Coming soon
Coming soon
Selecteer type
The Unseen Book Market is one of the most beloved parts of Unseen and this year it moves to a new home. Running alongside Unseen Photo Fair as part of Art Rotterdam (27-29 March in Rotterdam Ahoy), the Book Market takes place at the Nederlands Fotomuseum, which recently reopened in Pakhuis Santos, a national monument in the Katendrecht neighbourhood.
In the museum’s entrance hall, around 35 publishers and specialist booksellers will present their latest and finest photography publications, among them Fw:Books, Kehrer Verlag and Hannibal Books, as well as academic institutions including the Willem de Kooning Academy and the Royal Academy of Art The Hague (KABK). This year the Unseen Book Market has a particularly international character, with participants from China, Switzerland, Japan, the United Kingdom, France, Ukraine, Germany, Belgium, Italy and Poland.
New releases are expected from photographers including Ruth van Beek, Robin de Puy, Anton Corbijn and Stephan Vanfleteren. Several participants will host signing sessions, offering you the chance to take home a truly special edition. Further details will follow. Admission to the Unseen Book Market is free.
What makes the Unseen Book Market so beloved is the direct encounter with the book as object. Photography books offer a relatively accessible way to collect photography: a book is often the first and most approachable entry point into an artist’s practice, and many function as collectibles in their own right. First editions, and signed copies in particular, can increase considerably in value. More importantly, you are supporting photographers and independent publishers in a direct way. And in a single room, you gain a remarkably broad view of international developments, expanding both your knowledge and your frame of reference.
The Nederlands Fotomuseum is simultaneously presenting three exhibitions, each offering its own perspective on what photography can be. The ‘Gallery of Honour of Dutch Photography’ illuminates the breadth of the national photographic heritage. ‘Awakening in Blue’ is an ode to the cyanotype, one of the oldest photographic techniques in the world, in which iron salts and UV light produce prints in a deep Prussian blue. And ‘Rotterdam in Focus’ brings together 180 years of urban photography in more than three hundred images, from an early photograph taken in 1843 to contemporary drone panoramas. Admission to these exhibitions is not included in a visit to the Unseen Book Market.
Written by Flor Linckens
De Unseen Book Market is een van de meest geliefde onderdelen van Unseen en krijgt dit jaar een nieuw thuis. Parallel aan Unseen Photo Fair als onderdeel van Art Rotterdam (27-29 maart in Rotterdam Ahoy) vindt de Book Market plaats in het Nederlands Fotomuseum, dat onlangs heropende in pakhuis Santos, een nationaal monument in Katendrecht.
In de entreehal van het museum presenteren zo’n 35 uitgevers en gespecialiseerde boekhandelaren hun nieuwste en mooiste fotografie-uitgaven, waaronder deelnemers als Fw:Books, Kehrer Verlag en Hannibal Books en academies als de Willem de Kooning Academy en de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten (KABK). De Unseen Book Market heeft dit jaar een buitengewoon internationaal karakter met deelnemers uit China, Zwitserland, Japan, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Oekraïne, Duitsland, België, Italië en Polen.
Dit jaar zijn onder meer nieuwe uitgaven te verwachten van fotografen als Ruth van Beek, Robin de Puy, Anton Corbijn en Stephan Vanfleteren. Verschillende deelnemers organiseren signeersessies, waardoor je de kans krijgt om een extra bijzondere editie mee naar huis kunt nemen. Meer informatie daarover volgt later. Toegang tot de Unseen Book Market is gratis.
Wat de Unseen Book Market zo geliefd maakt, is de directe ontmoeting met het boek als object. Fotografieboeken zijn een relatief betaalbare manier om fotografie te verzamelen: een boek is vaak de eerste en meest toegankelijke instap in een oeuvre. Bovendien functioneren ze niet zelden als verzamelobject op zichzelf. Eerste edities, en zeker gesigneerde exemplaren kunnen daarbij enorm in waarde toenemen. Maar belangrijker: je steunt fotografen en onafhankelijke uitgevers rechtstreeks. Daarnaast krijg je in één ruimte inzicht in internationale ontwikkelingen en vergroot daarmee zowel je kennis als je referentiekader.
Het Nederlands Fotomuseum presenteert gelijktijdig drie tentoonstellingen die allemaal op hun eigen manier iets zeggen over wat fotografie kan zijn. In de Eregalerij van de Nederlandse Fotografie wordt de breedte van het nationale fotoerfgoed belicht. De expositie ‘Ontwaken in Blauw’ is een ode aan de cyanotypie: van de oudste fotografische technieken ter wereld, waarbij je met ijzerzout en UV-licht afdrukken maakt in Pruisisch blauw. En de tentoonstelling ‘Rotterdam in Focus’ brengt 180 jaar stadsfotografie samen in meer dan driehonderd beelden, van een vroege opname uit 1843 tot hedendaagse drone-panorama’s. Toegang tot deze tentoonstellingen is niet inbegrepen bij een bezoek aan de Unseen Book Market.
Geschreven door Flor Linckens
This year marks the tenth edition of the NN Art Award. The annual incentive prize of €10,000 is awarded to a talented artist who completed their education in the Netherlands and presents work at Art Rotterdam (27–29 March at Rotterdam Ahoy). The professional jury nominated four artists: Fiona Lutjenhuis (Galerie Fleur & Wouter), Tina Farifteh (Gallery Vriend van Bavink), Mandy Franca (Night Café Gallery) and Kyra Nijskens (Prospects / Mondriaan Fonds). From 14 March to 25 May 2026, work by all nominees will be on view at Kunsthal Rotterdam.
In the recent work of Kyra Nijskens, biofouling forms an important thread: the process by which marine organisms such as oysters, mussels and algae attach themselves to artificial surfaces like ship hulls and underwater pipelines. These organisms travel unnoticed along global trade routes and settle in ecosystems that are not designed to accommodate them. Conversely, the artificial infrastructures themselves, ships, containers and subsea constructions, were never intended to become habitats for such life forms. The language used to describe this is striking. Within capitalist frameworks, these species are quickly labelled colonisers or invasive, while in their original environments, they carry names such as ‘lucky clam’ or ‘golden clam’. What the logistics industry defines as a technical problem, Nijskens reads as a form of resistance. In her sculptures and installations, she examines the friction between industrial systems and the organisms that force themselves into them. Human systems disrupt and reshape ecological processes, which in turn adapt, transform and survive. Nijskens turns this dynamic into a compelling metaphor, shifting the perspective so that the organism, rather than the system, takes centre stage.
