Coming soon
Coming soon
Selecteer type
Kijk hier 3-D Virtual Tour Art Rotterdam 2025 by Jaap Pameyer
Op donderdag 30 oktober jl overleed de Belgische kunstenaar Louise Delanghe (1994-2025) op 31-jarige leeftijd, als gevolg van een noodlottig verkeersongeval. Vorig jaar sprak Art Rotterdam met deze veelbelovende en zeer geliefde kunstenaar naar aanleiding van haar presentatie op Art Rotterdam bij Pizza Gallery, Antwerpen. Ter nagedachtenis aan Louise plaatsen wij dit interview opnieuw.”
“Als schilderkunst de zee is, dan wil ik de ultieme surfer zijn” – Louise Delanghe
Interview met Louise Delanghe
“Als schilderkunst de zee is, dan wil ik de ultieme surfer zijn.” Iedere beslissing en iedere afweging moet voor de Belgische kunstenaar Louise Delanghe (BE, 1994) zichtbaar zijn, want daarin schuilt voor haar de poëzie van een werk.
Delanghe geldt als groot schildertalent en in haar werk hopt ze van genre naar genre: van portretten ten voeten uit, tot werk op karton en van klassieke naakten tot werk met teksten erop. Pizza Gallery toont op Art Rotterdam een overzicht van werk dat Delanghe tot nu toe maakte. Daarnaast is er werk te zien uit haar nieuwste serie Weeping Wham die ze omschrijft als: “De ongrijpbare schoonheid van de kers op een veel te zoete slagroomtaart”.
Gefeliciteerd met je presentatie op Art Rotterdam. Wat kunnen we verwachten?
Bedankt! Kleur is het trekpaard in mijn werk, een obsessie, vreugde en beproeving tegelijkertijd. Het is het bindmiddel die de gelaagdheid aan verhalen en personages in mijn schilderijen met elkaar verbinden. Op Art Rotterdam wil ik dit graag accentueren met een eclectische mix uit verschillende periodes van mijn traject. Voor vele bezoekers zal het een eerste kennismaking met mijn werk zijn, het is mijn intentie een exciterend geheel neer te zetten op de beurs.
Is het een logisch vervolg op Boulevard Angel, jouw expo van eerder dit jaar bij Pizza Gallery, of ben je een nieuw project aangevangen?
Ik toon grotendeels recent werk, de reeks belichaamt een opeenvolging van staande figuren en bustes met een indringende tedere blik. Een tijd geleden viel mijn oog op een schilderij van William-Adolphe Bouguereau dat ik vond op internet, getiteld ‘The Little Shepherdess.
Naast zijn minder interessante Bijbelse taferelen heeft hij een leven lang gewijd aan het schilderen van vrouwelijke figuren, die allen eenzelfde specifieke uitstraling hebben. Een buitengewoon kwetsbare, romantische, mijmerende, melancholische, soms bezwerende expressie. Een soort rom-com “Avant la lettre”, een gevoel dat me in het dagelijks leven ook soms ongewild kan meeslepen, het raakte me.
De Little Sheperdess was de toorts die een hele waaier aan andere voorbeelden aan het licht bracht. Dit resulteerde in een nieuwe reeks schilderijen getiteld ‘Weeping Wham’. De ongrijpbare schoonheid van de kers op een veel te zoete slagroomtaart kan een omschrijving zijn van wat de toeschouwer te zien zal krijgen. Ik hoop dat de werken een zekere spitante breekbaarheid oproepen waarmee mensen zich kunnen identificeren.
Voor Boulevard Angel maakte je onder meer kleinere schilderijen op afvalhout. Waarom wilde je juist afvalhout gebruiken en is experimenteren met dragers iets dat je graag doet?
De schilderijen in de Boulevard Angel show zijn op drie verschillende plekken in Zuid-Frankrijk tot stand gekomen, het en plein air schilderen was voor mij een openbaring. Als kind heb ik een periode dichtbij Nuenen gewoond, het dorp waar Vincent van Gogh zijn aardappeleters schilderde. Vincent was mijn eerste aanraking met schilderkunst, daarom was het extra bijzonder om in de streek rond Arles te werken en in zijn zuiderse voetsporen te treden. De natuur doet je anders denken en handelen, het voelde niet juist aan om prefab doeken te kopen, het moest een drager worden die al een verleden had.
Zo stuitte ik op een handelaar in Saint-Andiol, een nogal ruig type. Hij kocht loten op in India waarvan de inhoud altijd een gok was. Een deel ervan waren handgemaakte meubels, objecten en curiosa met een koloniaal verleden, de rest waren hout residuen van gedeconstrueerde vervallen gebouwen, sommige nog met prachtig handgeschilderde motieven. De stukken hout waren geselecteerd op het formaat van mijn schildersezel zo ook het gewicht ervan aangezien alles het landschap mee moest ingedragen worden. Na wat onderhandelen, handje contantje, een beetje in ’t zak gezet geweest te zijn was het startschot gegeven.
