Coming soon
Coming soon
Selecteer type
Interview with Louise Delanghe
“If painting is the sea, I want to be the ultimate surfer.” Every decision and consideration must be visible to Belgian artist Louise Delanghe (BE, 1994), as she believes that therein lies the poetry of a work of art.
Delanghe is considered a great painting talent, and in her work, she leaps from genre to genre: from full-length portraits to work on cardboard and from classical nudes to textual work. Pizza Gallery is presenting an overview at Art Rotterdam of the work Delanghe has created so far, in addition to work from her newest series, Weeping Wham, which she describes as “the elusive beauty of the cherry on an overly sweet whipped cream cake.”
Congratulations on your presentation at Art Rotterdam! What can we expect?
Thank you! Color is the workhorse in my art, an obsession, joy and tribulation all at the same time. It is the binding agent that connects the layers of stories and characters in my paintings. At Art Rotterdam, I want to emphasise this with an eclectic mix from different periods in my journey. For many visitors, it will be their first encounter with my work and my intention is to create an exciting ‘totality’ at the fair.
Is it a logical continuation of Boulevard Angel, your exhibition earlier this year at Pizza Gallery, or have you started a new project?
I am mostly showing recent work. The series embodies a succession of standing figures and busts with a penetrating yet tender gaze. Some time ago, a painting by William-Adolphe Bouguereau that I found online, entitled The Little Shepherdess, really caught my eye. In addition to his less interesting biblical scenes, he also devoted a lifetime to painting female figures, all with a certain aura about them, with an extraordinarily vulnerable, romantic, contemplative, melancholic and sometimes spellbinding expression. A kind of rom-com avant la lettre, a feeling that sometimes overcomes me in everyday life. It moved me. The Little Shepherdesswas the torch that brought a whole range of other examples to light, resulting in a new series of paintings entitled Weeping Wham. The elusive beauty of the cherry on an overly too sweet whipped cream cake may best describe what the viewer can expect to see. I hope my work evokes a certain witty fragility people can identify with.
For Boulevard Angel, you created smaller paintings on reclaimed wood. Why did you want to use reclaimed wood and is experimenting with different mediums something you enjoy?
The paintings in the Boulevard Angel show were created in three different places in Southern France. Painting in the open air was a revelation for me. As a child, I lived near Nuenen, the village where Vincent van Gogh painted his famous Potato Eaters. Vincent was my first encounter with painting, so it was particularly special to work in the region around Arles and follow in his southern footsteps. Nature makes you think and act differently. It didn’t feel right to buy prefab canvases. The medium had to be something with a past. I found a dealer in Saint-Andiol, a rather rough type. He bought lots in India, the contents of which were always a gamble. Some of them were handmade furniture, objects and curiosities with a colonial past, and the rest were wood from demolished dilapidated buildings, some with beautifully hand-painted motifs. The pieces of wood were selected based on the size of my easel and their weight, as everything had to be carried with me outdoors. After a bit of negotiation, cash in hand and being a bit taken advantage of, I was on my way.
My thoughts often went to all the impressionists who painted outdoors. You are at the mercy of the weather, especially the mistral wind that sweeps through the landscape in this region, which determined the direction of my work several times in an amusing way. I had to paint faster and differently than in a studio, in a single motion like a snapshot. Coincidence brought me to the medium – or vice versa, as is usually the case.
Looking at your Instagram account, your work seems to go in all directions, from full-length portraits to work on cardboard and from classical nudes to textual work. Do you think there is a common thread in your work?
I suspect that such switching is rooted in my character, a ‘hopper‘ as they say. I become restless if I follow the same path visually and verbally for too long, a healthy dose of chaos then takes over me when I’m working. If painting is the sea, I want to be the ultimate surfer, always looking for the right wave in time and space. I want every gesture and moment of decision to be palpable in my paintings.
Why is that important to you?
It is a feeling I am also looking for when I stand in front of a work of art, an inextricable finishing touch that makes an image unique and where I believe the poetry lies.
You are now 29 and still at the beginning of your career. What do you hope to achieve in the next five years?
I am convinced that if you do something with passion, things will always cross your path at the right time. Over the next five years, I want to mainly continue to follow my own course, wherever the wind may blow it.
Written by Wouter van den Eijkel
For the eighth year in a row, the NN Art Award will be awarded to a promising artist who completed their studies at an art academy in the Netherlands and is exhibiting at Art Rotterdam. This year, for the first time, the nominees will exhibit their work in the prestigious Kunsthal Rotterdam, from 1 February to 14 April 2024. The nominated artists for the NN Art Award 2024 are Maaike Kramer (Art Gallery O-68), Mónica Mays (Prospects section of the Mondriaan Fund), Jan van der Pol (CREMAN & DE ROOIJ) and Peim van der Sloot (Brinkman & Bergsma).
Dutch artist Jan van der Pol is intrigued by the dynamic interaction between our eyes and our brain when we perceive images. His work is inspired by urban and industrial landscapes, as well as literature and news images. This can result in figurative works or abstract pieces with figurative elements, but in his more recent work, the artist increasingly leans towards abstract and quasi-geometric pieces in a myriad of colours. Since the 1980s, Van der Pol has been compiling a kind of visual diary, consisting of his daily drawings and watercolours. Van der Pol says, “These books often have a central theme and can be seen as works that, due to their form, resemble Chinese scroll drawings, which cannot be comprehended in a single glance. By unrolling them on one end and rolling them up on the other, it gradually reveals small parts to the viewer, so that they can assemble the whole image in their minds.”
The 74-year-old artist was educated at the Rietveld Academy and the Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam.
Could you tell us more about the work you will be presenting at Kunsthal Rotterdam?
The works that I will present in the Kunsthal consist of two parts: two large drawings and three small, recent oil paintings. The drawings were made in 2021 and are titled “A Walk of Life”. They all consist of a single line that can be interpreted as a metaphor: where the line begins, viewers can see birth, and at the end of that line, it leads them off the paper — greeted by the Grim Reaper. As for the oil paintings, I can’t say much; I can only recommend that viewers approach them with an open mind, take things in slowly, and perhaps contemplate what they have seen afterwards.
What are your plans for 2024? What are you currently working on?
My plans for 2024 are not very concrete, except for the desire to spend as much time as possible in my studio. Additionally, I have plans for new publications. I view publications as part of my output, and I try to add something to them at regular intervals. In the near future, there will be a publication featuring a coherent series of 26 drawings titled “The Comfort Zone of the Stoic”. It will be the fifth publication in the “A NEW DAY” series.
What is your primary source of inspiration?
If one can speak of sources of inspiration — I generally don’t like to use the word “inspiration” — it might be the incredible complexity of the world and our relationship to it as human beings.
What advice would you like to offer to the new generation of artists?
I taught at the Royal Academy of Art in The Hague for 25 years. Conversations with students were occasionally fantastic, but ultimately, everyone has to figure it out for themselves. And that’s often very enjoyable. Sometimes, there’s a bonus, like being nominated for an award like this, which turns out to be a particularly pleasant surprise.
The winner of the NN Art Award will be announced in the Kunsthal Rotterdam on Thursday 1 February at 20:00 CET. The work of the nominees will be on display there until 14 April 2024. Jan van der Pol’s work will also be exhibited at the CREMAN & DE ROOIJ booth during Art Rotterdam.
Written by Flor Linckens
Interview met Louise Delanghe
“Als schilderkunst de zee is, dan wil ik de ultieme surfer zijn.” Iedere beslissing en iedere afweging moet voor de Belgische kunstenaar Louise Delanghe (BE, 1994) zichtbaar zijn, want daarin schuilt voor haar de poëzie van een werk.