By highlighting biofouling, Nijskens shows how natural processes embed themselves in the margins of human-designed systems. At the same time, more than a thousand sea containers disappear into the ocean each year. Plastic products from lost cargo washing ashore are visible symptoms of an unsustainable system. Two parallel movements converge here: the biological and the economic, meeting on the surface of the sea. Her installations suggest a world in which human control proves relative and in which life, even within tightly organised systems, remains resilient and ultimately finds its own course.
Nijskens’ practice operates at the intersection of sculpture, installation and conceptual research. As she explains: “In my practice, I’m less interested in representing nature and more interested in working alongside it— finding moments where its patterns can challenge or disrupt the narratives we have told ourselves about what is ours and what is not. My approach is a mix of poetic reflection and critical exploration, focusing on how human activity reshapes ecological and cultural landscapes.”
During her residency at PADA Studios in late 2024 in Barreiro, Portugal, a historic departure point for early colonial expeditions, she developed the series “The Thief of Tides”. From this context she traced the routes of organisms that travelled aboard ships and wrote texts from their perspective. Shells found on the nearby beach were brought together into what she describes as hybrid technofossils, fossils of a future era that feel both biological and industrial.
Material plays a key role in her work. Nijskens combines found and new materials such as mother-of-pearl, resin, rust, textiles, plexiglass, rope, powdered blood, metal and both real and artificial pearls. She experiments with bio-resin and investigates how natural structures can be bent, combined or transformed into new forms. For her earlier installation “Rusted Mouths, Hollow Veins”, she chemically bent mother-of-pearl shells into a substance that approaches natural fibreglass.
Kyra, could you tell us more about the work you are presenting at Art Rotterdam and at Kunsthal Rotterdam?
Both at Kunsthal Rotterdam and in the Prospects section at Art Rotterdam, I will present work from “The Thief of Tides”, a project I started in 2024 during my residency in Portugal, close to the sea and an abandoned industrial area. I took long walks there and encountered industrial surfaces overgrown with shellfish. That is when I became fascinated by biofouling. Biofouling literally means biological contamination, a term I find somewhat paradoxical because somehow, biological carries a negative connotation here. It is often seen as a problem or inefficiency, yet I consider it poetic how life continues to manifest in places designed to exclude it. For me, biofouling is about bodies that do not fit, yet still persist. It is about presence as a form of queer resistance, visible in the frayed edges of global systems.
I follow these journeys and try to imagine what they look like from the perspective of the organisms themselves. In poetic texts written from their point of view, I give them a voice and describe how they cling and disrupt. From this research, the “Clogged Pipe” sculptures emerged, in which I imagine what becomes visible when a pipeline is cut open and these organisms appear inside. From that same line of thought, I began exploring other leaks within global logistics systems. Each year, thousands of sea containers are lost in the ocean, often with absurd and almost mythical consequences. Sometimes their contents resurface years later: beaches covered in Crocs, yellow rubber ducks carried along ocean currents, some frozen for years in Arctic ice. This forms the basis for new work. For this series, I use a backpack as a miniature container, an apparently sunken human object filled with sea organisms and remnants of lost cargo. Cut into segments, the backpack becomes a hybrid technofossil, an object in which economy and ecology, decay and survival converge. Work from these two most recent series will also be shown in the Prospects section of the Mondriaan Fund at Art Rotterdam.
What are your plans for 2026?
In 2026, I will take up a residency in Ebeltoft, a small historic town on the Danish coast. It is a place where the sea is close by and where centuries of trade, shipping and interventions in the landscape remain tangible. I intend to conduct extensive field research there, gather materials, study underwater structures, develop new sculptural forms and above all: respond to what I encounter.
At the same time, I hope to make a film there: an experimental, alternative narrative about hybrid bodies, sea voices and mermaids who lose their voices by conforming to the norm. I see this film as an intuitive and complementary addition to my sculptural work, an exploration of voice, silence and what is lost when one attempts to fit in. It would be wonderful to use my sculptures within this context and create a world of my own.
How did you feel when you heard you had been nominated for the NN Art Award?
I was genuinely surprised and above all: very happy. I have followed this award for years and many artists I admire were previously nominated. I also consider this year’s nominees incredibly strong. Being nominated myself makes me feel that my work is being seen and appreciated, which is of course a great compliment. It is especially meaningful to present my work at Kunsthal Rotterdam. I have lived in Rotterdam for many years and the harbour has become part of the way I work and think. Showing my work here feels really fitting.
Which project would you immediately pursue if you were to win the award?
If I were to win the award, I would immediately begin the experimental short film I have been thinking about for some time. Film is new to me, which makes it exciting. I am always searching for new media and ways to experiment, and this project would allow me to apply my knowledge of materials in an entirely different way, within the framework of film. I usually work alone, but film requires collaboration, and that seems both exciting and instructive. The award would above all give me the space to fully explore this experiment and bring it to life.
Kyra Nijskens was born in 1997 in Ulestraten. She studied Fine Art at HKU and completed her Master’s degree at the Piet Zwart Institute in Rotterdam. Her work was previously shown at Marres, MaMA, Het HEM and Museum Villa Mondriaan.
During Art Rotterdam, Nijskens’ work will be presented in the Prospects section of the Mondriaan Fund, where the public can encounter a new generation of artists. In this fourteenth edition, the exhibition presents work by 92 emerging artists who received financial support in 2024 through the Artist Start grant scheme, to support the beginning of their careers. The exhibition is curated by Johan Gustavsson and Daphne Verberg.
The winner of the NN Art Award 2026 will be announced on Friday 27 March at Kunsthal Rotterdam. During this festive evening, all exhibitions, including the NN Art Award exhibition, will be freely accessible to invited guests.
Written by Flor Linckens
Dit jaar viert de NN Art Award haar tiende editie. De jaarlijkse stimuleringsprijs van €10.000 gaat naar een getalenteerd kunstenaar die een opleiding in Nederland afrondde en werk presenteert op Art Rotterdam (27-29 maart in Rotterdam Ahoy). De vakjury nomineerde vier kunstenaars: Fiona Lutjenhuis (Galerie Fleur & Wouter), Tina Farifteh (Gallery Vriend van Bavink), Mandy Franca (Night Café Gallery) en Kyra Nijskens (Prospects / Mondriaan Fonds). Van 14 maart tot en met 25 mei 2026 is het werk van alle genomineerden te zien in Kunsthal Rotterdam.
