Coming soon
Coming soon
Selecteer type
Art Rotterdam keert van vrijdag 27 tot en met zondag 29 maart terug met een extra scherpe beursopzet waarin beeldende kunst, fotografie, video en grootschalige installaties samenkomen. Het format biedt ruimte aan zowel upcoming talent als gevestigde galeries en de toevoeging van Unseen Photo zorgt voor een scherp gecureerd en internationaal fotografieprogramma, volledig geïntegreerd in de beurs. Met de terugkeer naar Rotterdam Ahoy zet Art Rotterdam de koers voort die in 2025 werd ingezet. De schaal en openheid van deze locatie dragen, samen met de horecavoorzieningen, bij aan een aangenaam bezoek, met ruimte voor rustmomenten. Dat betekent dat mensen meer tijd doorbrengen op de beursvloer. Vorig jaar trok Art Rotterdam maar liefst 28.000 bezoekers.
Er nemen tijdens deze editie meer dan 150 galeries deel uit binnen- en buitenland, met deelnemers uit onder meer Lissabon, Istanbul, Buenos Aires, Kopenhagen, Johannesburg, Bratislava, Londen, Rome, Parijs, Madrid, Wenen en Riga. Daarnaast heeft Art Rotterdam een sterke band met de stad. De Wall Street Journal nam Rotterdam onlangs op in hun 10 Best Places to Visit in 2026: “De stad heeft zich opnieuw uitgevonden en geldt als een experimenteel stedelijk laboratorium binnen Europa, met torens van sterarchitecten en culturele districten op voormalige havengebieden.” In de stad opende afgelopen jaar bovendien het migratiemuseum Fenix van 15.000 m² en binnenkort wordt het nieuwe, acht verdiepingen tellende Nederlands Fotomuseum feestelijk geopend.
DHB Bank is ook dit jaar de hoofdsponsor van Art Rotterdam. DHB Bank is een Nederlandse spaarbank waar je online kunt sparen. Het hoofdkantoor is al ruim 30 jaar gevestigd in Rotterdam. De stad werd door de jaren heen haar thuishaven; mede daarom is DHB Bank de trotse hoofdsponsor van Art Rotterdam.
Art Rotterdam bestaat ook dit jaar weer uit een aantal secties die samen een breed en inhoudelijk sterk beeld geven van de hedendaagse kunstpraktijk. Ze bieden bezoekers houvast en zorgen voor een overzichtelijke leesbaarheid en samenhang van de beurs.
Secties Art Rotterdam 2026
In de Main Section tonen deelnemende galeries een brede selectie hedendaagse kunst. Solo/Duo is hierin geïntegreerd als presentatiemodel waarin het werk van één of twee kunstenaars belicht wordt.
De New Art Section is gewijd aan solopresentaties van opkomende kunstenaars met spannende artistieke praktijken. Na een succesvolle eerste editie keert curator Övül Ö. Durmuşoğlu terug voor Art Rotterdam 2026.
Naast Unseen stands in de Main Section en Solo/Duo sectie zijn er drie speciaal gecureerde secties: New Photography, Encounters en The Past Present. Samen vormen zij een herkenbaar fotografiepaviljoen. Hier zie je hybride beeldwerelden, cross-overs met andere disciplines en nieuwe perspectieven op analoge fotografie en archiefmateriaal. Parallel daaraan vindt de Unseen Book Market plaats in het nieuwe Nederlands Fotomuseum, waar veertig uitgevers een groot aanbod aan fotoboeken en publicaties presenteren. Van Lanschot Kempen is de nieuwe partner van Unseen Photo.
De Prospects sectie van het Mondriaan Fonds laat een breed publiek kennismaken met een nieuwe generatie kunstenaars. Deze veertiende editie toont het werk van 92 startende kunstenaars die in 2024 financiële steun ontvingen om het start van hun carrière te ondersteunen. De tentoonstelling wordt gecureerd door Johan Gustavsson en Daphne Verberg.
Projections is de videokunstsectie van de beurs: een verduisterde ruimte van meer dan 800 vierkante meter met twaalf projecties op vrijstaande schermen van vijf meter breed.