Mijn gedachten gingen vaak uit naar al de impressionisten die in open lucht schilderden. Je bent onderhevig aan de weersomstandigheden, vooral de kracht van de mistral die in deze streek door het landschap raast heeft mijn richting een aantal keer op lachwekkende wijze bepaald. Ik moest sneller en anders gaan schilderen dan in een studio, in 1 beweging, een momentopname. Het toeval bracht me naar de drager of omgekeerd, en zo is het meestal.
Als ik je Instagram bekijk, dan lijkt je werk alle kanten op te gaan: van portretten ten voeten uit, tot werk op karton en van klassieke naakten tot werk met teksten erop. Is er volgens jou een rode draad te ontdekken in je werk?
Ik vermoed dat snel schakelen geworteld zit in mijn karakter, een hopper zoals ze zeggen. Onrust daalt over me heen als ik te lang visueel en verbaal eenzelfde richting bewandel, een gezonde dosis chaos dat zich doortrekt als ik aan ’t werkt ben. Als schilderkunst de zee is dan wil ik de ultieme surfer zijn, steeds zoekend naar de juiste golf in tijd en ruimte. Ik wil dat elk gebaar en moment van beslissing voelbaar is mijn schilderijen.
Waarom is juist dat belangrijk voor je?
Het is een gevoel waar ik zelf ook naar op zoek ben als ik voor een werk sta. Een onlosmakelijke toets die een beeld eigen maakt, net daar schuilt volgens mij de poëzie.
Je bent nu 29 en staat nog aan het begin van je carrière. Wat hoop je de komende vijf jaar te bereiken?
Ik ben ervan overtuigd dat als je iets gepassioneerd doet er altijd dingen ten gepaste tijde je pad kruisen. De komende vijf jaar blijf ik vooral mijn eigen koers volgen, overal waar de wind mijn werk heen blaast.
Geschreven door Wouter van den Eijkel
Last year’s Art Rotterdam edition was not only the first at the new Ahoy location, it also marked the introduction of the new main partner: DHB Bank. Looking back on a successful launch, the bank has decided to extend the partnership for the coming years.
One of the highlights of Art Rotterdam 2025 was the presentation of the DHB Art Space. With this initiative, DHB Bank invites young talent to take a look at making the city more sustainable. The upcoming edition will once again give special attention to the future of Rotterdam South.
“Art lends itself well to this,” says Okan Balköse, CEO of DHB Bank: “Artists can make us look at the world differently and thus inspire us towards sustainability. With the DHB Art Space, we give Rotterdam artists a platform and want to stimulate visitors with fresh ideas for a better world.”
Fons Hof, director of Art Rotterdam: “With the move to Ahoy last year, we wanted to anchor ourselves in Rotterdam South. That ambition has been realized, partly thanks to the powerful presentation in the DHB Art Space by curators Houcem Bellakoud and Jeanthalou Haynes. The fact that DHB remains our Main Partner and continues the DHB Art Space with the same curatorial duo not only strengthens the fair, but also Rotterdam and Rotterdam South in particular.”
Afgelopen Art Rotterdam editie was niet alleen voor het eerst op de nieuwe locatie Ahoy, het was ook de introductie van de nieuwe main partner: DHB Bank. Terugkijkend op een succesvolle lancering, heeft de bank besloten het partnership te verlengen voor de komende jaren.
Een van de hoogtepunten van Art Rotterdam 2025 was dan ook de presentatie van de DHB Art Space. Met dit initiatief nodigt DHB Bank jong talent uit om een blik te werpen op verduurzaming van de stad. De komende editie krijgt de toekomst van Rotterdam Zuid opnieuw speciale aandacht.
“Kunst leent zicht daar goed voor”, aldus Okan Balköse, CEO van DHB Bank: “Kunstenaars kunnen ons anders naar de wereld laten kijken en zo inspireren tot verduurzaming. Met de DHB Art Space geven we Rotterdamse kunstenaars een podium en willen we bezoekers prikkelen met frisse ideeën voor een mooiere wereld”.
Fons Hof, directeur Art Rotterdam: “Met de verhuizing naar Ahoy vorig jaar wilden we verankeren op Zuid. Die ambitie is waargemaakt, mede door de krachtige presentatie in de DHB Art Space van curatoren Houcem Bellakoud en Jeanthalou Haynes. Dat DHB onze Main Partner blijft én de DHB Art Space met hetzelfde curatoren-duo voortzet, versterkt niet alleen de beurs, maar ook Rotterdam en Zuid in het bijzonder.”
De dertiende editie van Unseen, nu als onderdeel van Art Rotterdam, vindt eind maart 2026 plaats; dus niet, als eerder aangekondigd, komende september in de Amsterdamse NDSM Loods. Unseen en Art Rotterdam bundelen de krachten en treffen alle voorbereidingen voor de eerste gezamenlijke editie van 26 tot en met 29 maart 2026 in Rotterdam Ahoy. Net als Art Rotterdam 2025 bestrijkt deze gezamenlijke editie een oppervlak van 14.000 m2.