In het recente werk van Kyra Nijskens vormt biofouling een belangrijke rode draad: het proces waarbij mariene organismen als oesters, mosselen en algen zich hechten aan kunstmatige oppervlakken als scheepsrompen en onderzeese pijpleidingen. Deze organismen liften ongemerkt mee op mondiale handelsroutes en nestelen zich in ecosystemen die daar niet op zijn ingericht. Andersom zijn de kunstmatige (infra)structuren zelf (de schepen, containers en onderzeese infrastructuur) niet ontworpen om leefgebied te worden voor deze organismen. Opvallend is de taal die daarbij wordt gebruikt: binnen kapitalistische kaders worden zulke soorten al snel bestempeld als kolonisten of invasieve soorten, terwijl ze in hun oorspronkelijke leefomgeving namen dragen als ‘lucky clam’ of ‘golden clam’. Wat de logistieke industrie een technisch probleem noemt, leest Nijskens als een vorm van verzet. In haar sculpturen en installaties onderzoekt ze de frictie tussen industriële systemen en de organismen die zich daarin wringen. Menselijke systemen verstoren en vervormen ecologische processen, die zich op hun beurt aanpassen, transformeren en overleven. Nijskens maakt van die dynamiek een spannende metafoor en verschuift het perspectief: niet het systeem, maar het organisme krijgt de hoofdrol.
Door het fenomeen biofouling te belichten, toont Nijskens hoe natuurlijke processen zich nestelen in de marges van door mensen ontworpen systemen. Tegelijkertijd verdwijnen jaarlijks meer dan duizend zeecontainers in de oceaan. Aangespoelde plastic producten uit verloren ladingen zijn de zichtbare symptomen van een onhoudbaar systeem. Eigenlijk komen hier twee parallelle bewegingen samen: de biologische en de economische, die elkaar ontmoeten op de oceaan. Haar installaties suggereren een wereld waarin menselijke controle relatief blijkt en waarin leven, zelfs binnen de meest strak georganiseerde systemen, veerkrachtig is en uiteindelijk zijn eigen weg vindt.
Nijskens’ praktijk beweegt zich op het grensvlak van sculptuur, installatie en conceptueel onderzoek. Zelf zegt ze daarover: “In mijn praktijk gaat het me minder om het verbeelden van de natuur, en meer om het werken in dialoog ermee. Ik zoek naar momenten waarop haar patronen de verhalen die wij onszelf vertellen (over wat van ons is en wat niet) kunnen bevragen of ontregelen. Mijn benadering beweegt zich tussen poëtische reflectie en kritische analyse, en richt zich op de manieren waarop menselijke activiteit ecologische en culturele landschappen hervormt.”
Tijdens haar residentie bij PADA Studios eind 2024 in Barreiro (Portugal), een historisch vertrekpunt van vroege koloniale expedities, ontwikkelde ze de serie ‘The Thief of Tides’. Vanuit die context traceerde ze de routes van organismen die meereisden op schepen en schreef ze teksten vanuit hun perspectief. Gevonden schelpen van het nabijgelegen strand kwamen daarbij samen tot wat ze zelf omschrijft als hybride technofossielen, als fossielen van een toekomstig tijdperk die tegelijk biologisch en industrieel aanvoelen.
Materiaal speelt daarbij een belangrijke rol. Nijskens werkt met gevonden en nieuwe materialen als parelmoer, hars, roest, textiel, plexiglas, touw, bloed in poedervorm, metaal en zowel echte als kunstmatige parels. Ze experimenteert met biohars en onderzoekt hoe natuurlijke structuren kunnen worden gebogen, gecombineerd of getransformeerd tot nieuwe vormen. Voor haar eerdere installatie ‘Rusted Mouths, Hollow Veins’ boog ze moederparelschelpen bijvoorbeeld chemisch om tot iets dat natuurlijk glasvezel benadert.
Kyra, kun je ons wat meer vertellen over het werk dat je presenteert op Art Rotterdam en in Kunsthal Rotterdam?
Zowel in Kunsthal Rotterdam als in de Prospects sectie op Art Rotterdam toon ik werk uit ‘The Thief of Tides’: een project dat ik in 2024 ben begonnen tijdens die residentie in Portugal, dicht bij de zee en een verlaten industriegebied. Ik maakte daar lange wandelingen en kwam uit bij met schelpdieren overgroeide industriële oppervlakken. Zo raakte ik gefascineerd door het fenomeen biofouling. Biofouling betekent ‘biologische vervuiling’, een term die ik een beetje paradoxaal vind, omdat ‘biologisch’ hier een negatieve lading krijgt. Vaak wordt het gezien als een probleem of inefficiëntie, maar ik vind het poëtisch hoe het leven zich blijft manifesteren op plekken die zijn ontworpen om het uit te sluiten. Voor mij gaat biofouling over lichamen die niet passen, maar toch blijven. Over aanwezigheid als een vorm van queer verzet, zichtbaar in de rafelranden van mondiale systemen.
Ik volg deze reizen en probeer me voor te stellen hoe ze eruitzien vanuit het perspectief van die organismen zelf. In poëtische teksten, geschreven vanuit hun perspectief, geef ik ze een stem en beschrijf ik hoe ze zich vastklampen en ontregelen. Vanuit dit onderzoek is ook de serie ‘Clogged Pipe’ sculpturen ontstaan, waarin ik me voorstel wat je ziet wanneer je een leiding doormidden snijdt en deze organismen zichtbaar worden. Vanuit datzelfde denken ben ik ook andere lekken in globale logistieke systemen gaan onderzoeken. Elk jaar verdwijnen duizenden zeecontainers in de oceaan, met vaak absurde en mythische gevolgen. Soms duikt hun inhoud jaren later weer op: stranden vol Crocs, gele badeendjes die een eigen leven zijn gaan leiden in oceaanstromen, sommige zelfs jarenlang ingevroren in Arctisch ijs. Dit gegeven vormt de basis voor nieuw werk. In deze serie gebruik ik een rugzak als mini-container: een ogenschijnlijk gezonken menselijk object, gevuld met zeeorganismen en resten van verloren lading. In segmenten gesneden wordt de rugzak een hybride technofossiel: een object waarin economie en ecologie, verval en overleving samenkomen. Werk uit die laatste twee series zal ik ook laten zien in de Prospects sectie van het Mondriaan Fonds op Art Rotterdam.