Sculpture Park functioneert als ontmoetingsplek op de beurs met 280 vierkante meter aan sculpturen en installaties. De sectie, vormgegeven door Tom Postma Design, brengt letterlijk lucht en ruimte in de beursopzet.
Een aantal highlights
kumalo | turpin uit Johannesburg presenteert in de Main Section werk van Boemo Diale. Diale groeide op binnen de complexe raciale en sociaal-politieke structuren van post-apartheid Zuid-Afrika en werkt vanuit een multidisciplinaire praktijk waarin identiteit, generatietrauma en dromen samenkomen. Haar beeldtaal is persoonlijk, met een sterke focus op haar moederlijke lijn, en raakt tegelijk aan de gedeelde culturele erfenis van Afrikaanse vrouwen. Door fragmenten uit haar familiearchief te verweven met kleurrijke en dromerige omgevingen ontstaat er frictie tussen de werkelijkheid en verbeelding, waarbij Diale vragen stelt over haar positie, afkomst en de mogelijkheid om via kunst verandering teweeg te brengen.
Kévin Bray (Upstream Gallery) werkt vanuit een multidisciplinaire praktijk waarin digitale en fysieke werkelijkheden voortdurend in elkaar overlopen, met video, digitale schilderkunst, 3D-geprinte sculpturen en sound als gelijkwaardige bouwstenen. Vanuit zijn achtergrond in grafisch ontwerp ontleedt de Franse kunstenaar de logica van software, games en interfaces en vertaalt die naar hybride vormen die laten zien hoe beelden niet alleen onze blik, maar ook ons gedrag en onze werkelijkheid vormgeven. In de Main Section wordt zichtbaar hoe Bray fictie en materie bewust gelijkwaardig maakt, waarbij hij de grenzen tussen digitaal en tastbaar, verbeelding en realiteit, consequent openbreekt. Zijn werk was onder meer te zien in Stedelijk Museum Amsterdam, Palais De Tokyo in Parijs, Kunstinstituut Melly, Foam Amsterdam, het Nieuwe Instituut en The Hole in New York. Het is opgenomen in de collecties van de AkzoNobel Art Foundation, ING en het Ministerie van Buitenlandse Zaken.
ZAHORIAN & VAN ESPEN uit Bratislava (Main Section) toont onder meer werk van Vladimír Ossif, een schilder die werkt binnen de geometrische abstractie. De Slowaakse kunstenaar bracht onder meer tijd door in Parijs, Bratislava, Madrid en New York en zijn levendige schilderijen worden dan ook gevoed door beweging en verandering, wat zichtbaar wordt in dynamische composities waarin vormen botsen, overlappen of juist in evenwicht naast elkaar bestaan. Zijn schilderijen laat zien wat beeld kan uitdrukken wanneer taal tekortschiet. Zijn werk is onder meer opgenomen in de collectie van Musée d’Art Moderne de Paris, Casa de Velázquez in Madrid en de National Gallery van Praag en was onderdeel van de 13e Biënnale van Havana.
In de Solo/Duo-sectie bij Annet Gelink Gallery worden werken getoond van Helen Verhoeven en Steffani Jemison, twee kunstenaars die allebei op hun eigen manier de spanning tussen individu en collectief onderzoeken, en dieper in gaan op het lichaam en representatie. Jemison onderzoekt onder meer de manieren waarop Afro-Amerikaanse cultuur, geschiedenis, kennistradities, beweging, taal en verhaalvorming worden doorgegeven, en maakt performances, video’s, audiowerken en sculpturen die eerder te zien waren in het MoMA, het Whitney Museum (de Whitney Biennial), het Brooklyn Museum, Stedelijk Museum Amsterdam, Jeu de Paume en MoMA PS1. Verhoeven werkt met grootse, gelaagde schilderijen waarin droom, geschiedenis, religie, mythologie en maatschappelijk geweld versmelten. Ze maakte onder meer een staatsieportret voor de Koninklijke Familie en haar werk bevindt zich in de collecties van het Centraal Museum, Stedelijk Museum Amsterdam, het Bonnefanten museum, Saatchi Gallery, The Museum of Contemporary Art in Miami, De Nederlandsche Bank en de Rabobank.