Strategische alliantie
De afgelopen jaren zag Unseen zich geconfronteerd met een afnemende rol van fotografie binnen galerieprogramma’s en een dalend aantal galeries dat zich exclusief op fotografie richt. De strategische alliantie met Art Rotterdam biedt nieuwe mogelijkheden voor Unseen: een compacte, zorgvuldig gecureerde en scherpe selectie fotografie binnen een brede kunstcontext.
Art Rotterdam, geroemd als belevingsbeurs met uiteenlopende secties onder één dak waaronder videokunst, sculpturen en grootschalige installaties, wordt met de toevoeging van een sterke fotografiesectie nog gevarieerder en aantrekkelijker voor een jong en internationaal publiek.
Een krachtiger platform voor fotografie
Fons Hof, directeur van Art Rotterdam en Unseen Amsterdam:
“Juist in een tijd waarin de fotografiemarkt voor uitdagingen staat, biedt de integratie van Unseen in Art Rotterdam een unieke kans voor vernieuwing. Zo ontstaat een krachtiger platform dat fotografie als onmisbare stem binnen de hedendaagse kunst versterkt.”
Voordelen van de nieuwe, gezamenlijke opzet
Naast het profiteren van de bezoekersstromen en promotie van Art Rotterdam, houdt Unseen de focus op internationale verzamelaars, curatoren en fotografieprofessionals. Daartoe ontwikkelt Unseen in samenwerking met curatoren van de beurs diverse speciale programma’s. De heropening van het Nederlands Fotomuseum in het iconische pakhuis Santos in Rotterdam zal hierbij een prominente rol spelen.
Daarnaast blijven de social mediakanalen van Unseen (92.000 Instagram-volgers) uitsluitend gericht op fotopresentaties. Hierdoor krijgen de geselecteerde Unseen-werken extra exposure tijdens Art Rotterdam. De strategische samenvoeging biedt fotografietalent een nog breder podium.
De unieke identiteit en missie van Unseen – het ontdekken en ondersteunen van opkomend fotografietalent – blijven centraal staan, en worden nog meer aangescherpt binnen het multidisciplinaire karakter van Art Rotterdam
Unseen Book Market @ Het Nederlands Fotomuseum
Tijdens Unseen Photo 2026 in Ahoy Rotterdam, vindt gelijktijdig de Book Market plaats in het dan net geopende Nederlands Fotomuseum. De entreeruimte van het museum biedt plaats aan ongeveer 40 uitgevers, waardoor een uitgebreid platform ontstaat voor bijzondere boeken en andere fotografie-uitgaven. Begin 2026 opent het Nederlands Fotomuseum in een spectaculair nieuw gebouw in Rotterdam. Warehouse Santos biedt een indrukwekkende acht verdiepingen gewijd aan fotografie.
The thirteenth edition of Unseen, now part of Art Rotterdam, will take place at the end of March 2026 — and not, as previously announced, this coming September at Amsterdam’s NDSM Loods. Unseen and Art Rotterdam are joining forces and are currently preparing for their first joint edition, scheduled to take place from March 26 to 29, 2026, at Rotterdam Ahoy. Like Art Rotterdam 2025, this combined edition will cover an area of 14,000 m².
In recent years, Unseen has been confronted with a diminishing role of photography within gallery programs and a declining number of galleries exclusively focused on photography. The strategic alliance with Art Rotterdam opens new doors for Unseen: a compact, carefully curated and sharply focused selection of photography within a broader contemporary art context.
Art Rotterdam, widely praised as an experiential fair with a variety of sections under one roof — including video art, sculptures, and large-scale installations — will become even more diverse and appealing to a young and international audience through the addition of a strong photography section.
A stronger platform for photography
Fons Hof, director of Art Rotterdam and Unseen Amsterdam:
“Especially in a time when the photography market is facing challenges, the integration of Unseen into Art Rotterdam offers a unique opportunity for renewal. This creates a more powerful platform that strengthens photography as an essential voice within contemporary art.”
Benefits of the new joint setup
In addition to benefiting from Art Rotterdam’s visitor flows and promotional efforts, Unseen will maintain its focus on international collectors, curators, and photography professionals. In collaboration with the fair’s curators, Unseen is developing several special programs. The reopening of the Dutch Photo Museum in the iconic Santos warehouse in Rotterdam will play a prominent role in this context.
Moreover, Unseen’s social media channels (92,000 Instagram followers) will remain exclusively focused on photography presentations. This ensures additional exposure for the selected Unseen works during Art Rotterdam. The strategic merger offers photographic talent a broader platform.
Unseen’s unique identity and mission — to discover and support emerging photographic talent — will remain central and will be further sharpened within the multidisciplinary framework of Art Rotterdam.