Delanghe geldt als groot schildertalent en in haar werk hopt ze van genre naar genre: van portretten ten voeten uit, tot werk op karton en van klassieke naakten tot werk met teksten erop. Pizza Gallery toont op Art Rotterdam een overzicht van werk dat Delanghe tot nu toe maakte. Daarnaast is er werk te zien uit haar nieuwste serie Weeping Wham die ze omschrijft als: “De ongrijpbare schoonheid van de kers op een veel te zoete slagroomtaart”.
Gefeliciteerd met je presentatie op Art Rotterdam. Wat kunnen we verwachten?
Bedankt! Kleur is het trekpaard in mijn werk, een obsessie, vreugde en beproeving tegelijkertijd. Het is het bindmiddel die de gelaagdheid aan verhalen en personages in mijn schilderijen met elkaar verbinden. Op Art Rotterdam wil ik dit graag accentueren met een eclectische mix uit verschillende periodes van mijn traject. Voor vele bezoekers zal het een eerste kennismaking met mijn werk zijn, het is mijn intentie een exciterend geheel neer te zetten op de beurs.
Is het een logisch vervolg op Boulevard Angel, jouw expo van eerder dit jaar bij Pizza Gallery, of ben je een nieuw project aangevangen?
Ik toon grotendeels recent werk, de reeks belichaamt een opeenvolging van staande figuren en bustes met een indringende tedere blik. Een tijd geleden viel mijn oog op een schilderij van William-Adolphe Bouguereau dat ik vond op internet, getiteld ‘The Little Shepherdess.
Naast zijn minder interessante Bijbelse taferelen heeft hij een leven lang gewijd aan het schilderen van vrouwelijke figuren, die allen eenzelfde specifieke uitstraling hebben. Een buitengewoon kwetsbare, romantische, mijmerende, melancholische, soms bezwerende expressie. Een soort rom-com “Avant la lettre”, een gevoel dat me in het dagelijks leven ook soms ongewild kan meeslepen, het raakte me.
De Little Sheperdess was de toorts die een hele waaier aan andere voorbeelden aan het licht bracht. Dit resulteerde in een nieuwe reeks schilderijen getiteld ‘Weeping Wham’. De ongrijpbare schoonheid van de kers op een veel te zoete slagroomtaart kan een omschrijving zijn van wat de toeschouwer te zien zal krijgen. Ik hoop dat de werken een zekere spitante breekbaarheid oproepen waarmee mensen zich kunnen identificeren.
Voor Boulevard Angel maakte je onder meer kleinere schilderijen op afvalhout. Waarom wilde je juist afvalhout gebruiken en is experimenteren met dragers iets dat je graag doet?
De schilderijen in de Boulevard Angel show zijn op drie verschillende plekken in Zuid-Frankrijk tot stand gekomen, het en plein air schilderen was voor mij een openbaring. Als kind heb ik een periode dichtbij Nuenen gewoond, het dorp waar Vincent van Gogh zijn aardappeleters schilderde. Vincent was mijn eerste aanraking met schilderkunst, daarom was het extra bijzonder om in de streek rond Arles te werken en in zijn zuiderse voetsporen te treden. De natuur doet je anders denken en handelen, het voelde niet juist aan om prefab doeken te kopen, het moest een drager worden die al een verleden had.
Zo stuitte ik op een handelaar in Saint-Andiol, een nogal ruig type. Hij kocht loten op in India waarvan de inhoud altijd een gok was. Een deel ervan waren handgemaakte meubels, objecten en curiosa met een koloniaal verleden, de rest waren hout residuen van gedeconstrueerde vervallen gebouwen, sommige nog met prachtig handgeschilderde motieven. De stukken hout waren geselecteerd op het formaat van mijn schildersezel zo ook het gewicht ervan aangezien alles het landschap mee moest ingedragen worden. Na wat onderhandelen, handje contantje, een beetje in ’t zak gezet geweest te zijn was het startschot gegeven.
Mijn gedachten gingen vaak uit naar al de impressionisten die in open lucht schilderden. Je bent onderhevig aan de weersomstandigheden, vooral de kracht van de mistral die in deze streek door het landschap raast heeft mijn richting een aantal keer op lachwekkende wijze bepaald. Ik moest sneller en anders gaan schilderen dan in een studio, in 1 beweging, een momentopname. Het toeval bracht me naar de drager of omgekeerd, en zo is het meestal.
Als ik je Instagram bekijk, dan lijkt je werk alle kanten op te gaan: van portretten ten voeten uit, tot werk op karton en van klassieke naakten tot werk met teksten erop. Is er volgens jou een rode draad te ontdekken in je werk?
Ik vermoed dat snel schakelen geworteld zit in mijn karakter, een hopper zoals ze zeggen. Onrust daalt over me heen als ik te lang visueel en verbaal eenzelfde richting bewandel, een gezonde dosis chaos dat zich doortrekt als ik aan ’t werkt ben. Als schilderkunst de zee is dan wil ik de ultieme surfer zijn, steeds zoekend naar de juiste golf in tijd en ruimte. Ik wil dat elk gebaar en moment van beslissing voelbaar is mijn schilderijen.
Waarom is juist dat belangrijk voor je?
Het is een gevoel waar ik zelf ook naar op zoek ben als ik voor een werk sta. Een onlosmakelijke toets die een beeld eigen maakt, net daar schuilt volgens mij de poëzie.
Je bent nu 29 en staat nog aan het begin van je carrière. Wat hoop je de komende vijf jaar te bereiken?
Ik ben ervan overtuigd dat als je iets gepassioneerd doet er altijd dingen ten gepaste tijde je pad kruisen. De komende vijf jaar blijf ik vooral mijn eigen koers volgen, overal waar de wind mijn werk heen blaast.
Geschreven door Wouter van den Eijkel
Sam Hersbach about the importance of meeting rooms and skirting-boards for his practice
“There is increasingly more reality in my paintings,” says Sam Hersbach, the painter who gained recognition for works of art featuring dragons and aliens. His presentation at Prospects is based on the meeting room of the Mondriaan Fund. The Distribution Hall where Prospects takes place also appears in one of his works. These two spaces are significant for his artistic practice. As can be expected from Hersbach, he manipulates these spaces and shadows and plants take over the canvases. Hersbach also adds a plinth beneath his work, which he believes adds an extra layer of information and imagination to the overall piece.
Congratulations on your presentation at Prospects. What can we expect?
Thank you very much! For Prospects, I am showcasing a series of paintings and an engraved plinth. I have copied the meeting room of the Mondriaan Fund and also done a painting of the Prospects exhibition space at the Van Nelle factory, which is depicted using a digital three-dimensional sketch from the architectural firm before the space was finished. I have also made a painting combining these spaces with imaginative creatures, realistic self-portraits, varying scales – sometimes on a scale of 1 cm, other times 10 kilometres – images I’ve photographed of a wild sea and drawings of drones, periscopes, mosquitoes and other animals. I used homemade pigments, such as dried flowers from my studio building’s garden, weeds from my street or plants that form a connection with the painted space. There is also a plinth engraved with drawings and texts beneath the work to integrate it more into the space itself, an extra layer for communication, representation and imagination as it were.
Why did you decide to paint a meeting room?
Normally, my work starts with a concept and develops through different layers of fantasy and reality: drones, submarines, deep-sea creatures, lost people amidst alien-like mega butterflies, and so on. With the series of meeting rooms, the starting point is an existing space, one that is important for my artistry and exhibitions. My studio space, exhibition spaces – each has its own story. These spaces transform: beings walk through them and shadows and plants take over the canvas. They reference influential environments, either for me or art in general. The meeting room has been essential in my process towards exhibiting at Prospects and is essential for my participation in the exhibition. This is also the last time Prospects will be held at the Van Nelle factory, so it’s a space that has served as a stage for many people.