In de Main Section presenteert Heejsteck# de installatie ‘Add to Cart’ van Peer Vink en Tom Putman. Het project neemt de shopping mall als uitgangspunt. Niet als nostalgisch decor maar als verouderd statusicoon, vergelijkbaar met een filmset die van een afstandje overtuigt maar van dichtbij zijn constructie prijsgeeft. De grotendeels afgesloten booth is alleen te betreden via een rotswandachtige poort en leidt naar een kunstmatige grot met waterval en barretje, waarin zichtbaar wordt hoe (nep)natuur en schijnwerelden worden ingezet om verleiding en consumptie aan te sturen. De installatie wordt aangevuld met nieuw werk van beide kunstenaars.
Stephan Balkenhol maakt handgesneden houten sculpturen waarin de mens vrijwel altijd centraal staat. Hij snijdt zijn beelden meestal uit een enkel blok hout, soms zelfs uit een complete boomstam, met hamers en beitels en minimaal gebruik van machines, waarbij splinters, scheuren en groeven zichtbaar blijven. In de Main Section bij AKINCI laat zijn praktijk zien hoe juist die sobere, ambachtelijke werkwijze zorgt voor beelden die universeel herkenbaar zijn. Zijn werk is opgenomen in de collecties van instituten als Centre Pompidou, Tate, ARKEN Museum of Modern Art, Museum Voorlinden, het Museum of Contemporary Art Tokyo, het MoMA, het LACMA, het Art Institute of Chicago, Hamburger Bahnhof, de Peggy Guggenheim Collection en Kunstmuseum Den Haag. Afgelopen zomer was zijn werk nog te zien in een solotentoonstelling in Kunsthal Rotterdam.
In de Solo/Duo-sectie laat Galerie Fontana werk zien van Thijs Segers, waaronder recente schilderijen en een nieuwe installatie. Segers onderzoekt thema’s als verval, transformatie en vergankelijkheid. Zijn schilderijen vangen zowel persoonlijke herinneringen als universele thema’s, en zijn vaak geïnspireerd door verlaten plekken, de natuur en zijn innerlijke belevingswereld. Eerder was zijn werk te zien in onder meer het Noordbrabants Museum, het Paleis op de Dam, het Vincent van Goghhuis, Museum Villa Mondriaan en Het HEM. In 2021, 2024 en 2025 werd hij genomineerd voor de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst.
Kijk voor tickets en een compleet overzicht van de deelnemers op www.artrotterdam.com. Op 20 maart verschijnt de beurscatalogus op GalleryViewer.com.
Geschreven door Flor Linckens
Van 27 t/m 29 maart 2026 presenteert Unseen Photo binnen Art Rotterdam in Rotterdam Ahoy een scherp gecureerd, internationaal fotografieprogramma waarin gevestigde namen en aanstormend talent samenkomen. Unseen is dit jaar opgebouwd uit zes samenhangende onderdelen. Op de beursvloer vind je Unseen in de Main Section en het Solo/Duo-programma: scherp geselecteerd en volledig ingebed tussen de overige Art Rotterdam-presentaties op maar liefst 14.000 m².
In de curated sections komt de inhoudelijke diepte van Unseen extra goed naar voren. Door fotografie te presenteren binnen een gecureerd kader krijgt het werk niet alleen een museaal accent, maar wordt ook zichtbaar hoe levendig, veelzijdig en urgent het medium vandaag de dag is.
New Photography, samengesteld door de Unseen-beurscommissie (bestaande uit Caroline O’Breen, Domenico de Chirico, Els Drummen, Hedy van Erp en Dries Roelens), vormt samen met Encounters en The Past Present een herkenbaar fotografiepaviljoen binnen de beurs.
Fotografiehistoricus, curator en auteur Hedy van Erp werpt in The Past Present een eigentijdse blik op analoge fotografie tot het jaar 2000, met bijzondere aandacht voor verloren archieven en gevonden beelden. Van Erp brengt daarbij kunstenaars samen die op eigentijdse wijze gebruikmaken van bestaande fotografische beelden en technieken om het verleden zo opnieuw gewicht en betekenis te geven.
