Coming soon
Coming soon
Selecteer type
Op zondag 22 mei werd de NN Publieksprijs voor de tweede keer uitgereikt. Net als vorig jaar konden kunstliefhebbers en beursbezoekers stemmen op hun favoriete kunstenaar. De publieksprijs ter waarde van vijfduizend euro werd dit jaar in ontvangst genomen door Inez de Brauw (vertegenwoordigd door galerie Brinkman & Bergsma. NN Group (o.a. Nationale Nederlanden) is sinds 2017 partner van kunstbeurs Art Rotterdam. Als supporter van alle kunstontdekkers zet NN zich in om een breder publiek te enthousiasmeren voor kunst en cultuur.
| Op woensdag 18 mei is tijdens de kunstbeurs Art Rotterdam de NN Art Award voor de zesde keer uitgereikt. Deze kunstprijs is gewonnen door Vytautas Kumža van galerie Martin van Zomeren en bestaat uit een bedrag van tienduizend euro. Dit werd bekend gemaakt tijdens de officiële opening van Art Rotterdam in de Van Nelle fabriek in Rotterdam. Dailah Nihot, lid van de Management Board NN Group: “Met de NN Art Award en Art Rotterdam willen wij een podium geven aan uitzonderlijk talent. De diversiteit, kwaliteit en creativiteit van kunstenaars die in Nederland een opleiding hebben genoten is indrukwekkend en inspirerend. Wij zijn er trots op dat we ze op deze manier kunnen steunen.” Vytautas Kumža: ‘De award stelt me in staat om meer te experimenteren met vertrouwen, want experimenten pakken niet altijd goed uit. De prijs geeft me meer mogelijkheden en vrijheid om verder te gaan.’ |
During Art Rotterdam, you will see the work of hundreds of artists from all over the world. In this series, we highlight a number of artists who will show remarkable work during the fair.
In her practice, the British-Japanese artist Lilah Fowler investigates the effects and consequences of technology on our contemporary landscape. She analyses the extent to which these are natural and man-made technologies. These human technologies consist of both analogous variants (such as Roman pottery or Navajo weaving techniques) as well as digital forms (such as large data centers). How do these change our contemporary landscape? And what role does (a common) language play in the ways in which we interpret our direct environment? In her work, Fowler delves deeper into the geopolitical layers of our globalised virtual and analog landscapes — and the ways in which these parallel worlds occasionally overlap.
Fowler’s complex and layered installations include sound installations, woven works, photography, sculpture and video art. For her projects, the artist regularly collaborates with experts from other fields, including biochemists, quantum physicists, computer programmers, mathematicians and weavers. For an exhibition on behalf of the Colchester and Ipswich Museums, she combined her own installations with works from the museum collection. For example, she made large-scale textile works whose patterns derived from a tailor-made algorithm.
Fowler studied at the Edinburgh College of Art and obtained a master’s degree in Sculpture at the Royal College of Art in London. She has completed several residencies — including a residency at Whipps Cross Hospital — as well as research projects in places including Nevada, California, Hong Kong and the United Kingdom. She created several site-specific outdoor works and exhibited her work at the Bonner Kunstverein, Kunsthal KaDe and Museum Vasarely in Budapest, among others. Her work is currently also on display at the Whitechapel Gallery as part of the interactive side programming of the exhibition ‘A Century of the Artist’s Studio: 1920-2020’.
During Art Rotterdam, the work of Lilah Fowler will be on show in the New Art Section, presented by UN-SPACED Gallery.
Tijdens Art Rotterdam tref je het werk van honderden kunstenaars van over de hele wereld. In deze reeks lichten we een aantal kunstenaars uit die bijzonder werk tonen tijdens de beurs.
De Brits-Japanse kunstenaar Lilah Fowler onderzoekt in haar praktijk de effecten en gevolgen van technologie op ons hedendaagse landschap. Ze analyseert daarbij in hoeverre het gaat om natuurlijke en door de mens gemaakte technologieën. Die menselijke technologieën bestaan uit zowel analoge varianten (denk aan Romeinse potten van aardewerk of de weeftechnieken van de Navajo) als digitale vormen (zoals enorme datacentra). In hoeverre veranderen deze ons hedendaagse landschap? En welke rol speelt (gemeenschappelijke) taal in de manieren waarop we onze omgeving interpreteren? Fowler hoopt op in haar werk ook duiding te geven aan de geopolitieke lading van onze geglobaliseerde virtuele en analoge landschappen — en de manieren waarop deze parallelle werelden soms in elkaar overlopen.