You now also create work on plinths. Painters typically want to make larger canvases, but this is an unassuming surface. How did you come up with this idea?
The plinths originated from the murals I created a few times. I was asked to explore new supports to tell stories. A mural is already more connected to architecture than a conventional painting because it blends into the space. A plinth is a natural progression. On a plinth, you can write source references, show sketches or engrave titles. Compared to a conventional painting, a plinth is a much less dominant support. It’s also a way to add an extra layer of information and ‘fantasy’ to the whole.
A recurring theme in your work is power imbalances and human hubris in technological developments. Does that still play a role in your most recent work?
My work has evolved over the years and explored multiple themes. Technological developments, like the Dutch-acquired Reaper Q9 drones for submarines and genetically modified mosquitoes, appear in my works. The paint itself plays a crucial role. The emotion in the paint and brushstroke, the play of light with colour and the chosen pigments engage in a dialogue with the underlying narratives. Between the plinth and conventional painting, there is also a power dynamic of information delivery and tradition in art. The tradition of an isolated canvas in a space, the white cube idea of art, stands in contrast to an element that blends more into the space.
I’m also wondering whether the emphasis on power dynamics conceals a broader story you wish to tell?
The work has layers of fantasy and layers of reality, from conventional fantasy figures to figures inspired by reality. In each exhibition, the works vary, from mountain landscapes that don’t exist to work that relates to the exhibition space or award. To give an example, for the Ary Scheffer Prize (together with Afra Eisma and Niek Hendrix) at the Dordrechts Museum, I created work about Ary Scheffer’s mother, Cornelia Scheffer-Lamme. She was a fantastic artist, but unfortunately is much less famous than her son. I had the honour and good fortune to create work about her and her son in tribute to Cornelia Scheffer-Lamme’s work and motherhood/parenthood in general. I also had the opportunity to select work from the depot and hang it next to mine to curate an exhibition.
What also characterises your work is a certain relativising humour. Why is that? My work is like a comedy, serious yet humorous. It is chaos hidden behind cheerful scenes, pleasant colours with anxious figures. There must be balance in the works, which should be simultaneously accessible yet repulsive.
I think your visual language has become more concrete and ‘everyday’ in recent years. Previously, a dragon might appear in your work, but the canvases I saw this summer including such things as Andre Hazes and a FaceTime conversation. Do you agree with this observation and is there a reason that you now paint more everyday subjects?
There is increasingly more reality in my paintings, ranging from self-portraits and historical figures to photos of my studio and other real-life inspirational elements. Andre Hazes was originally created for an exhibition honouring a transporter who was a huge Hazes fan. I painted Hazes, who is half mountain and directs his microphone towards the universe, as if he wants to record space sounds – sounds from the vast universe, far away from our small planet.
Last year, you received a grant from the Mondriaan Fund. Is there a project you were able to carry out through the grant that you wouldn’t have been able to do otherwise?
As an artist, I always have the drive to create work with the means I have, but the Start grant from the Mondriaan Fund gave me the freedom to work on projects. It helped with purchasing materials, connecting with other artists through the events they organise and with visibility at the Prospects exhibition. Additionally, writing a grant application helps you focus on your work in a different way, attempting to establish its essence. This grant helped me tremendously and has been essential in my research and development.
You’re now 28 and already have the Royal Award for Free Painting, have completed the Ateliers and received a grant from the Mondriaan Fund. What are your plans for the next five years?
I am focusing on further improving the content of my work with even more homemade pigments and other materials. I am also aiming for internationalisation, applying for residencies and to participate in exhibitions in other countries. What I learned at the Ateliers is that you can learn so much from people from around the world. It was fantastic to meet not only different tutors, but also fellow participants. Every art world is different, just like every history and discourse. That’s why I want to showcase my work in different contexts and let it grow by learning from different people and locations.
Written by Wouter van den Eijkel
Sam Hersbach over het belang van vergaderruimtes en plinten voor zijn kunstenaarschap
“Er komt steeds meer van de werkelijkheid in mijn schilderijen”, zegt Sam Hersbach, de schilder die naam maakte met schilderijen waarop nog wel eens een draak of alien opdook. Voor zijn presentatie op Prospects vormde de vergaderruimte van het Mondriaan Fonds het vertrekpunt. Ook de Distributiehal waar Prospects plaatsvindt, figureert in een van zijn werken. Het zijn twee ruimtes die belangrijk zijn voor zijn kunstenaarschap. Zoals we van hem gewend zijn zet Hersbach de ruimtes naar zijn hand en nemen schimmen en planten de doeken over. Ook maakt Hersbach weer een plint onder de werken, volgens hem een goede manier om een extra laag informatie en fantasie toe te voegen aan het geheel.
Gefeliciteerd met je presentatie op Prospects. Wat krijgen we te zien?
Hartelijke dank! Op Prospects laat ik een serie schilderijen en een gegraveerde plint zien. Ik schilder de vergaderruimte van het Mondriaan Fonds na, ook maak ik een schilderij van de tentoonstellingsruimte van Prospects in de Van Nelle fabriek. Op basis van de digitale driedimensionale schets van het architectenbureau, verbeeld ik de Prospects-ruimte, voordat de ruimte is gerealiseerd.
Tevens maak ik een schilderij waarin ik deze ruimtes combineer met fantasievolle wezens, realistische zelfportretten, verschillende schaalaanduidingen – soms is iets 1 cm en de andere keer 10 kilometer -, afbeeldingen die ik gefotografeerd heb van een wilde zee en tekeningen van drones, periscopen, muggen en andere dieren. Ook gebruik ik zelfgemaakt pigment, bijvoorbeeld van gedroogde bloemen uit de tuin van mijn ateliergebouw, onkruid uit mijn straat of planten die een verbinding aangaan met de geschilderde ruimte.
Daarnaast komt er een plint onder de werken, een die meer wegvalt in de ruimte en gegraveerd is met tekeningen en teksten. Een extra laag ter communicatie, afbeelding en verbeelding.
Waarom besloot je een vergaderruimte te schilderen?
Normaliter beginnen mijn werken bij een concept en bouw ik het op uit verschillende lagen fantasie en realiteit; drones, onderzeeërs, diepzeedieren, verdwaalde mensen te midden van alienachtige megavlinders etc.
Bij de serie over vergaderruimtes is het startpunt een bestaande ruimte. Ruimtes die belangrijk zijn voor het kunstenaarschap en de tentoonstellingen. Mijn atelierruimte, expositieruimtes: ze huisvesten allemaal een eigen verhaal.
De ruimtes transformeren, er lopen wezens, en schimmen en planten nemen het doek over. Ze citeren invloedrijke omgevingen, voor mij of (kunst) in het algemeen. De vergaderruimte is zeer belangrijk geweest in mijn proces naar Prospects, het is een essentiële plek voor mijn deelname aan de tentoonstelling.
Tevens is dit de laatste keer dat Prospects in de Van Nelle fabriek te zien is. Het is een ruimte die al aan zoveel mensen een podium heeft geboden.
Je maakt tegenwoordig ook werken op plinten. Nu willen schilders in de regel graag steeds grotere doeken maken, maar dit is een bescheiden oppervlak. Hoe kwam je op dit idee?
De plinten zijn ontstaan uit de muurschilderingen die ik een aantal keer heb gemaakt. Ik kreeg de vraag om op zoek te gaan naar nieuwe dragers om verhalen te vertellen.
Een muurschildering is al een stuk meer verbonden met de architectuur dan een conventioneel schilderij. Het gaat op in de ruimte. Een plint is dan een vervolgstap. In een plint kun je bronvermeldingen schrijven, schetsen laten zien of titels graveren. Ten opzichte van een conventioneel schilderij is een plint een veel minder een dominante drager. Tevens is het een manier om een extra laag informatie en ‘fantasie’ toe te voegen aan het geheel.
