijgebleven. “Ik was als tiener aan het gamen toen mijn moeder binnenkwam. Ze zag een boeket bloemen in de game en zei: ‘geef die bloemen aan een vrouw’. Maar het enige wat ik kon doen, was ze als wapen gebruiken. Dat zette me aan het denken over hoe beperkt interacties in games vaak zijn. Ik wil iets maken dat een totaal ander perspectief biedt.”
Geschreven door Emily Van Driessen
In the Main Section of the fair, the Borzo Gallery is presenting a homage to Jan Andriesse, the painter who wanted to create ‘shamelessly beautiful paintings’ and who was fascinated by the workings of light throughout his life. Averse to trends, Andriesse worked on his houseboat on the Amstel to create a body of work that was as idiosyncratic as it was consistent.
At the Borzo stand, three paintings from Andriesse’s estate are on display, alongside several Water Studies—ink drawings of light reflections on the Amstel—and new work by Andriesse’s friend and colleague Jurriaan Molenaar.
Until his death in 2021, Jan Andriesse was a key figure in Dutch painting. His best-known work is his series of rainbow paintings on large canvases, which he began on in 1994. The first rainbow was conceived for a conference room at the Council of State, but the commission was not granted. “I wondered what the most beautiful thing was that I could give the queen to look at. After months of consideration, I arrived at a rainbow. After all, what is more beautiful than a rainbow?” Despite the fact that the assignment did not go through, Andriesse decided to create the rainbow anyway, in a large format (350 x 567.5 cm). Since then, the work has been part of the collection of Museum De Pont.
With his rainbow paintings, Andriesse ventured into terra incognita. You would think there had been predecessors dedicated to painting the rainbow, but this was not the case: he was the only one. This discovery came with its own challenges, as all colours in a rainbow have the same lightness, but paint does not. To ensure the intensity of all colours was equally strong, Andriesse sometimes worked for months on end on a single painting. Every day, he would apply a new layer of acrylic paint mixed with marble powder. “If it took 200 days, that meant 200 layers. It sounds absurd, but it’s true,” Andriesse told NRC. These countless layers are not visible on the surface of his canvases, which are always smoothly polished, but only along the edges.
Partly due to the large size of the canvases—the rainbow at Museum Jan Cunen measures 190.5 x 300 cm—and the slow process, Andriesse’s legacy is not extensive. Gallery owner Paul van Rosmalen estimates that besides the Water Studies, only around ten paintings remain. Three of these are being offered at Art Rotterdam for the first time.
Andriesse’s background
Andriesse was born in 1950 in Jakarta. He spent his childhood in El Salvador before moving to the Netherlands. In 1968, he began studying at the Free Academy in The Hague and later, in the early 1970s, continued his studies at Ateliers ’63 in Haarlem. In the early 1970s, he moved to Canada and then illegally to New York, where he lived and worked for eight years. To make ends meet, he worked as a house painter in Manhattan office buildings. Reflecting in 2000, he called New York the place where he learned the most about the workings of paint and colour. “I saw the spatial effect of colour and how colour can have weight. I saw what a cold neutral white can do on a large surface and how warm white can be when mixed with pink, yellow or orange.”
On the Amstel
When he moved into his studio on a houseboat on the Amstel, he knew he had found all he needed in this place. Andriesse installed several skylights in the boat’s ceiling, allowing daylight to stream in unimpeded. This enabled Andriesse to study the interplay of paint, light and colour in detail.
The houseboat also offered views of the Weesperzijde. One evening, he saw the reflected light of the streetlamps converging at a point in the Amstel. He couldn’t believe his eyes, but consulted Marcel Minnaert’s The Nature of Light and Color in the Open Air (1937), which precisely described the phenomenon he had just witnessed. “Depending on the wind, the ripples carry the light. It is oxygen, it is space, it is change. It is continuous change. It lives; you could almost say light moves.”