In Encounters verkent de Milanese curator Domenico de Chirico de wisselwerking tussen fotografie en andere kunstvormen, waardoor er nieuwe narratieven en hybride beeldwerelden ontstaan die de grenzen van het medium oprekken.
Deze drie curated secties bieden samen een gelaagd overzicht van fotografische posities die variëren van conceptueel onderzoek tot ruimtelijke installaties en post-digitale beeldcultuur. Deze fotografen reageren op onderwerpen als identiteit, technologie, materialiteit en de manier waarop beelden circuleren en betekenis verschuift. Unseen Photo krijgt daarmee een eigen signatuur binnen Art Rotterdam en verdiept het kunstaanbod op de beurs. Er ontstaat zo een platform dat fotografie en andere hedendaagse disciplines samenbrengt binnen één dynamische setting, aantrekkelijk voor een jong en internationaal publiek.
De zesde pijler, de Unseen Book Market, vindt gelijktijdig plaats in het nieuwe Nederlands Fotomuseum in Pakhuis Santos, dat in februari 2026 zijn deuren opent. Bij deze officiële partner van Unseen Photo presenteren veertig uitgevers een breed scala aan fotoboeken en -publicaties.
Unseen Photo wordt mede mogelijk gemaakt door de nieuwe Partner: Van Lanschot Kempen.
Een aantal highlights
Binnen de selectie vallen verschillende presentaties op.
Intervalle (Parijs) belicht in de New Photography sectie de reeks ‘Screenlove’ van Julien Mignot. Daarin onderzoekt de kunstenaar hoe intimiteit en afstand verschuiven in een tijd waarin relaties zich via schermen afspelen. Mignot werkt met vervaagde webcambeelden, met nadrukkelijke toestemming van zijn modellen, die hij in halftransparante blokken giet, waardoor het beeld afhankelijk van de kijkhoek verschijnt of verdwijnt. De serie, die teruggrijpt op zijn jeugdige nieuwsgierigheid naar het leven achter ramen, reflecteert op digitaal voyeurisme, de kwetsbaarheid van relaties, hedendaagse vormen van eenzaamheid en de macht die schuilt achter onze blik. Voor Unseen Photo 2026 presenteert Intervalle nieuwe, niet eerder getoonde werken uit deze reeks. Mignot maakte onder meer werk in opdracht voor The New York Times, Vanity Fair, The New Yorker, Chanel, Hermès, Louis Vuitton en de Opéra de Paris.
VIASATERNA (Milaan) zal in de Encounters sectie onder meer werk tonen van Teresa Giannico, die digitale beeldfragmenten uit de online wereld transformeert tot intrigerende, gelaagde composities op het snijvlak van fotografie, collage en schilderkunst. Haar droomachtige scènes tonen hoe algoritmes ons kijken beïnvloeden en hoe we gefragmenteerde beelden in ons hoofd tot nieuwe werkelijkheden samenstellen. In haar nieuwste werk onderzoekt ze op scherpe en poëtische wijze de objectiviteit van fotografie in een tijdperk van eindeloze digitale reproduceerbaarheid. Haar werk is t/m 18 januari 2026 te zien tijdens de achttiende Quadriennale d’Arte in Rome.
Hedy van Erp: “Ray K. Metzker (1931-2014, Verenigde Staten) wordt beschouwd als onderdeel van de fotografische avant‑garde en een pionier in fotografie van de urban space waarin hij experimenteerde met licht. In 2026 verschijnt een monografie van zijn werk, City Lux. Zijn werk zit in de collecties van onder meer MoMA, Metropolitan Museum, Whitney Museum, J Paul Getty Museum en Albertina. De Parijs galerie Les Douches La Galerie presenteert schaarse vintage Ray Metzker prints. Deze worden zelden aangeboden.”
Erika Deák Gallery (Boedapest) presenteert in de Encounters sectie onder andere werk van Andrea Gáldi Vinkó. Zij onderzoekt in haar praktijk de spanning tussen intimiteit, identiteit en de kwetsbaarheid van het dagelijks leven, waarbij ze persoonlijke ervaringen verweeft met universele thema’s. Haar foto’s, die regelmatig balanceren tussen het alledaagse en het absurd-poëtische, waren onder meer te zien in het Robert Capa Contemporary Photography Center en Kunsthalle Budapest. Ze maakte bovendien werk in opdracht voor Tate, Vogue Italië, The New Yorker, Die Zeit, i-D, Dazed en Le Monde. Met haar uitgesproken visuele narratieven geldt ze als een van de meest intrigerende stemmen binnen de Hongaarse fotografie.