Terugkerende thema’s in je werk zijn machtsverschillen en de hoogmoed van de mens als het gaat om technologische ontwikkelingen. Speelt dat ook nog een rol in je meest recente werk?
Mijn werk heeft zich door de jaren heen ontwikkeld en verdiept in meerdere thema’s. Technologische ontwikkelingen, zoals de door Nederland aangekochte Reaper Q9-drones voor onderzeeërs en genetisch gemodificeerde muggen, duiken op in mijn werken. Daarnaast speelt de verf een belangrijke rol. De emotie in de verf en schildertoets, de lichtinval en de gekozen pigmenten gaan een gesprek aan met de achterliggende verhalen.
Tussen de plint en het conventionele schilderij zit ook een machtsverhouding van informatieverschaffing en traditie in de kunst. De traditie van een geïsoleerd doek in een ruimte, het whitecube-idee van kunst, zeg maar, staat haaks op een element dat meer in de ruimte opgaat.
Ik vroeg me ook af: schuilt er achter die nadruk op machtsverhoudingen nog een breder verhaal dat je wilt vertellen?
De werken hebben lagen fantasie en lagen werkelijkheid: van conventionele fantasiefiguren tot figuren geïnspireerd op de werkelijkheid.
Per tentoonstelling verschillen de werken, de ene keer niet-bestaande berglandschappen, de andere keer gaan ze een verhouding met de tentoonstellingsruimte of prijs aan.
Om een voorbeeld te noemen, voor de Ary Scheffer-prijs (Samen met Afra Eisma en Niek Hendrix) in het Dordrechts Museum, heb ik werk gemaakt over de moeder van Ary Scheffer, Cornelia Scheffer-Lamme. Zij maakte prachtige werken, maar is helaas veel minder beroemd dan haar zoon. Ik had de eer en het geluk om werk over haar en haar zoon te maken, ter ere van Cornelia Scheffer-Lamme haar werk en moederschap/ouderschap in het algemeen. Ook mocht ik werk uit het depot halen en naast mijn werk hangen om zo een tentoonstelling te cureren.
Wat je werk ook typeert is een zekere relativerende humor. Waarom zet je dat vaak in? Mijn werk is net als een comedy, ernstig doch humorvol. Het is chaos verstopt achter vrolijke taferelen, prettige kleuren met angstige figuren. Er moet evenwicht in de werken zitten. Ze moeten tegelijk toegankelijk en afstotend zijn.
Volgens mij je beeldtaal de afgelopen jaren concreter en alledaagser geworden. Voorheen dook er wel eens een draak op in je werk, maar op de doeken die ik van de zomer zag, stonden onder andere Andre Hazes en een Face time-gesprek. Onderschrijf je die observatie en is er een reden voor dat je nu meer alledaagse onderwerpen schildert?
Er komt steeds meer van de werkelijkheid in mijn schilderijen. Het zijn zelfportretten, historische figuren, de zijn foto’s van mijn atelier en andere elementen ter inspiratie bestaan echt.
Andre Hazes was oorspronkelijk voor een tentoonstelling gemaakt ter ere van een transporteur die een groot Hazes-fan is. Ik heb een Hazes geschilderd, die voor de helft een berg is en zijn microfoon naar het heelal richt, alsof hij ruimtegeluiden wil opnemen. Klanken uit het grootse heelal, van ver weg van onze kleine aardbol.
Afgelopen jaar ontving je een beurs van het Mondriaan Fonds. Is er een project dat je hebt kunnen uitvoeren door de beurs, dat je anders niet had kunnen doen?
Als kunstenaar heb ik altijd de drive werk te maken met de middelen die ik heb, maar de Start-beurs van het Mondriaan Fonds geeft mij vrijheid om aan projecten te werken. Ik kon er niet alleen het materiaal van kopen, maar door de beurs kwam ik ook in contact met andere kunstenaars, en door de Prospects-tentoonstelling word je werk ook onder de aandacht gebracht.
Tevens helpt het schrijven van zo’n aanvraag je in te zoomen op je projecten en tot de essentie te komen. Deze beurs heeft mij enorm geholpen en is essentieel geweest in mijn onderzoek en ontwikkeling.
Je bent nu 28, hebt Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst al op zak, de Ateliers afgerond en afgelopen jaar ontving je een beurs van het Mondriaan fonds. Wat zijn je plannen voor de komende vijf jaar?
Graag richt ik mij op verdere inhoudelijke verbetering van mijn werk, met nog meer zelfgemaakte pigmenten en andere materialen. Daarnaast wil ik me richten op internationalisering, bijvoorbeeld door mij aan te melden voor residencies en in het buitenland tentoon te stellen.
Wat ik op De Ateliers heb geleerd, is dat je zo veel kunt leren van andere mensen van over de gehele wereld. Het was fantastisch om niet alleen verschillende tutoren te ontmoeten, maar ook de mede-participanten. Elke kunstwereld is anders, net als elke geschiedenis en ieder discours. Daarom wil ik mijn werk graag tonen in verschillende contexten en laten groeien door te leren van verschillende mensen en locaties.
Geschreven door Wouter den van Eijkel
Migrant Bird Space, een kunststichting en galerie die gevestigd is in Berlijn en Peking, presenteert op Art Rotterdam werk van Luo Yang. Deze kunstenaar werd in de jaren 80 geboren in de Liaoning provincie in China en haar werk is een unieke combinatie van zorgvuldig geënsceneerde portretten met een rauwe, onscherpe en snapshot-achtige look. Deze foto’s tonen de kracht, de kwetsbaarheid en het innerlijke leven van haar onderwerpen, veelal jonge mensen die opgroeien in een snel veranderend China. Ze portretteert deze jonge individuen op zo’n manier dat dat wat hen uniek maakt — hun stijl, uiterlijk, tattoos, eigenzinnige blik of persoonlijkheid — goed belicht wordt. Voor de kunstenaar vormt deze verdieping in het leven van anderen ook een manier om haar eigen leven beter te begrijpen. Haar werk heeft daarmee zowel een autobiografisch als een maatschappijbreed aspect. Sommige mensen, waaronder haar vrienden, volgde ze voor langere tijd waardoor er een bepaalde evolutie of groei zichtbaar wordt — een groei die haar eigen groei spiegelde. Daarnaast vereeuwigt ze vrienden van vrienden, vreemden die ze op straat tegenkomt of mensen die ze op het internet leerde kennen.
In haar centrale doorlopende reeks ‘GIRLS’ (2017-) legt Yang de nuances en complexiteit vast van het vrouw-zijn in het hedendaagse China, waarbij ze thema’s als jeugd, het naakte lichaam en vrouwelijkheid onderzoekt. Ze fotografeert daarvoor vrouwen uit verschillende generaties en van verschillende achtergronden. Deze vrouwen zijn kwetsbaar, maar ook zelfbewust en cool. Samen belichamen ze een cultuur die afwijkt van dominante conservatieve verwachtingspatronen en stereotypen. Het is daarbij belangrijk om op te merken dat het niet zozeer haar bedoeling is om hierin Westerse verwachtingen mee te nemen. In het Westen wordt kunst uit China bijvoorbeeld vaak bekeken vanuit een westerse ‘gaze’ (lens of blik), gebaseerd op bepaalde ideeën over hoe China en haar bevolking eruitziet. In een interview uit 2018 met METAL Magazine merkte de kunstenaar op dat “mensen in China mijn foto’s zien als een getrouwe weergave van het leven van meisjes, simpelweg zoals ze zijn. Terwijl mijn werken in het Westen onvermijdelijk worden geïnterpreteerd vanuit een politiek of feministisch perspectief, wat helemaal niet mijn bedoeling is.” Tegelijkertijd laten haar foto’s ook een rauwer en minder gepolijst beeld zien dan bijvoorbeeld de K-popsterren die over de hele wereld populair zijn, waaronder ook in China. In 2017, tien jaar nadat ze de serie startte, bracht Yang de monografie GIRLS uit.