De vaak gecompliceerde installaties van Fowler bestaan uit onder meer geluidsinstallaties, geweven werken, fotografie, sculpturen en videokunst. De kunstenaar gaat voor haar projecten regelmatig samenwerkingen aan met experts uit andere vakgebieden, waaronder biochemici, kwantumfysici, computerprogrammeurs, wiskundigen en wevers. Voor een tentoonstelling namens de Colchester and Ipswich Museums combineerde ze haar eigen installaties met werken uit de museumcollectie. Zo maakte ze grootschalige textielwerken waarvan de patronen ontleend zijn aan een op maat gemaakt algoritme.
Fowler studeerde onder meer aan het Edinburgh College of Art en rondde een master in Sculptuur af aan de Royal College of Art in Londen. Ze rondde verschillende residenties af — onder meer aan het Whipps Cross Hospital — en onderzoeksprojecten in onder andere Nevada, Californië, Hong Kong en het Verenigd Koninkrijk. Ze maakte verschillende site-specifieke werken in de buitenlucht en stelde haar werk onder meer tentoon in de Bonner Kunstverein, Kunsthal KaDe en Museum Vasarely in Budapest. Op dit moment is haar werk ook te zien in de Whitechapel Gallery als onderdeel van de interactieve randprogrammering van de tentoonstelling ‘A Century of the Artist’s Studio: 1920-2020’.
Tijdens Art Rotterdam is het werk van Lilah Fowler te zien in de New Art Section, gepresenteerd door UN-SPACED Gallery.
During Art Rotterdam, you will see the work of hundreds of artists from all over the world. In this series, we highlight a number of artists who will show remarkable work during the fair.
The practice of Thibault Brunet explores the vague boundaries between reality and virtuality in the digital age. On a technical level, Brunet questions the functioning of photography: he seeks insight into the relationship between virtual images and reality and our own relationship with virtuality, in a society that is slowly becoming more and more digitized. In his work, he searches for new ways to capture reality and make it virtual, making use of surprising areas of research and experiments. For instance, he makes frequent use of existing virtual worlds for his photographic research.
In the spring of 2018, Brunet completed an Etant donnés residency in New York, which was made possible in part by the Aperture Foundation. In an interview about this with the French embassy in the United States, he explains more about his thinking. Brunet: “Today’s world is extremely documented. Everything is photographed, any gas station, any path; recreational drones, dashcams of cars and Gopros on the helmets of cyclists record everything. If I know how to recover and use all of this data, I can recreate the recorded world, add more in volume, make topographical interpretations. Because all of these recorded instances one after another mobilize a new world, a world numerical and immaterial, it is not a perfect replica of reality, but a misrepresented and sick replica, with holes.”
For his first series, Brunet did virtual landscape studies in video games like Grand Theft Auto and Call of Duty, and in his most recent work he delved into the popular game Minecraft. For his series “Boîte noire” (‘Black box’) he traveled in a virtual sense to war zones in Syria. He used images from Google Street View and drone images to compose 3D models. This creates a model, a simplified and incomplete representation of reality that resembles a video game. For other projects — including “Soleil noir”, which will be on display in the booth of Galerie Binome during Art Rotterdam — the artist experimented with a LIDAR (Laser Imaging Detection And Ranging) 3D scanner, which allows him to add more perspectives than you can perceive with the naked eye. As a result, he effectively changes our relationship with those same spaces.
Brunet studied at the Ecole Supérieure des Beaux-Arts in Nîmes. His work has been shown at the Lyon Biennale in 2015 and at the Center Pompidou in the exhibition “Imprimer le Monde/Print the World”. The artist was a finalist of the Aperture Foundation Prize 2012 in New York, won the Photo London John Kobal Residency Award (2016) and was chosen as one of the FOAM Talents of 2013.
During Art Rotterdam, the work of Thibault Brunet will be on show in the booth of Galerie Binome, as part of Projections.
Tijdens Art Rotterdam tref je het werk van honderden kunstenaars van over de hele wereld. In deze reeks lichten we een aantal kunstenaars uit die bijzonder werk tonen tijdens de beurs.