Wat zijn je plannen voor 2026?
In 2026 ga ik op residentie naar Ebeltoft, een klein historisch stadje aan de Deense kust. Het is een plek waar de zee dichtbij is, en waar eeuwen van handel, scheepvaart en ingrepen in het landschap voelbaar zijn. Ik wil daar veel veldonderzoek gaan doen, materiaal verzamelen, onderwaterstructuren bestuderen, nieuwe sculpturale vormen ontwikkelen en bovenal reageren op wat ik tegenkom.
Tegelijkertijd heb ik de wens om daar een film te maken: een experimentele, alternatieve vertelling over hybride lichamen, zeestemmen en zeemeerminnen die hun stem verliezen door zich te conformeren aan de norm. Die film zie ik als een intuïtieve aanvulling op mijn sculpturale werk: een onderzoek naar stem, stilte en wat er verloren gaat wanneer je probeert te passen. Het lijkt me geweldig om mijn sculpturen binnen deze context te gebruiken en zo een eigen wereld te creëren.
Kun je beschrijven hoe je je voelde toen je hoorde dat je was genomineerd voor de NN Art Award?
Ik was oprecht verrast, en vooral heel blij. Ik volg deze prijs al jaren en veel kunstenaars die ik bewonder, waren eerder genomineerd. Ook de kunstenaars die dit jaar meedoen, vind ik ontzettend sterk. Dat ik nu zelf genomineerd ben geeft me het gevoel dat mijn werk wordt gezien en gewaardeerd, en dat is natuurlijk een groot compliment! Het is extra speciaal om mijn werk in Kunsthal Rotterdam te tonen. Ik woon al jaren in Rotterdam en de haven is op allerlei manieren onderdeel geworden van hoe ik werk en denk. Dat ik mijn werk hier mag laten zien voelt heel passend.
Welk project zou je onmiddellijk oppakken als je de award zou winnen?
Als ik de award zou winnen, zou ik meteen beginnen aan de experimentele kortfilm waar ik al langere tijd over nadenk. Film is nieuw voor mij en daarom voelt het spannend. Ik ben altijd op zoek naar nieuwe media en manieren om te experimenteren, en dit project geeft me de kans om mijn materiaalkennis op een hele andere manier te gebruiken, binnen film. Normaal werk ik vooral alleen, maar film dwingt me samen te werken met anderen, en dat lijkt me ontzettend leuk en leerzaam. De award zou me vooral de ruimte geven om dit experiment echt helemaal te onderzoeken en tot leven te brengen.
Kyra Nijskens werd in 1997 geboren in Ulestraten. Ze studeerde Beeldende Kunst aan de HKU en behaalde haar Master aan het Piet Zwart Institute in Rotterdam. Haar werk was eerder te zien bij onder meer Marres, MaMA, Het HEM en Museum Villa Mondriaan.
Het werk van Nijskens is tijdens Art Rotterdam te zien in de Prospects sectie van het Mondriaan Fonds, waar het publiek kennis kan maken met een nieuwe generatie kunstenaars. Tijdens deze veertiende editie toont de tentoonstelling werk van 92 startende kunstenaars die in 2024 financiële steun ontvingen binnen de regeling Kunstenaar Start, om daarmee de start van hun carrière te ondersteunen. De expositie wordt gecureerd door Johan Gustavsson en Daphne Verberg.
De winnaar van de NN Art Award 2026 wordt bekendgemaakt op vrijdag 27 maart in Kunsthal Rotterdam. Tijdens deze feestelijke avond zijn alle tentoonstellingen, inclusief de NN Art Award tentoonstelling, vrij toegankelijk voor genodigden.
Geschreven door Flor Linckens
During Art Rotterdam, taking place at Rotterdam Ahoy from March 27 to 29, the Mondriaan Fund will present the new edition of Prospects. The exhibition, now in its 14th year at Art Rotterdam, showcases the work of 92 emerging artists. All artists received a financial contribution in 2024 within the Artist Start grant of the Mondriaan Fund to kickstart their career.
The 14th edition of Prospects is being curated by Johan Gustavsson and Daphne Verberg.
Gustavsson is co-director of 1646 and a lecturer at the KABK. Verberg is a freelance curator and project manager. She is currently working on a series of solo presentations at the Palace of Justice in The Hague and for the past two years, she has been co-director of the resort.
Gustavsson and Verberg on the exhibition:
“Prospects 2026 highlights a new wave of artists who address today’s changing world with imagination, rigour, and great energy. This 14th edition of Prospects, participants take on urgent questions from reshaping collective memory to examining new relationships between technology, ecology and the human body. Their works show that experimentation and care can go hand in hand, offering glimpses of alternative futures that are both challenging and full of possibilities. We are honoured to introduce this diverse group of talents, whose practices reflect the richness and momentum of contemporary art in the Netherlands.”
The Mondriaan Fund organises the ‘Prospects’ exhibition each year to give the visibility of starting artists an extra boost. The proximity of Art Rotterdam gives art professionals and collectors, but also a broad group of interested parties, the opportunity to become acquainted with the work of these promising artists.
Tijdens Art Rotterdam, van 27 tot en met 29 maart, voor de tweede keer in Rotterdam Ahoy wordt de nieuwe editie Prospects van het Mondriaan Fonds gepresenteerd. De tentoonstelling, inmiddels voor de 14e keer te zien tijdens Art Rotterdam, laat het werk zien van 92 startende kunstenaars. Alle kunstenaars ontvingen in 2024 een financiële bijdrage binnen de regeling Kunstenaar Start van het Mondriaan Fonds.
De 14e editie Prospects wordt samengesteld door curator Johan Gustavsson in samenwerking met curator Daphne Verberg.
Gustavsson is mededirecteur bij 1646 en docent aan de KABK. Verberg is freelance curator en projectmanager. Ze werkt momenteel aan een reeks solopresentaties in het Paleis van Justitie in Den Haag en was afgelopen twee jaar mededirecteur van het resort.