Kenmerkend voor het werk van Yang is haar vermogen om een intieme band met haar onderwerpen op te bouwen. Deze connectie en empathie is duidelijk zichtbaar in haar gevoelige foto’s, waarbij de modellen vaak recht in de camera kijken: een directe, openhartige en haast wederkerige uitwisseling tussen onderwerp en fotograaf. Haar personages zijn niet zelden naakt, maar dat is niet iets waar de fotograaf zelf op aanstuurt, het is eerder het natuurlijke gevolg van de vertrouwensband die er ontstaat tussen de fotograaf en de geportretteerde. Dat wordt nog eens versterkt door het feit dat deze mensen vaak thuis worden vastgelegd of op een andere plek die voor hen vertrouwd aanvoelt.
Yang gebruikt fotografie als een middel om gedeelde emoties, zorgen en levenservaringen vast te leggen en dat verleent een bepaalde dubbelzinnige diepte haar beelden die niet meteen te duiden is. In een interview met IGNANT verklaarde Yang in 2016: ”Door hen te fotograferen, begreep ik hun leven beter en werd mijn eigen wereld ook groter en breder. We hebben misschien verschillende waarden en wereldbeelden, maar wat we gemeen hebben is een bepaalde inherente kwetsbaarheid en moed. We komen de wereld met oprechtheid tegemoet.”
Voor haar recentere serie ‘Youth’ (2019-) legt Yang de focus op jongere generaties, die opgroeien in een globaliserend (en nog sneller veranderend) China. In deze reeks onderzoekt ze gender, identiteit en de persoonlijke groei van mensen die zijn geboren in de jaren 90 en vroege jaren nul. Yang’s portretten bieden een zeldzaam kijkje in de levens van deze jongeren: niet alleen jonge vrouwen, maar ook jonge mannen en jonge genderfluïde en transgender mensen. Ze stelt daarmee vragen over heersende gendernormen en toont een bepaalde diversiteit onder jonge Chinese mensen.
Yang studeerde grafisch ontwerp aan de Lu Xun Academie voor Schone Kunsten in Shenyang en in 2022 startte ze aan het Cité internationale des Arts residentieprogramma in Paris. De kunstenaar verdeelt haar tijd nu tussen China en Europa. Ze stelde haar werk wereldwijd tentoon en werd in 2012 door niemand minder dan Ai Weiwei geroemd als een van de “rijzende sterren van de Chinese fotografie” (in een interview met Statesmen). Kort daarna toonde Yang haar werk in zijn groepstentoonstelling ‘FUCK OFF 2’ (2013) in het Groninger Museum. In 2018 werd ze door BBC opgenomen in de ‘100 WOMEN’ lijst en een jaar later werd ze genomineerd voor een C /O Berlin Talent Award en sleepte ze een Jimei x Arles Women Photographer’s Award in de wacht. Op dit moment is haar werk ook te zien in de tentoonstelling ‘NUDE’ in Fotografiska in Berlijn.
Het werk van Luo Yang is tijdens Art Rotterdam te zien bij Migrant Bird Space in de Solo/Duo sectie.
Geschreven door Flor Linckens
At the 2024 edition of Art Rotterdam, Migrant Bird Space, an art foundation and gallery based in Berlin and Beijing, is presenting the work of Luo Yang. She was born in the 1980s in the Liaoning Province in China and her work is a unique combination of carefully staged portraits with a raw, blurry, snapshot-like aesthetic. These photos reveal the strength, vulnerability, and inner life of her subjects, mostly young people growing up in a rapidly changing China. She portrays these young individuals in such a way that highlights that what makes them unique — their style, appearance, tattoos, quirky gaze, or personality. For the artist, this deep dive into the lives of others is also a way to better understand her own life. For that reason, her work has both an autobiographical and a societal aspect, reflecting a kind of local universality within the context of China. Some people, including her friends, she has followed for a long time, showing a certain evolution or growth — a growth that mirrors her own. Additionally, she immortalises friends of friends, strangers she encounters on the street, or people she meets on the internet.
In her ongoing central series “GIRLS” (2017-), Yang captures the nuances and complexity of being a woman in contemporary China, exploring themes such as youth, the naked body, and femininity. She photographs women from different generations and backgrounds. These women are vulnerable yet self-aware and innately cool. Together, they embody a culture that deviates from dominant conservative expectations and stereotypes. It’s important to note that her intention is not to incorporate Western expectations. In the West, for instance, Chinese art is often viewed through a Western gaze, based on certain ideas about what China and its people look like. In a 2018 interview with METAL Magazine, the artist noted that “people in China see my photos as an honest record of girls’ lives, simple as they are. Whereas in the West, my works are inevitably interpreted from a political or feminist perspective, neither of which is my intention.” At the same time, her photos also show a rawer and less polished image than, for example, the K-pop stars who are popular worldwide, including in China. In 2017, ten years after starting the series, Yang published the monograph GIRLS.
Characteristic of Yang’s work is her ability to build an intimate bond with her subjects. This connection and empathy are clearly visible in her sensitive photos, where models often look directly into the camera: a direct, candid, and almost reciprocal exchange between subject and photographer. Her characters are often nude, but this is not something the photographer asks or requires of her subjects. Rather, it’s the natural result of the trust that develops between the photographer and the person she captures. This is further reinforced by the fact that these people are often photographed at home or in another familiar place.
Yang uses photography as a means to capture shared emotions, worries and life experiences, imbuing her images with an ambiguous depth that is not immediately discernible. In a 2016 interview with IGNANT, Yang stated that “by shooting them, I understood their life better and it made my own world bigger and wider. We might have different values and world views, but what we have in common are a fragility and braveness inside of us. We face the world with our sincerity.”
In her more recent series “Youth” (2019-), Yang focuses on younger generations growing up in a globalizing (and even faster-changing) China. In this series, she explores gender, identity, and the personal growth of people born in the 1990s and early 2000s. Yang’s portraits offer a rare glimpse into the inner lives of these young people: not just young women, but also young men, and young gender-fluid and transgender people. In doing so, she questions prevailing gender norms and highlights a certain diversity among young Chinese people.
Yang studied graphic design at the Lu Xun Academy of Fine Arts in Shenyang. In 2022, she started the Cité internationale des Arts residency program in Paris. Yang divides her time between China and Europe and has exhibited her work all over the world. In 2012 she was praised by none other than Ai Weiwei as one of the “rising stars of Chinese photography” (in an interview with Statesmen). Shortly thereafter, Yang displayed her work in his group exhibition ‘FUCK OFF 2’ (2013) at the Groninger Museum in the Netherlands. In 2018, she was included in the BBC’s ‘100 WOMEN’ list, and a year later she was nominated for a C/O Berlin Talent Award and won a Jimei x Arles Women Photographer’s Award. Currently, her work is on display in the ‘NUDE’ exhibition at Fotografiska in Berlin.
During Art Rotterdam, Luo Yang’s work is presented by Migrant Bird Space in the Solo/Duo section.
Written by Flor Linckens
From figurative to abstract and back again: it’s not a journey that many artists take. Dutch artist Mirthe Klück doesn’t see a significant distinction between the two and creates both abstract paintings and sculptures. “In the end, you’re looking at glued-together bits that evoke a feeling or thought, whether cast in a recognisable figure or not.” This has resulted in a versatile body of work based on Klück’s idiosyncratic observations of everyday things. From a gummy bear and spit-out piece of chewing gum to the wrapper of a chocolate Easter bunny, she explores how layers of matter interact to create a surface that feels both familiar and strange. At Art Rotterdam, FRED&FERRY Gallery is presenting an overview of Mirthe Klück’s work.