Brunet verkent in zijn praktijk de vage grenzen tussen realiteit en virtualiteit in het digitale tijdperk. Op een technisch niveau stelt Brunet de werking van fotografie in vraag: hij zoekt inzicht in de relatie tussen virtuele beelden en de realiteit en onze eigen relatie met virtualiteit, in een samenleving die langzaamaan volledig gedigitaliseerd raakt. Hij zoekt in zijn werk naar nieuwe manieren om de werkelijkheid vast te leggen en virtueel te maken en maakt daarvoor gebruik van verrassende onderzoeksgebieden en experimenten. Hij maakt voor zijn fotografisch onderzoek veelvuldig gebruik van bestaande virtuele werelden.
In de lente van 2018 rondde Brunet een Etant donnés residency af in New York, die mede mogelijk werd gemaakt door de Aperture Foundation. In een interview hierover met de Franse ambassade in de Verenigde Staten vertelt hij meer over zijn gedachtengang. Brunet: “De wereld van vandaag is extreem goed gedocumenteerd. Alles wordt gefotografeerd, ieder tankstation, elk pad. Alles wordt vastgelegd door privédrones, dashcams van auto’s en Gopro camera’s op fietshelmen. Maar als ik vervolgens weet hoe ik al deze gegevens kan herstellen en gebruiken, dan kan ik de opgenomen wereld opnieuw samenstellen. Ik kan dan meer volume toevoegen en topografische interpretaties maken. Omdat al deze geregistreerde instanties in feite een nieuwe wereld mobiliseren, een wereld die puur numeriek en immaterieel is, wordt het nooit een perfecte replica van de werkelijkheid. Je krijgt een imperfecte replica: verkeerd weergegeven, ziek, met gaten.”
Voor zijn eerste serie deed Brunet virtuele landschapsstudies in videogames als Grand Theft Auto en Call of Duty en in zijn meest recente werk dook hij in het populaire spel Minecraft. Voor zijn reeks ‘Boîte noire’ (‘Black box’) reisde hij virtueel af naar oorlogsgebieden in Syrië. Hij maakte daarvoor gebruik van beelden uit Google Street View en dronebeelden, om daarmee 3D-modellen samen te stellen. Er ontstaat daardoor een model, een versimpelde en incomplete weergave van de werkelijkheid die iets wegheeft van een videogame. Voor andere projecten — waaronder ‘Soleil noir, dat tijdens Art Rotterdam in de booth van Galerie Binome te zien zal zijn — experimenteerde de kunstenaar met een LIDAR (Laser Imaging Detection And Ranging) 3D-scanner, waarmee hij meer gezichtspunten kan toevoegen dan je met het blote oog had kunnen waarnemen. Daardoor verandert hij onze relatie met diezelfde ruimtes.
Brunet studeerde aan de École Supérieure des Beaux-Arts in Nîmes. Zijn werk was onder andere te zien tijdens de Biënnale van Lyon in 2015 en in Centre Pompidou in de tentoonstelling “Imprimer le Monde/Print the World”. De kunstenaar was onder meer finalist van de Aperture Foundation Prize 2012 in New York, hij sleepte de Photo London John Kobal Residency Award (2016) in de wacht en werd verkozen tot één van de FOAM Talents van 2013.
Tijdens Art Rotterdam is het werk van Thibault Brunet te zien in de booth van Galerie Binome, als onderdeel van Projections.
During Art Rotterdam, you will see the work of hundreds of artists from all over the world. In this series, we highlight a number of artists who will show remarkable work during the fair.
Tarona’s video artwork “Pivot” opens with a powerful English quote in purple against a black background: “When Black bodies are on the stage, Black perspectives must be reflected. This is not simply a matter of ‘artistic interpretation’; race and sex play a pivotal role in determining who holds the power to shape representation.”
This quote was uttered by the award-winning American actress Tonya Pinkins, who previously received a prestigious Tony Award. She noted that her perspective as a Black woman was structurally ignored throughout her career, in favour of a different kind of portrayal of the Black woman: viewed through a filter of the white gaze.
The academic concept of ‘the gaze’ analyses a certain power relationship when one person is captured by another. The recorder determines how the portrayed person will be immortalised — and will be viewed by others in the future. This inequality is exacerbated when there is also another level of power inequality between these two people. In 1975, the British feminist film theorist Laura Mulvey first spoke about the ‘male gaze’, the way in which women are captured and viewed by men: often as a decorative (sex) object. Three years later, the term took on additional depth when literature professor Edward Said, founder of the field of Postcolonial Studies, published the book ‘Orientalism’. Terms such as the “oriental gaze” or the “western gaze” are useful when referring to the ways in which people from non-Western countries were (and are) represented by the West; in many cases by their (former) colonial oppressors. These people were regularly portrayed and diminished as ‘exotic’ or ‘uncivilized’, to serve as a contrast, as ‘the other’. In line with this, there is also the ‘straight gaze’ and the ‘white gaze’. This terminology is important because it signals that the mere presence of (for example) people of colour does not automatically mean that there is a correct and balanced representation.