Uninfluenced by trends
Jan Andriesse was a striking figure. A tall man with a sonorous voice, he preferred to dress in white. His ideas were equally as distinctive. He was a homo universalis in an era increasingly focused on specialisation. Like artists centuries ago, he made no distinction between art and science. In his view, there was as much beauty in theoretical physics as in a painting by Vermeer or Weissenbruch, two painters he admired.
He incorporated several geometric and mathematical principles into his work, such as Kepler’s Triangle and the Golden Ratio. About using the Golden Ratio, he said, “It’s a proportion that is useful for me because it naturally generates possibilities, almost outside of myself. The more my ego and neuroses are absent in my work, the better.”
Because of this absence in his work, gallery owner Paul van Rosmalen describes Andriesse’s work as introverted. Not everyone is receptive to the combination of calm and movement. You shouldn’t expect grand expressionist gestures in Andriesse’s work, but there is a sensual depth to his work. “I want to paint perfect stillness, a form of stasis as it were, without making you fall asleep, something that is still a pleasure to look at. I want to make my paintings shamelessly beautiful.”
The tribute to Jan Andriesse is accompanied by several paintings by Jurriaan Molenaar. Andriesse and Molenaar were good friends for many years. Gallery owner Van Rosmalen describes their friendship as a ‘steady and valuable artistic asset for both of them’.
Written by Wouter van den Eijkel
In de Main Section van de beurs brengt Borzo Gallery een hommage aan Jan Andriesse. De schilder die ‘schaamteloos mooie schilderijen’ wilde maken en een leven lang gefascineerd was door de werking van licht. Wars van trends werkte Andriesse op zijn woonboot aan de Amstel aan een even eigenzinnig als consistent oeuvre.
In de stand van Borzo zijn drie schilderijen uit de nalatenschap van Andriesse te zien, aangevuld met een aantal Waterstudies – inkttekeningen van lichtspiegelingen op de Amstel – en nieuw werk van Andriesses vriend en collega Jurriaan Molenaar.
Tot zijn dood in 2021 was Jan Andriesse een sleutelfiguur in de Nederlandse schilderkunst. Het bekendst zijn zijn regenboogschilderijen, een serie grote doeken die hij vanaf 1994 maakte. De eerste regenboog bedacht hij voor een vergaderzaal van de Raad van State, maar de opdracht werd hem niet gegund. ‘Ik vroeg mij af wat het mooiste was dat ik de koningin kon geven om naar te kijken. Na maanden kwam ik uit bij de regenboog. Wat is er mooier dan een regenboog?’ Ondanks het feit dat de opdracht niet doorging, besloot Andriesse de regenboog toch te maken, op groot formaat (350 x 567,5 cm). Het werk bevindt zich sindsdien in de collectie van Museum De Pont.
Met de regenboogschilderijen begaf Andriesse zich in een terra incognita. Je zou denken dat er voorgangers zouden zijn geweest die zich hadden geweid aan het schilderen van de regenboog, maar dat bleek niet het geval. Hij was de enige. Deze vondst had zijn eigen obstakels, want in een regenboog zijn alle kleuren even licht, maar voor verf geldt dat niet.
Om de intensiteit van alle kleuren even sterk te maken, werkte Andriesse soms maandenlang aan één schilderij. Iedere dag bracht hij een nieuwe laag aan van met marmerpoeder gemengde acrylverf. ‘Stel dat dat 200 dagen waren, dan zitten er 200 lagen op. Het klinkt absurd, maar het is zo,’ zei Andriesse daarover tegen NRC. Die talloze lagen zijn overigens niet te zien op de huid van zijn doeken, die zijn altijd glad gepolijst, maar enkel langs de randen van een doek.
Mede vanwege het grote formaat van de doeken – de regenboog van Museum Jan Cunen meet bijvoorbeeld 190,5 bij 300 cm – en het trage maakproces is de nalatenschap van Andriesse niet groot. Galeriehouder Paul van Rosmalen schat dat naast de Waterstudies zo’n tien schilderijen over zijn. Drie daarvan worden op Art Rotterdam voor het eerst aangeboden.