Congratulations on your presentation at Art Rotterdam. What can we expect?
Thank you! I’m excited to showcase a comprehensive overview of my work at an exhibition with FRED&FERRY Gallery. I’ll be presenting a combination of more abstract paintings and figurative ceramic sculptures. They all incorporate recognisable motifs and materials from my daily life, transformed into something wondrous and alien based on my own interpretation. I’m guided by painting techniques and ceramic glazes that I find interesting for formal reasons, making the creation journey of the image of intrinsic importance.
What kinds of recognisable motifs and materials are you referring to?
The ceramic sculptures, for instance, are enlargements of a gummy bear and chewed pieces of gum. When I saw a pink spit-out piece of gum on a rosy marble sculpture in Italy last year, I suddenly saw the sculptural qualities of such a form. Chewing gum essentially creates a mould of your teeth. In my paintings, I choose textile materials like curtains, carpet backing and sunscreens as supports. I sometimes add almost nothing to a fabric, but incorporate it by tearing it and creating a composition or simply by stretching it. This may sound inconsistent, but in all these works, I explore how layers of matter interact to create a surface that feels both familiar and strange.
Do you consider this presentation a logical continuation of your previous work or have you embarked on a new path?
This presentation is in fact a continuation of my solo exhibition Moon White Rabbit, which I presented at FRED&FERRY at the end of 2021, which was the first time I showcased both paintings and ceramics. For years, I’ve been creating two-dimensional work that responds to the medium of painting. My first ceramic sculpture, Blue Moon (2021), originates from such a conceptual work, specifically the silkscreen on aluminium foil I’ll be Your Mirror (2018), for which I enlarged a package featuring a Easter bunny that is painting.
The sculpture is an enlargement of the chocolate itself. I found ceramics appropriate due to the similar properties of chocolate and casting clay, such as their creaminess and how easily they transition between liquid and solid phases. The title refers to the glaze: the blueish green Jun glaze is a type of celadon that in China referred to jade stone and The Jade Hare is folklore based on moon markings resembling a rabbit.
The Jun glaze is said to have molecules similar to those causing the Rayleigh scattering in the air, making our sky appear infinitely blue. This brings the glaze closer to the natural phenomenon than paint alone can mimic. Last winter, during a residency at the EKWC, I began focusing more on ceramics. This process resulted in several sculptures that I will be presenting at Art Rotterdam, along with paintings influenced by this process.
Out of curiosity: you initially worked abstractly and later also figuratively. Normally, this is a significant shift in someone’s work, but I imagine that for you, the difference between abstract and figurative isn’t that considerable. Is that correct?
Yes, that’s correct. I don’t see a fundamental difference. In the end, you’re looking at glued-together bits that evoke a feeling or thought, whether cast in a recognisable figure or not. I use figuration more to introduce certain shapes, colours and associations. All the same, I am selective about which figures I use because it should provide just enough without becoming narrative or expressive.
Most people may know your work from Horses in 2021, featuring photos of the equestrian jumping event at the 2012 Olympics. You didn’t take the pictures in the stadium, but in front of the TV with your phone. How did this idea come about? Why did you decide to approach it this way rather than choosing stills from a recording?
The idea came about very intuitively. I simply grabbed my phone while watching the Olympic Games on a lazy summer day, curious to see if I could capture one of those floating horses over those artistic obstacles with all those graphic logos in the corners of the screen. Then I saw that my phone rendered it beautifully. The saturation of colours and selective focus made them resemble contemporary impressionistic miniature paintings, reminding me of Muybridge, Degas, cowboy comics and games like Zoo Tycoon. They also emphasise the absurdity of such an event. Somewhere in the world, horses have to jump over artificial obstacles in a very staged environment. This is captured by various equipment, transmitted via satellites to our TV screens in a live broadcast to give us a feeling of being there.
Since 2012, this trend of experiencing things through screens has only intensified. By taking the photos and printing them in a book, I add more layers to my subjective experience. It was actually quite challenging to reproduce the aesthetic quality of my glowing phone screen on paper. So, the pages of the book consist of digitally developed photos because c-prints also use the RGB colour scheme and layers of chemicals create the colour. Quite similar to a painting or ceramic glaze.
You have a keen eye for seemingly insignificant details and your work has a certain lightness/humour to it, which is why it is sometimes compared to that of Daan van Golden. Is he one of your influences? Who are others?
Yes, Daan van Golden has been my greatest influence after leaving his exhibition at GEM in 2014 feeling very happy. I thought, if art can evoke this feeling, I hope my work can do the same for someone else someday. There are various artistic practices and works that I appreciate, such as those of Lily van der Stokker and Klaas Kloosterboer, but I haven’t come across an artist to whom I feel as connected as to Daan van Golden. It’s mainly because of the feeling I get from his work, although I can’t explain it in simple terms. It’s a basic sense of understanding. I must admit I’ve somewhat let go of this fascination, or perhaps obsession, in the past few years because I need to move forward with my own life. But I think we have a similar way of perceiving things.
Others must notice the playfulness in your work. What is the best compliment you’ve ever received about your work?
Well, it’s hard to choose the best one. Personally, I really appreciate receiving compliments from other artists or when people develop a kind of personal connection with my work. They don’t necessarily have to have it hanging on their wall at home. For instance, someone I didn’t know at the time showed me that he had a painting of mine as a screensaver on his phone. But it’s always interesting and funny to see how people react to my work. I often hear that people want to touch it, even though that is not my intention.
What are you currently working on?
In January, I’m be curating a group exhibition at FRED&FERRY in Antwerp called Mountain Friends. For this exhibition, I’m selecting specific works by Daniele Formica, Kaï-Chun Chang, Maja Klaassens and Nishiko, which resonate with my work. All these works are poetic translations of everyday objects and elements. Broadly speaking, this exhibition is about the illusory difference between what is natural and artificial. I’m also preparing for a residency I’ll be doing in the summer – the Creative Residency Arita in Japan – thanks to the support of the Mondriaan Fonds. The village of Arita is internationally known for its expertise in porcelain, a material that is very challenging to work with. I’m really looking forward to this. Right now, I’m trying to learn some Japanese and am busy implementing the ceramic techniques I learned at the EKWC into my studio. After January, I’ll delve into more theoretical research on Japanese culture and ceramics.
Written by Wouter van den Eijkel
Van figuratief naar abstract en weer terug; het is een stap die niet veel kunstenaars maken. De Nederlandse kunstenaar Mirthe Klück ziet het onderscheid niet echt, ze maakt zowel abstracte schilderijen als figuratieve sculpturen. “Uiteindelijk zit je naar samengeplakte deeltjes te kijken die een gevoel of een gedachte oproepen, of dat nu in een herkenbaar figuurtje is gegoten of niet.” Het zorgt voor een veelzijdig oeuvre dat voorkomt uit Klücks eigenzinnige observatie van alledaagse dingen. Van een gummibeertje en een uitgespuugd kauwgompje tot de wikkel van een chocoladepaashaas. “In al deze werken onderzoek ik hoe laagjes materie op elkaar inwerken om een oppervlakte te maken die zowel evident als vreemd aandoet.” Op Art Rotterdam brengt FRED&FERRY Gallery een overzicht van het werk van Mirthe Klück.
Gefeliciteerd met je presentatie op Art Rotterdam. Wat kunnen we verwachten?