Gustavsson en Verberg over de tentoonstelling:
“Prospects 2026 presenteert een nieuwe generatie kunstenaars die met verbeeldingskracht, zorgvuldigheid en enorme energie een veranderende wereld tegemoet treden. In deze 14e editie van Prospects buigen de deelnemers zich over urgente vraagstukken, variërend van het opnieuw vormgeven van het collectieve geheugen tot het onderzoeken van nieuwe verhoudingen tussen technologie, ecologie en het menselijk lichaam. Hun werken laten zien dat experimenteren en zorgzaamheid hand in hand kunnen gaan en bieden een blik op alternatieve toekomsten die zowel uitdagend als vol mogelijkheden zijn. We zijn vereerd om deze diverse groep talenten te mogen introduceren, wiens praktijken de rijkdom en dynamiek van de hedendaagse kunst in Nederland weerspiegelen.”
Het Mondriaan Fonds organiseert de tentoonstelling Prospects jaarlijks tijdens Art Rotterdam om de zichtbaarheid van startende kunstenaars een extra impuls te geven. Door de nabijheid van Art Rotterdam kunnen kunstprofessionals en verzamelaars, maar ook een brede groep geïnteresseerden kennismaken met het werk van deze veelbelovende kunstenaars.
How do you mould materials with the same sensibility with which you morph words into writing? The research-driven practice of visual artist Gloriya Avgust (1993, Bulgaria) moves between text, sculpture and performance in which the materiality of language is approached in an explicitly corporeal way.
Avgust is an avid reader and deeply interested in feminist theory. The female voice as a subject of research and the ways in which women have systematically been muted throughout history speak innumerably to her. Writers like Audre Lorde, Anne Boyer and Gloria Anzaldúa are among the many prolific voices that have fed her artistic practice. “I saw how vulnerable and muted women can become inside extractive systems that do not truly care about their bodies. That brought me to feminist writers who had already lived those experiences.” This research is never directly addressed, but rather permeates her work.
Avgust received her MFA from Sint-Lucas Antwerp in 2021 and from the Piet Zwart Institute Rotterdam in 2023. She is one of the 92 emerging artists who recently received an Artist Start grant from the Mondriaan Fund, which enabled her to undertake a residency in Bulgaria. This inspired her latest artwork Performing a State of Permanence (2026), a ceramic installation that will be exhibited in the Prospects section of Art Rotterdam.
Embodied Text and Gestures
Vrouwenproblemen: Spinning the Mechanisms of Troublemaking (2025) is a strong example of her multifaceted and intersectional practice. The performance is developed together with Andrea Celeste La Forgia, a visual artist who is also exhibiting in the Prospects section of the fair. Conceptually, the work departs from two research lines that converge in one polyphonic translation.
“I’ve always had an affinity with language,” Avgust explains. “And often my writing builds the physical work where it is performed or embodied in choreographic gestures.” The movements of the performance are informed by The Weaver Speak, a hidden nonverbal language that women in the Textiel factory in Tilburg developed to communicate in secret. The script in the performance becomes a mix of archival elements and speculative forms of writing.
Avgust and Celeste La Forgia also researched Spinhuis in Amsterdam, which was the first reformatory institution and prison for women run by women. What initially appeared revolutionary in protecting women from abuse in mixed prisons ultimately housed another kind of abuse. “The women were taught how to spin wool and were basically practising free labour. During the weekends, the bourgeois visited them as if they were some kind of attraction,” Avgust says.
Another telling example of her performative practice is Slippages Of The Mouth (2025), which was also a collaboration with Andrea Celeste La Forgia. The visuals of the performance draw on the photographic archive of the controversial French neurologist Jean-Martin Charcot, who researched hysteria, a diagnosis applied almost exclusively to women. Charcot organised public demonstrations in which patients had to stage their ‘hysterical attacks’. These sessions were photographed, and since photography at the time still required long exposure times, the women had to hold these theatrical poses for extended durations.
Performing a State of Permanence
Performing a State of Permanence (2026) is still in development and will be exhibited at Prospects.
The ceramic work further builds on the motif of rupture that runs through Avgust’s practice. An ambiguous opening that at once holds a linguistic rupture, a physical incisional gesture, and a projection of violent beasthood onto the female body.
“Sappho, an Ancient Greek queer poet whose work survives only in fragments, really inspired my ceramic work. So much of her writing exists in bits and pieces, with lines missing or broken off. I think this is such a beautiful visual representation of the ripping of language, of stanzas, of meaning. And I wanted to physically translate that ripping into ceramics. The opening might be a mouth with a tongue and throat, but it could very well also look like a vagina and uterine wall. I’m intrigued by the theatricality of something that can open and close, that can reveal, conceal, threaten, mystify, where it has the potential to become a kind of stage.”
The image of the mouth as devouring organ folds back onto Charcot’s photography, where women’s bodies were staged as sites of hysterical animalistic excess. Avgust puts sharp rows of tin teeth in the hole as if an abstract monstrous creature is living inside.
The Voice of Glass
During her artist residency in Bulgaria, Avgust delved deep into spiritual rituals with pagan roots. “What I noticed is that much of that knowledge hasn’t been properly documented or archived, because a lot is transmitted by word of mouth and through songs,” she says. One ritual in particular stood out. “It was believed in Ancient Greece that the female voice was so cacophonous and piercing that when women gathered and wailed in the streets, it could open a portal to the underworld.” The practice was eventually banned because it was considered ugly and too disruptive. Yet similar traditions can still be found in Bulgaria and other Eastern- and Southern European countries, though they are also regarded as excessive.
From a patriarchal perspective, female togetherness is often framed as harmless or joyful, while anything that deviates from those expectations is quickly labelled disorderly. “Yet many of these rituals stemmed from collective grief and shared suffering, ” Avgust explains.
She links this lineage of thinking to Anne Carson’s essay The Gender of Sound in her book Glass, Irony and God. Carson observes how the female voice has historically been disciplined in tone, volume and emotional range and reflects on glass as a material that holds that tension: through glass one can see or hear someone, and still keep them at a distance.
It feels almost uncanny when Avgust mentions that the Bulgarian word for voice phonetically overlaps with “glass” in English. A serendipitous coincidence that will undoubtedly continue to inspire her practice where language and materials symbiotically feed one another.
Discover her newest work Performing a State of Permanence (2026) at the Prospects section of Art Rotterdam.