Unseen Book Market @ The National Museum of Photography
During Unseen Photo 2026 at Ahoy Rotterdam, the Book Market will run concurrently at the newly opened Dutch Museum of Photography. The museum’s entrance space will accommodate approximately 40 publishers, creating a comprehensive hub for special books and other photography publications. Beginning of 2026 The National Museum of Photography opens in a spectacular new building in Rotterdam. Warehouse Santos offers an impressive eight floors dedicated to photography.
Director Art Rotterdam Fons Hof about the move to Rotterdam Ahoy
For its 26th edition Art Rotterdam is moving to the Rotterdam Ahoy, the event centre in Rotterdam South. Fair director Fons Hof immediately saw the potential of the spacious new venue. Alongside Prospects, which was the main reason for the move, Projections, Sculpture Park and Intersections will also be returning at the Ahoy. “It will be a total experience. We’re showcasing a versatile spectrum, from more collectible art to institutional work,” Hof says.
“There aren’t many locations in Rotterdam that are 10,000 square meters or larger—in fact, there’s just one,” Hof explains as the decision why they choose the Ahoy. When it became clear that the distribution hall of the Van Nelle Factory would no longer be available from 2025, the decision came quickly. Prospects, the section for young artists supported by the Mondriaan Fund, has traditionally been housed in this hall. Losing this section would directly impact Art Rotterdam’s identity as the fair for young art.
“It’s not an architectural monument, but we’re getting so much in return. People are familiar with the Ahoy Arena from concerts and the tennis tournament, but we’ll be in the exhibition halls, which have been completely renovated, and a concert hall—the RTM Stage—has also be added. The venue also has a fantastic mix of natural and artificial light, which pleasantly surprised us.”
“Art Rotterdam had outgrown the Van Nelle Factory,” Hof adds. The narrow entrance often caused bottlenecks, parking was limited and there were not enough options for food service. “At the Ahoy, we’re ‘small fry’,” says Hof, noting Ahoy’s larger capacity.
Broader concept
Hof immediately recognised the opportunity to broaden Art Rotterdam’s fair concept. At the Ahoy, there is plenty of space for Prospects, which will also be significantly larger. And the Sculpture Park, Intersections (large-scale work) and Projections (video art) sections are all making a comeback. All three had occasionally been excluded in previous editions due to space limitations. “It will be a total experience. We’re showcasing a versatile spectrum, from more collectible art to institutional wors,” Hof emphasises.
The revamped setup also caters to a new generation of art collectors. Instead of a small group purchasing large quantities of art, there is now a broader range of buyers who make smaller purchases. This group seeks out information about all facets of the art world. “People are interested in a day out, and good food is part of that. At the Ahoy, the food and beverage offerings will triple, including a pop-up restaurant by Café Marseille, famous in Rotterdam for its delicious and honest French cuisine.”
“Art fairs are always looking for ways to make their concept more engaging. We’ve found the key,” Hof adds. He presented the new concept to international galleries, which responded enthusiastically. The number of international participants increased from one-third to half. In the New Art section, dedicated to young galleries, 80% of participants are from abroad. This is partly due to the internationally acclaimed curator of the New Art section, Berlin-based Övül Durmuşoğlu.
Connecting with Rotterdam South
Art Rotterdam has always emphasised strong ties with art institutions and initiatives, while valuing an excellent relationship with the city. The move to Rotterdam Ahoy also signifies a shift to Rotterdam South, a part of the city that the municipality aims to develop further. Like Art Rotterdam, the new main sponsor, Rotterdam-based DHB Bank, prioritises a strong connection with the city. In the new DHB Art Space, curated by Rotterdam collective Unity in Diversity, Pedro Gil Farias will be creating a sound artwork featuring the dreams of Rotterdam South’s residents, further linking the art world to the local community.
Written by Wouter van den Eijkel
Directeur Art Rotterdam Fons Hof over de verhuizing naar Rotterdam Ahoy
Art Rotterdam verhuist voor de 26e editie naar Rotterdam Ahoy, het evenementencentrum op Rotterdam Zuid. Beursdirecteur Fons Hof zag de mogelijkheden die Ahoy biedt direct. Naast Prospects, dat de aanleiding vormde voor de verhuizing, keren in Ahoy ook Projections, Sculpture Park en Intersections terug. ‘Het wordt een totaalbeleving. We laten een veelzijdig spectrum zien: van meer verzamelbare kunst tot institutioneel werk.’
‘Veel locaties van 10.000 m2 of meer zijn er niet in Rotterdam, maar één eigenlijk’, vertelt Hof over de keuze voor Ahoy. Hof en zijn team moesten op zoek naar een nieuwe locatie voor Art Rotterdam toen bleek dat de distributiehal van de Van Nelle Fabriek vanaf 2025 niet meer beschikbaar was. Prospects, de sectie voor jonge kunstenaars die worden ondersteund door het Mondriaan Fonds, huist ieder jaar in de hal. Het ontbreken van de sectie zou direct raken aan de identiteit van Art Rotterdam als dé beurs voor jonge kunst.