Casper Faassen (Bildhalle, Amsterdam, in de Solo/Duo sectie) onderzoekt in ‘ReCollection’ hoe fotografie kan verschuiven van registratie naar een bijna sculpturale vorm, door 1:1-herinterpretaties te maken van omstreden koloniale kunstobjecten uit de museale collecties van bijvoorbeeld het Louvre en het British Museum. In een eigentijdse Wunderkammer brengt hij deze fotografische objecten samen als een kritische reflectie op verzamelen, bezit en de verhalen die we van eerdere generaties erven. Met zijn gelaagde technieken, zichtbare sporen van tijd en de vraag wie het recht heeft om geschiedenis te bewaren, maakt Faassen van fotografie een poëtisch en politiek medium.
Einspach & Czapolai Fine Art (Boedapest) toont in de Main Section onder andere werk van Tamas Dezsö, wiens doorlopende serie ‘Notes for an Epilogue’ de stille erfenis van postcommunistisch Roemenië blootlegt. Dezsö maakt met bijzondere gevoeligheid zichtbaar hoe geschiedenis zich verankert in het alledaagse en bepaalt hoe samenlevingen verder kunnen in de gelaagde nasleep van een regime. Zijn werk was eerder te zien in Foam, het Robert Capa Contemporary Photography Center en het Shanghai Museum of Contemporary Art, en verscheen in publicaties als The New York Times en Le Monde.
Over de curatoren
Domenico de Chirico is een onafhankelijk curator uit Milaan. Hij doceerde daar Visual Culture en Trend Research aan het Istituto Europeo di Design (2011–2015) en was artistiek directeur van de DAMA Fair in Turijn (2016–2019). Zijn ervaring omvat verschillende juryfuncties, residentieprogramma’s en onderwijsposities aan instellingen als Goldsmiths in Londen, de Academy of Arts, Architecture and Design in Praag, Nuova Accademia di Belle Arti in Milaan en de Accademia di Belle Arti di Bologna. Daarnaast was hij gastcurator bij het Swiss Institute in Rome en artistiek directeur van Ortigia Contemporanea 2024. Momenteel verzorgt hij curatoriële rollen voor SWAB Barcelona, de MIA Photo Fair in Milaan en de Prisma Art Prize in Rome.
Hedy van Erp is een Nederlands fotografiehistoricus, curator en auteur, met een focus op vintage en zogenaamde vernacular fotografie. Ze werkte aan tentoonstellingen voor onder meer het Nederlands Fotomuseum, Fotomuseum Den Haag, het National Media Museum in het Verenigd Koninkrijk, het Science Museum in Londen en het (huidige) H’ART Museum in Amsterdam. Daarnaast is ze co-auteur van het boek Photography Decoded (Tate Publishing, 2019). Haar huidige projecten omvatten een tentoonstelling die ze samen met Susan Bright ontwikkelt voor het Alice Austen House Museum in New York, gepland voor juni 2026, en een komende editie van het internationale fototijdschrift Fotozini, dat wordt gewijd aan vintage, obscure en onconventionele fotografie.
Art Rotterdam / Unseen Photo collaborates with We Are Public. Cultural optimists who strivefor more art and culture in the Netherlands. Did you know you can also become a member? With We Are Public, you attend a curated selection of culture; carefully chosen by We Are Public curators. Often free, sometimes with a substantial discount. With the bonus, of course, that you support art and culture! Will you become a member too? Get your first month free now: www.wearepublic.nl
Art Rotterdam / Unseen Photo werkt samen met We Are Public. Cultuuroptimisten die gaan voor meer kunst en cultuur in Nederland. Wist je dat je ook lid kan worden? Met We Are Public ga je naar een scherpe selectie cultuur; zorgvuldig gekozen door We Are Public curators. Vaak gratis, soms met een fikse korting. Met als bonus natuurlijk, dat je kunst en cultuur ondersteunt! Word je ook lid? Krijg nu je eerste maand gratis: www.wearepublic.nl
‘We are radical and we are playful. We pull you out of your comfort zone. We work together with you. We let you form a new relationship with your environment.’ Signed: Studio C.A.R.E. There is not a single word of exaggeration in those statements. C.A.R.E. stands for Catastrophe, Analysis, Relation, Environment. That may sound like abstract management jargon, but the working method of the Rotterdam-based Studio C.A.R.E. is in fact very physical and tangible.