Written by Emily van Driessen
Hoe kneed je materialen met dezelfde gevoeligheid waarmee je woorden tot schrijven vormt? De onderzoeksgerichte praktijk van beeldend kunstenaar Gloriya Avgust (1993, Bulgarije) beweegt zich tussen tekst, sculptuur en performance, waarin ze de materialiteit van taal op een uitgesproken lichamelijke wijze benadert.
Avgust is een gretige lezer en heel geïnteresseerd in feministische theorie. De vrouwelijke stem als onderzoeksobject en de manieren waarop vrouwen doorheen de geschiedenis systematisch het zwijgen werden opgelegd, spreken haar in talloze opzichten aan. Schrijvers als Audre Lorde, Anne Boyer en Gloria Anzaldúa behoren tot de vele krachtige stemmen die haar artistieke praktijk hebben gevoed. “Ik zag hoe kwetsbaar en monddood vrouwen kunnen worden binnen extractieve systemen die zich niet werkelijk om hun lichamen bekommeren. Dat bracht mij bij feministische schrijvers die die ervaringen al hadden doorgemaakt.” Het onderzoek wordt nooit rechtstreeks aangesneden, maar doordrenkt haar werk.
Avgust behaalde in 2021 haar MFA aan Sint-Lucas Antwerpen en in 2023 aan het Piet Zwart Institute in Rotterdam. Ze is een van de 92 opkomende kunstenaars die recent een Kunstenaar Start-beurs ontvingen van het Mondriaan Fonds, wat haar in staat stelde een residentie in Bulgarije te ondernemen. Dat inspireerde haar nieuwste werk Performing a State of Permanence (2026), een keramische installatie die wordt getoond in de Prospects-sectie van Art Rotterdam.
Belichaamde tekst en gebaren
Vrouwenproblemen: Spinning the Mechanisms of Troublemaking (2025) is een sterk voorbeeld van haar veelzijdige en intersectionele praktijk. De performance werd ontwikkeld samen met Andrea Celeste La Forgia, een beeldend kunstenaar die eveneens exposeert in de Prospects-sectie van de beurs. Conceptueel vertrekt het werk vanuit twee onderzoekslijnen die samenkomen in één polyfone vertaling.
“Ik heb altijd een affiniteit gehad met taal,” legt Avgust uit. “En vaak vormt mijn schrijven het fysieke werk, waarin het wordt uitgevoerd of belichaamd in choreografische gebaren.” De bewegingen in deze performance zijn geïnspireerd door The Weaver Speak, een verborgen non-verbale taal die vrouwen in de textielfabriek in Tilburg ontwikkelden om in het geheim te communiceren. Het script in de performance is een mengvorm van archiefmateriaal en speculatieve schrijfvormen.
Avgust en Celeste La Forgia deden ook onderzoek naar het Spinhuis in Amsterdam, de eerste heropvoedingsinstelling en gevangenis voor vrouwen die door vrouwen werd geleid. Wat aanvankelijk revolutionair leek in het beschermen van vrouwen tegen misbruik in gemengde gevangenissen, huisvestte uiteindelijk een andere vorm van misbruik. “De vrouwen leerden wol spinnen en verrichtten in feite onbetaalde arbeid. In het weekend kwam de bourgeoisie hen bekijken alsof ze een soort attractie waren,” zegt Avgust.
Een ander sprekend voorbeeld van haar performatieve praktijk is Slippages Of The Mouth (2025), eveneens een samenwerking met Andrea Celeste La Forgia. De beeldtaal van de performance grijpt terug op het fotografisch archief van de controversiële Franse neuroloog Jean-Martin Charcot, die hysterie onderzocht, een diagnose die vrijwel uitsluitend op vrouwen werd toegepast. Charcot organiseerde publieke demonstraties waarin patiënten hun zogenaamd hysterische aanvallen moesten ensceneren. Deze sessies werden gefotografeerd, en omdat fotografie destijds lange belichtingstijden vereiste, moesten de vrouwen deze theatrale poses langdurig aanhouden.
Performing a State of Permanence
Performing a State of Permanence (2026) is nog in ontwikkeling en zal in Prospects worden tentoongesteld. Het keramische werk bouwt verder op het motief van de breuk dat door Avgust’ praktijk loopt. Een ambigue opening die tegelijk een taalkundige scheur en een fysieke snijdende geste uitbeeldt en een projectie is van gewelddadige dierlijkheid op het vrouwelijke lichaam.
“Sappho, een Oud-Griekse queer dichter wiens werk enkel in fragmenten is overgeleverd, heeft mijn keramisch werk sterk geïnspireerd. Een groot deel van haar schrijven bestaat uit losse flarden, met ontbrekende of afgebroken regels. Ik vind dat een prachtige visuele verbeelding van het scheuren van taal, van strofen, van betekenis. En ik wilde dat scheuren fysiek vertalen naar keramiek. De opening kan een mond zijn met een tong en keel, maar evengoed lijken op een vagina en baarmoederwand. Ik ben gefascineerd door de theatraliteit van iets dat kan openen en sluiten, onthullen, verbergen, dreigen, mystificeren, en het potentieel heeft een soort podium te worden.”
Het beeld van de mond als verslindend orgaan plooit terug op Charcots fotografie, waarin vrouwenlichamen werden geënsceneerd als plaatsen van hysterische, dierlijke excessen. Avgust plaatst scherpe rijen tinnen tanden in de opening, alsof er een abstract monsterlijk wezen binnenin leeft.
De stem van glas
Tijdens haar kunstenaarsresidentie in Bulgarije verdiepte Avgust zich in spirituele rituelen met heidense wortels. “Wat mij opviel, is dat veel van die kennis niet degelijk werd gedocumenteerd of gearchiveerd, omdat ze vooral via mondelinge overlevering en liederen werd doorgegeven,” zegt ze. Eén ritueel sprong er voor haar uit. “In het Oude Griekenland geloofde men dat de vrouwelijke stem zo kakofonisch en schril was dat wanneer vrouwen samenkwamen en door merg en been huilden op straat, ze een poort naar de onderwereld konden openen.” De praktijk werd uiteindelijk verboden omdat ze als lelijk en te ontwrichtend werd beschouwd. Toch bestaan gelijkaardige tradities vandaag nog in Bulgarije en andere Oost- en Zuid-Europese landen, al worden ook die als excessief bestempeld.
Vanuit een patriarchaal perspectief wordt vrouwelijke verbondenheid vaak voorgesteld als onschuldig of vrolijk, terwijl alles wat daarvan afwijkt snel als ontregelend wordt gezien. “Toch kwamen veel van die rituelen voort uit collectieve rouw en gedeeld lijden,” legt Avgust uit.