‘Het is geen architectonisch monument, maar we krijgen er veel voor terug. Mensen kennen de Arena van Ahoy van concerten of van het tennistoernooi, maar wij zitten in de beurshallen. Die zijn helemaal gerenoveerd en er is een concertzaal bijgekomen, de RTM Stage. Verder is er een mooie mix van dag- en kunstlicht. We zijn blij verrast.’
‘Eigenlijk groeide Art Rotterdam in de Van Nelle Fabriek uit zijn jasje’, zegt Hof. De entree was niet breed, waardoor er opstoppingen ontstonden, de parkeerruimte was beperkt en mogelijkheden voor horeca ook. ‘In Ahoy zijn we een kleine speler’, zegt Hof wijzend op de grotere capaciteit van Ahoy.
Concept verbreden
Hof zag direct de mogelijkheid om het beursconcept van Art Rotterdam te verbreden. In Ahoy kan Prospects plaatsvinden, het onderdeel krijgt ook veel meer ruimte. Daarnaast keren de secties Sculpture Park, Intersections (grootschalige werken) en Projections (videokunst) terug. Alle drie sectie die wegens ruimtegebrek niet iedere editie geprogrammeerd werden. ‘Het wordt een totaalbeleving. We laten een veelzijdig spectrum zien: van meer verzamelbare kunst tot institutioneel werk.’
Daarnaast is de nieuwe opzet ingegeven door een nieuwe generatie verzamelaars. Niet langer koopt een kleine groep mensen heel veel kunst, maar is er een bredere groep die minder koopt. Deze groep wil over alle facetten van de kunstwereld geïnformeerd worden. ‘Mensen gaan een dagje uit, daar hoort lekker eten bij. In Ahoy verdrievoudigt het horeca-aanbod, onder met een pop-up restaurant van Café Marseille, een grote naam in Rotterdam met lekkere, eerlijke gerechten uit de Franse keuken.’
‘Beurzen bekijken voortdurend hoe ze hun concept interessanter kunnen maken. Die sleutel hebben we gevonden’, aldus Hof. Hij legde het nieuwe concept voor aan buitenlandse galeries en die reageerden zeer enthousiast. Het aantal buitenlandse deelnemers steeg van een derde naar de helft. In de New Art-sectie, het deel van de beurs voor jonge galeries, is zelfs 80% van de deelnemers afkomstig uit het buitenland. Dat heeft onder meer te maken met de internationaal vermaarde curator van de New Art-sectie, de Berlijnse Övül Durmuşoğlu.
Band met Rotterdam-Zuid
Art Rotterdam heeft altijd veel aandacht gehad voor kunstinstellingen en -initiatieven en veel waarde gehecht aan een goede band met de stad. De verhuizing naar Ahoy Rotterdam betekent ook een verhuizing naar Rotterdam Zuid. Het deel van de stad dat de gemeente graag verder wil ontwikkelen. Net als Art Rotterdam hecht de nieuwe hoofdsponsor, de Rotterdamse DHB Bank, aan een goede band met de stad. In de nieuwe DHB Art Space, gecureerd door het Rotterdamse collectief Unity in Diversity, wordt die verbinding tussen de kunstwereld en de bewoners gelegd door Pedro Gil Farias. Hij maakt een geluidskunstwerk waarin de dromen van de bewoners van Rotterdam Zuid te horen zijn.
Geschreven door Wouter van den Eijkel
De New Art Section is misschien wel een van de meest spannende onderdelen van Art Rotterdam. Dit jaar heeft curator Övül Ö. Durmuşoğlu een verrassende mix van internationale galerieën samengebracht, waarbij elke galerie een solopresentatie toont van kunstenaars die vernieuwende formele en materiële uitdrukkingsvormen onderzoeken. De sectie verwelkomt galeries en kunstenaars van alle leeftijden en biedt daarmee een unieke plek waar bezoekers de uiteenlopende paden kunnen verkennen die kunstenaars inslaan om de status quo uit te dagen.
Curator Övül Ö. Durmuşoğlu brengt haar rijke internationale ervaring en scherpe visie naar deze dynamische sectie. Met een indrukwekkende achtergrond in zowel biennales als exposities en een diepgaande betrokkenheid bij intersectionele en feministische perspectieven, richt Durmuşoğlu zich op het creëren van een omgeving waar diverse artistieke stemmen en vernieuwende ideeën samenkomen. Onder haar leiding biedt de New Art Section niet alleen een verfrissende constellatie van kunstenaars, maar stelt het ook kritische vragen over wat ‘nieuw’ werkelijk betekent in een tijd van grote maatschappelijke en culturele transformatie. In een interview vertelt Durmuşoğlu over haar visie, haar curatoriale aanpak, en de spannende samenwerkingen die dit jaar in de New Art Section te zien zijn.