Dankjewel! Ik vind het heel tof dat ik een uitgebreid overzicht kan laten zien van mijn werk op een beurs met FRED&FERRY Gallery. Ik ga een combinatie tonen van meer abstracte doeken en figuratieve keramieksculpturen. Deze bevatten allemaal herkenbare motieven en materialen uit mijn dagelijkse leven die door mijn vertaling iets verwonderlijks en vervreemdend krijgen. Hierbij laat ik mij leiden door schildertechnieken en keramiekglazuren die ik vanwege formele redenen interessant vind, dus de manier waarop het beeld is gemaakt van inhoudelijk belang is.
Aan wat voor herkenbare motieven en materialen moet ik denken?
De keramieksculpturen zijn bijvoorbeeld uitvergrotingen van een gummibeertje en gekauwde kauwgompjes. Toen ik vorig jaar in Italië een roze uitgespuugd kauwgompje op een rozig marmeren beeld zag liggen, zag ik ineens de sculpturale kwaliteiten van zo’n vorm. Wanneer je kauwgom kauwt maak je eigenlijk een soort mal van je gebit. In mijn schilderijen kies ik textielsoorten zoals vitrages, tapijtstramienen en zonneschermen als drager.
Soms voeg ik zelfs bijna niks toe aan een stof maar verwerk ik het door het te scheuren en zo een compositie te maken, of gewoon door het alleen op te spannen. Dit alles klinkt dit misschien uiteenlopend, maar in al deze werken onderzoek ik hoe laagjes materie op elkaar inwerken om een oppervlakte te maken die zowel evident als vreemd aandoet.
Zie je de presentatie als een logisch vervolg op eerder werk of ben je de afgelopen tijd een andere weg ingeslagen?
Deze presentatie is eigenlijk een vervolg op mijn solotentoonstelling ‘Moon White Rabbit’ die ik eind 2021 bij FRED&FERRY heb getoond, omdat dit het eerste moment is geweest dat ik zowel schilderijen als keramiek heb laten zien. Al jaren maak ik tweedimensionale werken die reageren op het medium schilderkunst. Mijn eerste keramieksculptuur ‘Blue Moon’ (2021) vindt zijn oorsprong in zo’n conceptueel werk, namelijk de zeefdruk op aluminiumfolie ‘I’ll be your mirror’ (2018).
Voor dit laatstgenoemde werk heb ik een verpakking met daarop een schilderend paashaasje uitvergroot. Het sculptuur is de uitvergroting van het chocolaatje zelf. Ik vond keramiek toepasselijk vanwege de overeenkomstige eigenschappen van chocola en gietklei, zoals de romigheid en hoe gemakkelijk ze beiden bewegen tussen vloeibare en vaste fasen. De titel verwijst naar het glazuur: het groenblauwe Jun glazuur is een soort celadon dat in China refereerde naar het jade gesteente en ‘The Jade Hare’ is een folklore gebaseerd op de formatie van vlekken op de maan in de vorm van een haas. Van het Jun glazuur wordt ook wel gezegd dat de moleculen in het glazuur vergelijkbaar zijn met de deeltjes in de lucht die zorgen voor de Rayleigh verstrooiing, waardoor onze lucht zo oneindig blauw lijkt.
Op deze manier komt een glazuur dichterbij het natuurlijke fenomeen dan wat verf alleen kan nabootsen. Vorige winter heb ik mij tijdens een werkperiode bij het EKWC verder gefocust op keramiek. Vanuit dit proces zijn een aantal sculpturen ontstaan die ik op Art Rotterdam ga laten zien in combinatie met schilderijen die zijn beïnvloed door dit proces.
Ik vroeg me af: je werkte eerst abstract, later ben je ook figuratief gaan werken. Normaal gesproken is dit een grote omslag in iemands werk, maar ik kan me voorstellen dat voor jou het verschil tussen abstract en figuratief niet zo groot is. Klopt dat?
Dat klopt, ik zie er geen wezenlijk verschil tussen. Uiteindelijk zit je naar samengeplakte deeltjes te kijken die een gevoel of een gedachte oproepen, of dat nu in een herkenbaar figuurtje is gegoten of niet. Ik gebruik figuratie meer om bepaalde vormen, kleuren en associaties te kunnen introduceren. Toch ben ik wel kieskeurig in welke figuren ik wel en niet gebruik, want het moet net genoeg geven zonder narratief of expressief te worden.
De meeste mensen zullen je werk kennen van Horses uit 2021, daarin zien we foto’s van het hippische onderdeel Springen (show jumping) op de Olympische Spelen van 2012. Alleen maakte je de foto’s niet in het stadion, maar voor de tv met je telefoon. Hoe ontstond dit idee? Waarom besloot je het zo aan te pakken en niet bijvoorbeeld voor stills te kiezen uit een opname?
Het idee ontstond heel intuïtief; ik pakte gewoon mijn telefoon erbij toen ik op zo’n lome zomerdag de Olympische Spelen zat te kijken, nieuwsgierig naar of ik zo’n zwevend paardje boven die artistieke hindernissen kon vastleggen met al die grafische logo’s in de hoeken van het beeld. Toen zag ik dat mijn toenmalige telefoontje het heel mooi vertaalde. De verzadiging van de kleuren en het heel plaatselijk scherpstellen maakten het een soort hedendaagse impressionistische miniatuurschilderijtjes die me deden denken aan Muybridge, Degas, cowboystrips en games als Zoo Tycoon.
Ze benadrukken ook de absurditeit van zo’n evenement. Ergens op de wereld moeten die paarden in een hele kunstmatige omgeving over een soort sculpturen springen; dit wordt vastgelegd door allerlei apparatuur; dat komt met golven via satellieten op onze tv-schermen in een live-uitzending, en dan heb ik enigszins het gevoel dat ik erbij ben geweest.
Sinds 2012 is deze tendens om via schermen te ervaren alleen maar heftiger geworden. Door het maken van de foto’s en af te drukken in een boek voeg ik nog meer lagen toe aan mijn subjectieve ervaring. Het was overigens nog best lastig om de esthetische kwaliteit van mijn lichtgevende telefoonscherm op papier te krijgen. Daarom bestaan de pagina’s uit het boek uit digitaal ontwikkelde foto’s, omdat bij c-prints ook gebruik wordt gemaakt van de RBG-kleurstelling en veroorzaken lagen van chemicaliën die over elkaar heen liggen de kleur. Vergelijkbaar eigenlijk met een schilderij, of keramiekglazuur.
Je hebt een goed oog voor ogenschijnlijk onbelangrijke details en je werk heeft een zekere lichtheid/humor, mede daarom wordt het wel eens vergeleken met dat van Daan van Golden. Is hij inderdaad een van je voorbeelden? Wie zijn de anderen?
Daan van Golden is inderdaad mijn grootste voorbeeld sinds ik in 2014 heel blij zijn tentoonstelling in het GEM verliet. Ik dacht, als kunst dit teweeg kan brengen, dan hoop ik dat mijn werk dat ook ooit kan doen voor iemand. Er zijn allerlei kunstenaarspraktijken en werken die ik goed vind, zoals bijvoorbeeld van Lily van der Stokker en Klaas Kloosterboer, maar ik ben nog geen kunstenaar tegengekomen aan wie ik mij zo verwant voel als aan Daan van Golden. Dat komt dus vooral door dat gevoel dat ik van zijn werk krijg, terwijl ik zijn werk niet eenduidig kan uitleggen. Het is een soort basaal gevoel van begrip. Ik moet zeggen dat ik die fascinatie, of misschien wel obsessie, sinds een paar jaar een beetje heb losgelaten, want ik moet toch ook verder met mijn eigen leven. Maar ik denk dat we een vergelijkbare manier van waarnemen hebben.
Die speelsheid in je werk moet anderen ook opvallen. Wat is het leukste compliment dat je ooit over je werk hebt gehad?