Ze verbindt deze denklijn met Anne Carsons essay The Gender of Sound in haar boek Glass, Irony and God. Carson observeert hoe de vrouwelijke stem historisch werd gedisciplineerd in toon, volume en emotioneel bereik, en reflecteert op glas als materiaal dat die spanning in zich draagt: door glas kan men iemand zien of horen, en toch op afstand houden.
Het voelt bijna onwaarschijnlijk wanneer Avgust vertelt dat het Bulgaarse woord voor stem fonetisch overeenstemt met “glass” in het Engels. Een toevallige samenloop die haar praktijk ongetwijfeld verder zal inspireren, waarin taal en materialen elkaar symbiotisch blijven voeden.
Ontdek haar nieuwste werk Performing a State of Permanence (2026) in de Prospects-sectie van Art Rotterdam.
Geschreven door Emily van Driessen
Developments in AI and biotechnology are progressing at lightning speed. How do they affect our understanding of life, individuality and identity? These are major questions and precisely what leading Japanese artist Meiro Koizumi is famous for addressing.
In his work, he explores such themes as nationalism, power relations and the role played by collective memory in shaping our behaviour. He links these subjects to questions about the position of the human body in a world that is increasingly unfolding online, where technology plays an ever more dominant role.
As mentioned above, these are substantial themes, making it all the more impressive that Koizumi’s work remains accessible and easy to grasp, from drawings and photographs to video installations and sculptures. This is partly due to his working method. While talking about Altars, his new series of sculptures, he explains that they are the result of a series of intuitive actions. “The sum of all these intuitive actions creates a work that transcends words and concepts and speaks directly to our instincts.”
You can find out for yourself, as the recent sculpture BOR (2024) is currently displayed at Sculpture Park. Meiro Koizumi is represented by Galerie Annet Gelink.
Meiro Koizumi (Japan, 1974) lives and works in Yokohama, Japan. But it’s no coincidence that his work is being shown in the Netherlands. His relationship with the country now spans more than 20 years. After studying in Tokyo and London, he was a resident at the Rijksakademie in Amsterdam between 2005 and 2006. In his broad practice, Koizumi looks both to the future and the past, with such recurring elements as power relations, technology and collective memory.
Good Machine Bad Machine
After returning to Japan following his time at the Rijksakademie, he was able to view his homeland with fresh eyes. He noticed how the national mood had shifted. “Our economy was stagnating and the population began to shrink, while China was growing, South Korea was performing well and North Korea is located right next to us. Our self-confidence seemed to have taken a blow.”
He keenly observed how issues that had once been highly sensitive, such as displays of the national flag, celebrating the emperor’s birthday and calls for a national army, suddenly found fertile ground. This sentiment accelerated after the Fukushima disaster in 2011. Symbols can survive natural disasters, as they offer something to hold onto when everything around you is collapsing, both literally and figuratively.
For 11 years, Meiro Koizumi filmed nationalist demonstrations. This resulted in the video installation Good Machine Bad Machine (2023). At the front, we see hypnotised actors uttering words and short phrases while moving through the full emotional spectrum, from fear and anger to happiness and enthusiasm. Behind them, we see footage of the demonstrations. By presenting these films simultaneously, Koizumi questions the extent to which we are truly in control of our own emotions. Do we consciously choose to become outraged about certain issues or are we fuelled by technology and unconsciously influenced by propaganda?
Soluble Meat
In the recent film, Soluble Meat (2025), the tension between technological progress and the loss of free will resurfaces. Again, he links the theme to our subconscious. Koizumi created Soluble Meat using the AI programme Luma Dream Machine. He fed the AI archival footage of hypnosis sessions and entered the prompt: “This is a tragic film about people who are losing their free will.”
He then repeatedly reinserted the image generated by the algorithm back into the programme, each time with the same prompt. By repeating this process every five seconds, a film emerged in which incomprehensible events slowly unfold. The scenes are recognisable yet dreamlike, creating an uncanny atmosphere. The video was subsequently entered into Google Gemini to generate the voice-over.
Although Koizumi considers the film an AI stream of consciousness, he emphasises that there is always a human behind the controls. Soluble Meat not only echoes the automatic writing of the Surrealists; it also demonstrates that our subconscious is influenced not only by memory and imagination, but now also by algorithms.
In limbo
With the series Altars, Koizumi shifts the question of technological influence from the mental to the physical domain. At Sculpture Park, BOR (2024) is on display, a sculpture featuring a lower torso on one side and on the other, a single leg and detached hand. Between them is a column drill. It appears as if the human body has been fed through a shredder and emerged in smaller fragments.
That is precisely the point Koizumi wishes to make. As our social lives increasingly unfold in the digital realm, our awareness of the physical body starts to fade. Last year at Museum De Pont, the Altars hung helplessly from chains, suspended between the real and the virtual in a limbo state that was neither human nor machine.
“What I find dangerous about this development is the tendency to treat living beings as objects. There is a potential for violence here,” says Koizumi. “The challenge is how we can rescue warm-bodied humans from this limbo. I consider that my life’s work.”
“The idea of connecting humans with machines has existed for 200 years – Frankenstein, for example, is now two centuries old. Yet a sculpture of a lower body topped with an engine block still creates a glitch in our brains. Our survival instincts are triggered by a sense of danger.”
Since his time at the Rijksakademie, Meiro Koizumi has been represented by Galerie Annet Gelink, where he has held seven solo exhibitions. His work is included in the collections of the Museum of Contemporary Art Tokyo, Museum of Modern Art, Tate, Kadist Art Foundation, Stedelijk Museum Amsterdam and Museum Boijmans Van Beuningen. Last year, he presented a retrospective exhibition at Museum De Pont in Tilburg in the Netherlands.
Written by Wouter van den Eijkel
De ontwikkelingen in AI en de biotechnologie gaan razendsnel. Hoe beïnvloeden die ons begrip van het leven, onze individualiteit en identiteit? Het zijn grote vragen, maar daar staat de vooraanstaande Japanse kunstenaar Meiro Koizumi om bekend.