Kun je jouw visie op de New Art Section beschrijven? Hoe hebben jouw ervaringen in diverse contexten — variërend van biënnales tot monografische tentoonstellingen — en jouw focus op thema’s zoals intersectionele toekomstperspectieven en samenhorigheid vanuit een feministisch queer perspectief jouw aanpak bij het cureren van de New Art Section gevormd? Wat hoop je dat het publiek meeneemt?
De wereld ondergaat sinds 2020 een ingrijpende en pijnlijke golf van transformatie. Sommigen noemen het de tijd van monsters, geïnspireerd door Gramsci en Baumann, anderen stellen dat het liberalisme allang dood is en niemand zich nog om het lichaam bekommert. Vragen moeten radicaal worden herzien en oplossingen zullen gezamenlijk moeten worden gevormd. Freddie Mercury vroeg het in 1991 al: ‘Does anybody know what we are living for?’
Als curator ben ik gericht op het collectieve geheugen van strijd, intersectionele toekomstperspectieven en samenhorigheid. Daarom fascineert het me persoonlijk wat achterblijft en wat nieuw kan ontkiemen nadat deze ingrijpende vloedgolf is weggeëbd. De New Art Section belichaamt daarom een onderzoekende houding: wat is dat ‘nieuwe’ waar we steeds naar streven? Welke veelzijdige taal kan zich ontwikkelen binnen die geest van onderzoek?
Ik hoop dat bezoekers de sectie verlaten met een gevoel van nieuwsgierigheid, verbeeldingskracht en hoop, geïnspireerd door de constellatie aan artistieke stemmen en perspectieven die hier samenkomen. De wereld herbergt vele werelden die naast elkaar bestaan, en in de kunstwereld is dat niet anders. Het creëren van betekenisvolle omgevingen voor verbinding en dialoog, in plaats van verdeeldheid en isolatie, is essentieel binnen elke vorm van artistieke presentatie, ook op de kunstmarkt.
Wat spreekt je het meest aan in deze editie van de New Art Section? Kun je een aantal kunstenaars uitlichten die tijdens het selectieproces indruk op je hebben gemaakt?
Allereerst ben ik blij mijn ervaring bij ARCO Madrid mee te nemen naar Art Rotterdam. Deze organisatie is van grote waarde voor lokale en regionale spelers en heeft veel potentieel om verder te groeien buiten de regio. De New Art Section biedt opkomende galerieën een belangrijk podium om hun stem te versterken, terwijl het jonge, internationale posities verbindt met de Nederlandse kunstscene.
Mercedes Azpilicueta, die na Buenos Aires de stad Amsterdam als haar tweede thuis heeft omarmd, zal voor het eerst werk tonen op Art Rotterdam. [Haar werk was tot voor kort te zien in het Stedelijk Museum, red]. Dankzij de Spaanse galerie Prats Nogueras Blanchard presenteren we haar geestige en grensverleggende werk, dat onze dagelijkse kijk op lichamelijkheid op scherp zet.
Daarnaast keert de in Brussel gevestigde kunstenaar Yesim Akdeniz, die vijftien jaar geleden al schilderijen toonde op Art Rotterdam, terug met een verfijnde installatie waarin ze voortbouwt op de eigenaardigheden van het modernistische denken.
Ivan Gallery uit Boekarest, al jarenlang een samenwerkingspartner en vriend, presenteert voor het eerst het sterke en verfijnde schilderwerk van Shahin Sharafaldin, die tegenwoordig in Londen woont.
Ook ben ik erg blij om samen met Balcony Gallery uit Lissabon het frisse en compromisloze werk van Mane Pacheco te kunnen presenteren, een kunstenaar die ik al een tijdje volg.
Dankzij KIN, een van de nieuwe stemmen uit Brussel, ontdekte ik het intrigerende werk van Tanae Hynes, dat de illusies van liberale logica bevraagt. Deze thematiek sluit naadloos aan bij het werk van Nina Kovensky uit Buenos Aires, gepresenteerd door Quimera.
Je hebt in verschillende institutionele contexten gewerkt binnen je internationaal georiënteerde praktijk, naast je betrokkenheid bij kunstbeurzen. Hoe zie jij de wisselwerking tussen de commerciële kunstwereld en experimentele en kritische kunstpraktijken?
Ik ben altijd nieuwsgierig naar infrastructuren en vind het essentieel om de dynamiek tussen de verschillende onderdelen van de kunstwereld te erkennen en te begrijpen, om op die manier betere werkoplossingen te kunnen voorstellen. Een evenwicht tussen galeries, projectruimtes, initiatieven, kunstcentra en musea binnen een specifieke context weerspiegelt een gezonde en zorgvuldig geweven artistieke structuur. In een wereld die ons steeds vaker dwingt tot simpele reacties als ‘like’ of ‘dislike’, pleit ik ervoor om te zoeken naar zinvolle pluraliteiten en een rechtvaardige verdeling van middelen.
Wat lees en kijk je momenteel?