In this work, Tarona takes a closer look at Black performances in white spaces. How are Black people and people from the African diaspora (mis)represented? In the video artwork “Pivot”, we see a Black performer who resists the expectations of a white audience. In eleven minutes we see her dancing expressively in a striking golden dress that almost becomes a character in its own right. It seems like a contemporary interpretation of the famous ‘Serpentine Dance’ (1899) by the Lumière brothers, one of the very first coloured films, that was shot at an accelerated pace. However, the character in “Pivot” dances in slow motion. Tarona: “She occupies time and space, on her own terms. Since video is a time-bound medium, I chose to make this idea tangible by slowing down the visuals.”
Tarona was born in Curaçao and also uses her work as a way to explore her own identity. In her practice, the artist is inspired by the work of Johny Pitts, whose book ‘Afropean’ examines how Black and African diaspora identities are shaped in a European landscape. In her own research, Tarona often focuses specifically on Black Caribbean and South American identities in Europe, in all their versatility and complexity. In doing so, she searches for forms of representation and communality, in a landscape in which these identities are often invisible or erased.
You can view the video “Pivot” during Art Rotterdam in the Prospects exhibition of the Mondriaan Fund. For the 10th consecutive time, the Mondriaan Fund presents the work of 88 starting artists who received a financial contribution to start their career. Tarona studied at the School Of Visual Arts in New York and the Willem de Kooning Academy and her work has previously been shown in the ‘Caribbean Ties’ exhibition at the Museon in The Hague.
The video “Pivot” was made in collaboration with Chanel Vyent, Qianwei Tong, Sam van Eenbergen, Ivan Hidayat, Imane Saksou, Gaea Studio, de Makeover Factory en Captcha!.
Tijdens Art Rotterdam tref je het werk van honderden kunstenaars van over de hele wereld. In deze reeks lichten we een aantal kunstenaars uit die bijzonder werk tonen tijdens de beurs.
Het videokunstwerk ‘Pivot’ van Tarona opent met een krachtige Engelstalige quote in paars tegen een zwarte achtergrond. [Vertaald:] “Als er Zwarte lichamen op het toneel staan dan moeten er ook Zwarte perspectieven worden weerspiegeld. Dat is niet alleen een kwestie van ‘artistieke interpretatie’; ras en geslacht spelen een cruciale rol bij het bepalen wie de macht heeft om representatie vorm te geven.”
Dit citaat werd uitgesproken door de Amerikaanse actrice Tonya Pinkins, die onder meer een prestigieuze Tony Award binnensleepte. Ze merkte op dat haar perspectief als Zwarte vrouw tijdens haar carrière structureel werd genegeerd ten gunste van een ander soort weergave van de Zwarte vrouw: bezien door een filter van de ‘white gaze’.
Het academische concept van ‘de blik’ (‘the gaze’) analyseert een bepaalde machtsverhouding wanneer iemand wordt vastgelegd door een ander. De vastlegger bepaalt namelijk hóe de verbeelde persoon wordt vereeuwigd — en in de toekomst zal worden bekeken door anderen. Die ongelijkheid wordt versterkt wanneer er ook op een ander niveau sprake is van machtsongelijkheid tussen deze twee personen. In 1975 had de Britse, feministische filmtheoreticus Laura Mulvey het voor het eerst over de ‘male gaze’, de manier waarop vrouwen worden vastgelegd en bekeken door mannen: veelal als decoratief (seks)object. Drie jaar later kreeg de term extra diepte toen literatuurprofessor Edward Said, grondlegger van het vakgebied Postkoloniale Studies, het boek ‘Orientalism’ publiceerde. Termen als de ‘oriëntaalse gaze’ of de ‘westerse gaze’ zijn nuttig als we het hebben over de manieren waarop mensen uit niet-westerse landen werden (en worden) gerepresenteerd door het westen; in veel gevallen hun (voormalige) koloniale overheersers. Deze mensen werden regelmatig afgeschilderd als ‘exotisch’ of ‘onbeschaafd’, als contrast, als ‘de ander’. In het verlengde hiervan bestaan ook onder meer de ‘straight gaze’ en de ‘white gaze’. Deze terminologie is belangrijk omdat het signaleert dat alleen de aanwezigheid van (bijvoorbeeld) mensen van kleur niet automatisch betekent dat er sprake is van een juiste en evenwichtige representatie.