In zijn werk onderzoekt hij thema’s als nationalisme, machtsverhoudingen en de rol die het collectief geheugen speelt in ons gedrag. Deze onderwerpen koppelt hij aan vragen over de plek die het menselijk lichaam inneemt in een wereld die steeds zich steeds meer online afspeelt en waarin technologie een steeds dominantere rol speelt.
Zoals gezegd: het zijn grote onderwerpen, des te knapper is het dat Koizumi’s werk toegankelijk en goed te begrijpen is, of het nu om zijn tekeningen, foto’s, video-installaties of sculpturen gaat. Deels komt dat door zijn werkwijze. Over Altars, zijn nieuwe serie sculpturen zegt hij dat ze het resultaat zijn van een reeks intuïtieve handelingen. ‘De optelsom van al die intuïtieve handelingen is een werk dat woorden en concepten overstijgt en direct onze instincten aanspreekt.’
Oordeel zelf, want in Sculpture Park is de recente sculptuur BOR (2024). Meiro Koizumi wordt vertegenwoordigd door Galerie Annet Gelink.
Meiro Koizumi (Japan, 1974) woont en werkt in Yokohama, Japan. Toch is het geen toeval dat zijn werk in Nederland te zien is. Zijn relatie met ons land gaat inmiddels ruim twintig jaar terug. Na in Tokyo en Londen te hebben gestudeerd, was hij tussen 2005 en 2006 resident aan de Rijksakademie in Amsterdam. In zijn brede praktijk kijkt Koizumi zowel naar de toekomst als naar het verleden. In beide gevallen keren de vaste ingrediënten machtsverhoudingen, technologie en collectief geheugen keren terug.
Good Machine Bad Machine
Toen hij na de Rijksakademie terugkeerde naar Japan kon hij zijn vaderland met een vers paar ogen bekijken. Hij ervoer hoe de stemming in het land was veranderd. “Onze economie stagneerde en de bevolking begon te krimpen, terwijl China opkwam, Zuid-Korea het goed deed en Noord-Korea naast ons ligt. Het zelfvertrouwen leek een deuk te hebben opgelopen.”
Hij observeerde scherp hoe zaken die voorheen heel gevoelig lagen, zoals vlagvertoon, het vieren van de verjaardag van de keizer en de roep om een leger, ineens in vruchtbare aarde vielen. Dat sentiment nam een vlucht na de ramp bij Fukushima in 2011. Symbolen zijn immer ook bestand tegen natuurrampen, je kan erop teruggrijpen als de om je heen letterlijk en figuurlijk ineenstort.
Elf jaar lang filmde Koizumi nationalistische demonstraties. Het resulteerde in de video-installatie Good Machine Bad Machine (2023). Vooraan zien we gehypnotiseerde acteurs woorden en korte zinnetjes uitspreken en daarbij het complete emotionele register doorlopen: van bang en boos tot blij en opgewekt. Daar achter zien we opnamen van de demonstraties. Door deze films tegelijk te tonen, werpt Koizumi de vraag opwerpt in hoeverre we meester zijn van onze eigen emoties. Kiezen we er bewust voor ons op te winden over bepaalde zaken of worden we gevoed door technologie en laten we ons onbewust ook leiden door propaganda?
Soluble Meat
In de recente film Soluble Meat (2025) duikt de tegenstelling tussen technologische vooruitgang en het verlies van vrije wil ook op. Ook hier koppelt hij het aan ons onderbewustzijn. Koizumi creëerde Soluble Meat met behulp van het AI-programma Luma Dream Machine. Hij voedde de AI archiefbeelden van hypnosesessies en gaf de prompt: “This is a tragic film about people who are losing their free will”.
Vervolgens voerde hij het beeld dat door het algoritme werd gegenereerd telkens opnieuw in het programma in, telkens met dezelfde prompt. Door dit proces elke vijf seconden te herhalen, ontstond een film waarin onbegrijpelijke gebeurtenissen zich langzaam ontvouwen. De scènes zijn herkenbaar, maar tegelijk droomachtig en roepen een unheimische sfeer op.
De video werd daarna ingevoerd in Google Gemini om de voice-over te genereren. Hoewel Koizumi de film beschouwt als een AI-stream of consciousness, benadrukt hij dat er altijd een mens achter de knoppen zit. Soluble Meat niet alleen het automatisch schrijven van Surrealisten. Het laat ook zien dat ons onderbewuste niet alleen wordt bespeeld door onze herinneringen en verbeelding, maar inmiddels ook door algoritmen.
In limbo
Met de serie Altars verlegt Koizumi het vraagstuk van beïnvloeding door technologie van het mentale naar het fysieke domein. In Sculpture Park is BOR (2024) te zien, een sculptuur met aan de ene kant een onderlichaam en aan de andere kant een enkel been en een losliggende hand. Daartussen zit een kolomboor. Alsof de mens door een shredder wordt gehaald en er in kleinere deeltjes uitkomt.
Dat is ook het punt dat Koizumi wil maken. Naarmate onze sociale levens zich steeds meer in de digitale wereld afspelen, begint ons besef van het fysieke lichaam te vervagen. In Museum De Pont hingen de Altars vorig jaar hulpeloos aan kettingen, zwevend tussen de echte en de virtuele wereld, in een limbo-toestand die noch mens noch machine is.
“Wat ik gevaarlijk vind aan deze ontwikkeling is dat er een neiging is levende wezens als object te behandelen. Er schuilt hier een potentieel voor geweld in”, aldus Koizumi. “De uitdaging is hoe we mensen met warme lichamen kunnen redden uit dit limbo. Ik zie dat als mijn levenswerk.”
“Het idee van het verbinden van mensen met machines bestaat al 200 jaar – Frankenstein is bijvoorbeeld al 200 jaar oud. Toch zorgt een sculptuur van een onderlichaam met daarop een motorblok voor een glitsch in onze hersenen. Onze overlevingsinstincten worden geactiveerd, door een gevoel van gevaar.”
Sinds zijn tijd aan de Rijksakademie wordt Meiro Koizumi vertegenwoordigd door Galerie Annet Gelink, waar hij al 7 solotentoonstellingen had. Zijn werk is onder meer opgenomen in de collecties van Museum of Contemporary Art Tokyo, MoMa, Tate Gallery, Kadist Art Foundation, Stedelijk Museum Amsterdam, Museum Boijmans Van Beuningen. Afgelopen jaar had hij een overzichtstentoonstelling in Museum De Pont in Tilburg.
Geschreven door Wouter van den Eijkel