Ik lees op dit moment de Engelse vertaling van Aimé Césaire’s lange gedicht Return to My Native Land (1956), wiens gedachtegoed me blijft inspireren. De reflectie op de maatstaf van de wereld, radicale hoop en de ironie van de veronderstelde gelijkheid van de mensheid. Daarnaast is The Golden Rhinoceros: Histories of the African Middle Ages (2013) van François-Xavier Fauvelle een verfrissende leeservaring. Fauvelle benadert de onvertelde geschiedenissen van beschavingen op een uiterst zorgvuldige en intelligente manier. Verder geniet ik van de sprankelende nieuwe biografie van Audre Lorde, geschreven door Alexis Pauline Gumbs, Survival is a Promise: The Eternal Life of Audre Lorde.
Daarnaast heb ik ook het werk van Pinar Ögrenci en Claudia Pages Rabal bekeken als voorbereiding op nieuwe teksten waaraan ik werk, evenals Kamal Aljafari’s nauwgezette en tegendraadse film A Fidai Film (2024).
Over
Övül Ö. Durmuşoğlu is curator, schrijver en docent met een focus op kritische reflecties op de maatschappij, de duurzaamheid van intersectionele toekomstperspectieven en samenhorigheidspraktijken vanuit feministische queer perspectieven. Recentelijk stelde zij de monografische tentoonstellingen samen van The Story Behind Each Word Must Be Told door Nil Yalter (Ab Anbar, Londen), Portrait of a Movement door Pauline Boudry en Renate Lorenz (CA2M, Madrid en Tensta Konsthall, Stockholm), en Burn&Gloom, Glow&Moon: Thousand Years of Troubled Genders door Katrina Daschner (Kunsthalle Wien, Wenen). Daarnaast was zij co-curator van twee edities van de Autostrada Biënnale in Kosovo en stelde ze programma’s samen voor de Istanbul Biënnale, dOCUMENTA (13) en steirischer herbst. Durmuşoğlu is mede-leider van het Art in Discourse-programma aan de Hochschule für Bildende Künste in Braunschweig en gaf eerder les als gastdocent aan de Graduate School van de Universität der Künste in Berlijn. Ze woont en werkt in Berlijn.
New Art Section 2025
De galeries die in 2025 deelnemen aan de New Art Section zijn: Balcony Gallery (Portugal), Brinkman & Bergsma Contemporary Art (Nederland), BUYSSE GALLERY (België), Contemporary Cluster (Italië), Double V Gallery (Frankrijk), Erika Deák Gallery (Hongarije), Galerie Fleur & Wouter (Nederland), Galerist (Turkije), Gallery Van Fanny Freytag (Nederland), Ivan (Roemenië), JOEY RAMONE (Nederland), Kin Gallery BV (België), Mini Galerie (Nederland), Pizza Gallery (België), Prats Nogueras Blanchard (Spanje), Quimera (Argentinië), SANATORIUM (Turkije), TATJANA PIETERS GALLERY (België), Wouters Gallery (België) en Zyrland Zoiropa (Duitsland).
Geschreven door Flor Linckens
The New Art Section is arguably one of the most exciting components of Art Rotterdam. This year, curator Övül Ö. Durmuşoğlu has brought together a surprising mix of international galleries, each presenting a solo booth by artists proposing new formal and material languages. The section welcomes galleries and artists of all ages, making it a unique space for visitors to discover various paths artists choose to challenge the status quo.
Curator Övül Ö. Durmuşoğlu brings her extensive international experience and sharp vision to this dynamic section. With an impressive background in both biennials and exhibitions, and a profound commitment to intersectional and feminist perspectives, Durmuşoğlu focuses on creating an environment where diverse artistic voices and innovative ideas converge. Under her guidance, the New Art Section not only serves as a refreshing constellation of artists but also poses critical questions about what ‘new’ truly means in a time of significant social and cultural transformation. In an interview, Durmuşoğlu shares her vision, curatorial approach, and the exciting collaborations featured in this year’s New Art Section.
Can you describe your vision for the New Art Section? How have your experiences across different contexts — ranging from biennials to monographic exhibitions — and your engagement with topics such as intersectional futures and togetherness (from feminist queer perspectives) shaped your approach to curating the New Art Section? What do you hope audiences take away from experiencing your approach?
The world has been going through a major and painful wave of metamorphosis since 2020. Some call it the time of monsters, after Gramsci and Baumann, some think liberalism is already dead and nobody claims its corpse. Questions need to be definitely reformulated, solutions need to be collectively shaped. Freddie Mercury already asked back in 1991: ‘Does anybody know what we are living for?’
As a curator who has been working on collective memory of struggles, intersectional futures and togetherness, I am personally curious about what stays behind and what flourishes new after this giant tide subsides. So the New Art Section takes a questioning spirit; what is that new we have kept running after? What versatile languages can be built inside that questioning spirit?