Tarona gaat in dit werk dieper in op Zwarte performances in witte ruimtes. Hoe worden Zwarte mensen en mensen uit de Afrikaanse diaspora ge(mis)representeerd? In het videokunstwerk ‘Pivot’ zien we een Zwarte performer die zich verzet tegen de verwachtingen van een wit publiek. In elf minuten tijd zien we haar op expressieve wijze dansen in een opvallende gouden jurk die bijna een op zichzelf staand personage wordt in de film. Het lijkt wel een hedendaagse interpretatie van de beroemde ‘Serpentine Dance’ (1899) van de gebroeders Lumière, één van de allereerste ingekleurde videobeelden in versneld tempo. Het personage in ‘Pivot’ danst echter in slowmotion. Tarona: “Ze neemt tijd en ruimte in, op haar eigen termen. Omdat video een tijdsgebonden medium is, heb ik gekozen om dit idee voelbaar te maken door het beeld te vertragen.”
Tarona werd geboren in Curaçao en gebruikt haar werk ook als een manier om haar eigen identiteit te verkennen. De kunstenaar wordt in haar praktijk onder meer geïnspireerd door het werk van Johny Pitts, die in zijn boek ‘Afropean’ onderzoekt hoe Zwarte en Afrikaanse diaspora identiteiten worden vormgegeven in een Europees landschap. Tarona focust zich in haar eigen onderzoek vaak specifiek op Zwarte Caribische en Zuid-Amerikaanse identiteiten in Europa, in al hun veelzijdigheid en complexiteit. Ze zoekt daarbij naar vormen van representatie en gemeenschappelijkheid, in een landschap waarin deze identiteiten veelal onzichtbaar zijn of uitgewist worden.
Je kunt de video ‘Pivot’ tijdens Art Rotterdam bekijken in de Prospects tentoonstelling van het Mondriaan Fonds. Voor de 10e keer op rij presenteert het Mondriaan Fonds hier het werk zien van 88 startende kunstenaars. Alle kunstenaars ontvingen in 2020 een financiële bijdrage van het Mondriaan Fonds om een start te maken met hun carrière. Tarona studeerde aan de School Of Visual Arts in New York en de Willem de Kooning Academie en haar werk was eerder onder meer te zien in de ‘Caribbean Ties’ tentoonstelling in het Museon in Den Haag.
De video ‘Pivot’ werd gemaakt in samenwerking met Chanel Vyent, Qianwei Tong, Sam van Eenbergen, Ivan Hidayat, Imane Saksou, Gaea Studio, de Makeover Factory en Captcha!.
Dit jaar wordt de NN Art Award voor de zesde keer op Art Rotterdam uitgereikt aan een buitengewoon talent die een opleiding in Nederland heeft genoten. De jury; Yuki Kho, cultuurjournalist; Alexandra Landré, artistiek directeur Stroom, Den Haag; Charl Landvreugd, hoofd onderzoek & curatorial practice, Stedelijk Museum Amsterdam; Erik Mattijssen, beeldend kunstenaar en winnaar NN Art Award 2021; Elisah van den Bergh, adviseur NN Kunstcollectie heeft de 4 genomineerden bekend gemaakt:
De 4 genomineerde kunstenaars zijn:
Inez de Brauw – Brinkman & Bergsma
Vytautas Kumža – Galerie Martin van Zomeren
Thierry Oussou – Lumen Travo Galerie
Jennifer Tee – Galerie Fons Welters
De werken van de 4 genomineerde kunstenaars zijn te zien in de NN Art Award stand op Art Rotterdam 2022.
De winnaar van de NN Art Award 2022 wordt bekend gemaakt tijdens de Press Preview van Art Rotterdam op woensdag 18 mei. De winnaar van de Publieksprijs wordt zondagmiddag 22 mei online bekend gemaakt. Het publiek kan vanaf half april t/m zaterdag 21 mei middennacht online haar stem uitbrengen via de website van Nationale-Nederlanden. Tevens kan het publiek stemmen tijdens de beursdagen van donderdag 19 t/m zaterdag 21 mei in de beursstand.
De winnaar ontvangt een geldprijs van € 10.000 en een kunstwerk van één van de vier genomineerden wordt gekocht voor de bedrijfscollectie van NN Group. De publieksfavoriet ontvangt een geldprijs van € 5.000,-. Tevens ontvangen de winnaars een online artikel op GalleryViewer.com.