Goh, ik kan lastig kiezen wat dan het leukste compliment zou zijn. Ik vind het persoonlijk het meest bijzonder als ik complimenten krijg van andere kunstenaars, of als mensen een soort persoonlijke band krijgen met mijn werk. Daarvoor hoeven ze het niet per se thuis aan de muur te hebben hangen. Een keer bijvoorbeeld liet iemand die ik toen nog niet kende, zien dat hij een schilderij van mij als schermafbeelding had op zijn telefoon. Maar het is altijd interessant en grappig om te zien hoe mensen reageren op mijn werk. Ik krijg vooral vaak te horen dat mensen mijn werk willen aanraken, terwijl ik daar niet bewust per se op uit ben.
Waar ben je op dit moment mee bezig?
In januari initieer ik ook een groepstentoonstelling bij FRED&FERRY in Antwerpen, genaamd ‘Mountain Friends’. Voor deze tentoonstelling selecteer ik specifieke werken van Daniele Formica, Kaï-Chun Chang, Maja Klaassens en Nishiko, die resoneren met werken van mij. Al deze werken zijn poëtische vertalingen van alledaagse objecten en elementen. Globaal gezien gaat deze tentoonstelling over het illusoire verschil tussen dat wat natuurlijk en kunstmatig is.
Ook ben ik bezig met het voorbereiden van de residentie die ik in de zomer ga doen, namelijk de Creative Residency Arita in Japan, ondersteund door het Mondriaan Fonds. Het dorpje Arita is internationaal bekend om haar expertise van porselein, een materiaal dat superlastig is om mee te werken. Hier heb ik echt heel veel zin in. Ik probeer op dit moment wat Japans te leren en ik ben veel bezig met keramiek en de technieken die ik heb geleerd bij het EKWC te implementeren in mijn studio. Na januari ga ik meer theoretisch onderzoek doen naar de Japanse cultuur en keramiek.
Geschreven door Wouter van den Eijkel
AKINCI presenteert op Art Rotterdam werk van Lungiswa Gqunta. De Zuid-Afrikaanse kunstenaar onderzoekt in haar praktijk de ongrijpbare wereld van dromen. Ze beschouwt deze dromen als een plek waar belangrijke kennis opgedaan kan worden die op andere plekken over het hoofd gezien of buitengesloten wordt. Haar werk was onlangs ook te zien tijdens de Liverpool Biennial, in Fondazione Sandretto Re Rebaudengo in Turijn en in het Centraal Museum in Utrecht en ze werd eerder dit jaar geselecteerd om een proposal in te dienen voor op de beroemde High Line in New York.
In haar multidisciplinaire praktijk, die onder andere performance, installatie, beeldhouwkunst en grafiek omvat, vraagt ze aandacht voor de complexe en voortdurende manieren waarop kolonialisme en het patriarchaat het hedendaagse politieke, culturele en sociale landschap van Zuid-Afrika bepalen — en tot op de dag van vandaag systematische ongelijkheid creëeren. Ze belicht daarbij onder andere Afrikaanse systemen van kennis en geloof die tijdens het apartheidsregime structureel buitengesloten werden.
In haar meest recente werk onderzoekt Gqunta het concept van slaap en dromen vanuit haar Xhosa-erfgoed. Dromen vormen voor de kunstenaar een verbinding met haar voorouders en daarmee een plek waar kennis opgedaan kan worden. Haar multizintuiglijke en gelaagde werk is geïnformeerd door deze droomwereld en verkent thema’s als landschap, geweld, verzet, collectieve genezing, identiteit, vrouwelijke kracht, de huiselijke ruimte, tradities en rituelen, geschiedenis en collectief geheugen, privilege, globalisering en kapitalisme. Terugkerende materialen in haar werk zijn materialen die in een andere context of vorm ook als wapen zouden kunnen dienen, zoals glas, beton, prikkeldraad en specifieker: het meer agressieve scheermesdraad. Het zijn symbolische en emotioneel beladen materialen die verwijzen naar de townships, die tijdens de apartheid voorbehouden waren aan de zwarte inwoners van Zuid-Afrika. Gqunta maakt in haar werken ook regelmatig gebruik van lakens, die verwijzen naar een herkenbaar ritueel: het verwerken van de was en het vouwen van de lakens, traditioneel een moment waarop er kennis gedeeld werd tussen de vrouwelijke leden van haar familie, maar tegelijkertijd een potentieel moment voor geheime besprekingen en verzet tijdens de apartheid.
Haar solotentoonstelling ‘Sleep in Witness’ die dit najaar te zien was AKINCI was eerder in een andere vorm ook te zien in het Henry Moore Institute in Leeds. In beide tentoonstellingen was een deel van de vloer bedekt met gebarsten klei en zand, zorgvuldig gevormd door de voeten van de kunstenaar. Als kijker werd je gedwongen om er over heen te lopen om de tentoonstelling te kunnen betreden, waardoor je de instabiliteit voelde onder je voeten. In combinatie met blauwe structuren van transparent, handgeblazen glas — die doen denken aan rotsen of water — vormden ze de site-specifieke installatie ‘Zinodaka’. Het videowerk ‘Rolling Mountains Dream’ in de tentoonstelling verwees naar het herinneren en leren uit dromen. En de werken ‘Instigation in Waiting I & II’ refereerden aan de manieren waarop koloniale onderdrukkers nieuwe plantsoorten introduceren en bestaande soorten verwijderen, een traditie die in een andere vorm voortleeft in serres en botanische tuinen.
Haar zaalvullende installatie ‘Ntabamanzi’, die bestaat uit golvend prikkeldraad gewikkeld in helderblauwe stof, was afgelopen zomer te zien in het Centraal Museum. Het grootschalige werk verwijst naar het reclaimen van helende waterrituelen die verboden werden tijdens het apartheidsregime, maar het daagt de kijker ook uit om na te denken over vrijheid van beweging in een ruimte — en hoe dat niet vanzelfsprekend is voor iedereen. De naam is een samenvoeging van twee woorden uit het Xhosa: ntaba (berg) en manzi (water) en de installatie werd geboren in een droom van de kunstenaar. Gqunta werkte vervolgens maandenlang aan de uitwerking van het werk, waarna alleen de scherpe delen nog uitsteken.
Gqunta durft te schuren en installaties te creëren die voor ongemak en confrontatie zorgen in witte kijkers, terwijl andere werken juist zorg dragen voor de mentale gezondheid van Zwarte kijkers. Ze vindt het belangrijk dat bepaalde gesprekken gevoerd worden, hoe ongemakkelijk ze ook mogen zijn. In een video voor het Henry Moore Institute stelt ze: “Ik zie het alsof je iemand strikt in een gesprek. Niemand gaat vrijwillig naar een moeilijke plek, dus je zult hen echt binnen moeten slepen. Idealiter volgt mijn werk mensen op de een of andere manier naar huis, waar ze het niet kunnen loslaten. [Sommige van mijn andere] installaties zijn juist het tegenovergestelde, die gaan over rust en opladen.”
Gqunta studeerde beeldhouwkunst aan de Nelson Mandela Metropolitan University in Port Elizabeth, gevolgd door een master aan de Michaelis School of Fine Arts in Kaapstad. Ze rondde onder meer residenties af aan de prestigieuze Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam, Gasworks in Londen en Dumbarton Oaks in Washington DC, een onderzoeksinstituut, bibliotheek en museum dat is verbonden aan Harvard University. Ze woont en werkt tegenwoordig in Kaapstad. Haar werk was onder andere te zien in Palais de Tokyo in Parijs en tijdens Manifesta 12 en de Biënnale van Istanbul en werd opgenomen in de collecties van instituten als KADIST in Parijs, het Kunsthaus Museum in Zurich, het Centraal Museum in Utrecht en Zeitz MOCAA – Museum of Contemporary Art in Kaapstad.
Geschreven door: Flor Linckens