My desire for the audiences of is that they leave with curiosity, imagination and hope through the constellation of diverse artistic voices and positions we present in the section. There are many worlds in the world that co-habit alongside each other and art world is the same. Creating meaningful environments of relation and communication, rather than division and separation, is crucial in all settings of artistic presentation, including the market.
What excites you most about this edition of the New Art Section? Could you highlight any artists that particularly resonated with you during this year’s selection process?
First of all, I am excited to bring my fair experience from working with ARCO Madrid to Art Rotterdam: It is an organisation that means a lot for local and regional actors and that has a promising potential of growth beyond the region. New Art Section serves as a vital stepping stone environment for upcoming galleries, providing them with a platform where they get to fine tune their voices alongside marking the global young positions connected to the Dutch art scene.
Mercedes Azpilicueta, who has chosen Amsterdam as her second home after Buenos Aires, will be showing her work at Art Rotterdam for the first time. [Her work was recently on view at the Stedelijk Museum, ed.]. Thanks to the gallery Prats Nogueras Blanchard, we will present her mind bending humorous work that challenges everyday understanding of corporealities. On the other side, Brussels-based artist Yesim Akdeniz, who showed her paintings in Art Rotterdam fifteen years ago, comes back with exquisite installation work departing from eccentricities of modernist logic.
A long time friend and collaborator Ivan Gallery from Bucharest comes with the strong and delicate painting work Shahin Sharafaldin for the first time, who currently lives in London. I am also very happy to be able to present the fresh and uncompromising work of Mane Pacheco with Balcony Gallery from Lisbon, an artist that I have been following for a while. Thanks to KIN, one of the new voices of Brussels, it was exciting to discover the work of Tanae Hynes, questioning the illusions of liberal logic, which is echoed by Buenos Aires-based artist Nina Kovensky, presented by Quimera.
You have been working in different institutional settings throughout your internationally driven practice alongside the fair structures. How do you see the interplay between the commercial art world and experimental and critical art practices?
Always curious about infrastructure as material and notion, I believe it is important to acknowledge the dynamics of art world’s different components in order to propose better working solutions. The balance among galleries, project spaces, initiatives, art centres, and museums in a particular context shows a healthy and sensitively woven artistic structure. Therefore, in a world that pushes us to respond only in like and dislike, love and hate, I propose to search after meaningful pluralities and a fair share of resources.
What are you currently reading and watching?
I’m currently reading the English translation of Aimé Césaire’s long poem ‘Return To My Native Land’ (1956), whose thinking has kept on inspiring me, about the measure of the world, radical hope and the irony of projected equality for humanity. ‘The Golden Rhinoceros: Histories of the African Middle Ages’ (2013) by François-Xavier Fauvelle is so refreshing to read, Fauvelle treats the unspoken histories of civilisation in such a careful and intelligent way. I am also accompanied by the new jewel biography of Audre Lorde penned by Alexis Pauline Gumbs, ‘Survival is a Promise: The Eternal Life of Audre Lorde’. I have watched the works of Pinar Ögrenci and Claudia Pages Rabal for the new texts I am preparing and Kamal Aljafari’s precise counter narrative take ‘A Fidai Film’ (2024).
About
Övül Ö. Durmuşoğlu is a curator, writer and educator with a focus on constructive critiques of civilization, the sustainability of intersectional futures, and practices of togetherness from feminist queer perspectives. She recently curated the monographic exhibitions ‘The Story Behind Each Word Must Be Told’ by Nil Yalter (Ab Anbar, London), ‘Portrait of a Movement’ by Pauline Boudry and Renate Lorenz (CA2M, Madrid and Tensta Konsthall, Stockholm), and ‘Burn&Gloom, Glow&Moon: Thousand Years of Troubled Genders’ by Katrina Daschner (Kunsthalle Wien, Vienna). She also co-curated two editions of the Autostrada Biennale in Kosovo and in the past curated programmes for the Istanbul Biennale, dOCUMENTA (13) and steirischer herbst. Durmuşoğlu co-leads the Art in Discourse programme at the Hochschule für Bildende Künste Braunschweig and previously taught as a guest professor at the Graduate School of the Universität der Künste in Berlin. She lives and works in Berlin.
New Art Section 2025
The galleries participating in the New Art Section in 2025 are: Balcony Gallery (Portugal), Brinkman & Bergsma Contemporary Art (The Netherlands), BUYSSE GALLERY (Belgium), Contemporary Cluster (Italy), Double V Gallery (France), Erika Deák Gallery (Hungary), Galerie Fleur & Wouter (The Netherlands), Galerist (Turkiye), Gallery Van Fanny Freytag (The Netherlands), Ivan (Romania), JOEY RAMONE (The Netherlands), Kin Gallery BV (Belgium), Mini Galerie (The Netherlands), Pizza Gallery (Belgium), Prats Nogueras Blanchard (Spain), Quimera (Argentinia), SANATORIUM (Turkiye), TATJANA PIETERS GALLERY (Belgium), Wouters Gallery (Belgium) and Zyrland Zoiropa (Germany).
Written by Flor Linckens