Andriesse werd in 1950 geboren in Jakarta. Zijn jeugd bracht hij door in El Salvador, om daarna naar Nederland te verhuizen. In 1968 begon hij met een opleiding aan de Vrije Academie in Den Haag, waarna hij begin jaren zeventig ging studeren aan de Ateliers ’63 in Haarlem. Begin jaren ‘70 vertrok hij naar Canada om na enige jaren illegaal naar New York te verhuizen. Daar woonde en werkte hij acht jaar lang.
Om de kost te verdienen werkte hij als huisschilder in kantoorkolossen op Manhattan. Terugblikkend in 2000 noemde hij New York de plek hij het meeste had geleerd over de werking van verf en kleur. ‘Ik zag de ruimtelijke werking van kleur en hoe kleur een gewicht kan hebben. Ik zag wat een koud neutraal wit kan doen op een groot vlak, en hoe warm het wit is waarin roze, geel of oranje is gemengd.’
Aan de Amstel
Toen hij zijn atelier op een woonboot aan de Amstel betrok, wist hij dat hij voldoende had aan deze plek. Hij bracht een aantal dakramen aan, waardoor het daglicht ongehinderd kon binnenvallen. Dat stelde Andriesse in staat om de wisselwerking tussen verf, licht en kleur tot in detail te bestuderen.
De woonboot bood uitzicht op de Weesperzijde. Op een avond zag hij het in het water weerspiegelde licht van de straatlantaarns samenvloeien op een punt in de Amstel.
Hij kon zijn ogen niet geloven, maar raadpleegde Marcel Minnaerts De natuurkunde van het vrije veld (1937). Daarin stond het fenomeen dat hij zojuist had gezien precies beschreven.
‘Afhankelijk van de wind dragen de golfjes het licht. Het is zuurstof, het is ruimte, het is verandering. Het is continue verandering. Het leeft, je kan bijna zeggen dat licht beweegt.’
Ongevoelig voor trends
Jan Andriesse was een opvallende verschijning. Een rijzige man met een sonoor stemgeluid die bij voorkeur in het wit gekleed ging. Ook qua ideeën was hij eigenzinnig. Hij was een homo universalis in een tijd waarin de nadruk meer en meer kwam te liggen op specialisatie.
Net als een aantal eeuwen terug maakte hij geen onderscheid tussen kunst en wetenschap. In zijn optiek kon er evenveel schoonheid schuilen in de theoretische natuurkunde als in een schilderij van Vermeer of Weissenbruch, twee schilders die Andriesse bewonderde.
Hij verwerkte dan ook een aantal meetkundige en wiskundige principes in zijn werk zoals de Driehoek van Kepler en de Gulden snede. Over het gebruik van de Gulden snede zei hij: ‘Het is een verhouding die in mijn geval nuttig is omdat hij als vanzelf mogelijkheden genereert, bijna buiten mij om. Hoe meer ik met mijn ego en neuroses in mijn werk afwezig ben, hoe beter het is.’
Mede door die afwezigheid in zijn werk noemt galeriehouder Paul van Rosmalen het werk van Andriesse introvert. Niet iedereen is ontvankelijk voor de combinatie van rust en beweeglijkheid. Een groot expressionistisch gebaar hoef je niet te verwachten bij Andriesse, maar wel sensuele diepgang. “Ik wil volmaakte rust schilderen. Bijna een vorm van stilstand, stasis, zonder dat je er bij in slaap valt. Iets wat toch plezier geeft om naar te kijken. Ik wil mijn schilderijen schaamteloos mooi maken.”
De hommage aan Jan Andriesse wordt begeleid door enkele schilderijen van Jurriaan Molenaar. Andriesse en Molenaar waren jarenlang goed bevriend. Galeriehouder Van Rosmalen omschrijft de vriendschap als een ‘vaste en waardevolle artistieke waarde voor hen beiden’.
Geschreven door Wouter van den Eijkel