‘We sell catastrophes,’ Christine van Meegen says over the phone. Not that Studio C.A.R.E. inflicts a catastrophe on you, as these catastrophes have already taken place. Instead, Studio C.A.R.E. offers you a way out of a difficult situation. For example, this may involve your immediate surroundings, such as your home. The German couple behind Studio C.A.R.E., Van Meegen and her partner Sebastian Kubersky, do not approach this half-heartedly. Just ask Patrick, the man who gave them permission to remodel his house. Everything was tackled: walls were taken down with a sledgehammer and furniture was sawn apart.
Patrick had not been feeling quite himself for some time and his cluttered living space certainly did not help. Time for a change. NDR, Norddeutscher Rundfund, filmed the Abrissparty – a term that captures the spirit of the event better than the prosaic word ‘renovation’.
The concept is best described as a combination of Help, My Husband is a DIY Disaster – including the setbacks during construction and mental walls people run into – with an extended consultation with a decisive psychologist. But C.A.R.E. uses a sledgehammer instead of the insights of Carl Jung. If all goes well, the renovation has a cathartic effect and by the end, your relationship with your environment will be restored.
It may sound drastic, but nothing could be further from the truth. Studio C.A.R.E. works according to a plan. Everything was discussed with Patrick beforehand: what would happen and what role he and the neighbours would play in the process. That said, there is room for improvisation. Moreover, Patrick was in safe hands. Christine van Meegen has a background in interior design and has studied, among other places, at the Design Academy Eindhoven. Afterward graduation, Van Meegen and Kubersky decided to stay in the Netherlands, with Rotterdam as their base.
The couple’s practice extends beyond the ‘curated catastrophes’, of which Patrick’s apartment is an example. A common denominator is that they work with local residents. This winter, together with residents of the working-class neighbourhood Bospolder-Tussendijken, they developed heating panels. Nine groups developed and tested an infrared panel. These panels heat the body instead of the room, and do so in a highly energy-efficient way. The underlying idea is to prevent people on tight budgets from being left in the cold.
Another example is the playful modular (wall) system ROSy – short for Rotterdam interior – made of perforated board. ROSy allows users to organise a space according to their own preferences and insights. Once again, the duo aims to reconnect people with their environment by giving them control over it.
At Art Rotterdam, you’ll find a sculpture by Studio C.A.R.E. in the Sculpture Park. When we talked to Van Meegen in mid-January, she did not yet know how the sculpture will look. “We often respond to the space that is available to us. We need to gauge how much space we get and what kind of space it is. Ideally, it becomes a sculpture you can physically enter, with a surprise inside.”
Studio C.A.R.E. is represented by Galerie Melike Bilir from Hamburg. The Galerie Melike Bilir stand can be found in the New Art Section.
Written by Wouter van den Eijkel
‘Wij zijn radicaal en we zijn speels. Wij trekken je uit je comfortzone. Wij werken samen met jou. Wij laten je opnieuw een relatie aangaan met jouw omgeving.’ Was getekend: Studio C.A.R.E. Aan de statements is geen woord gelogen. C.A.R.E. staat voor Catastrophe, Analysis, Relation, Environment. Dat klinkt misschien als abstracte managementtaal, de werkwijze van het Rotterdamse Studio C.A.R.E. is echter heel fysiek en tastbaar.
‘Wij verkopen catastrofes’, aldus Christine van Meegen aan de telefoon. Niet dat Studio C.A.R.E. je een catastrofe aansmeert, want die heeft zich al voltrokken. Studio C.A.R.E. bied je juist een uitweg uit een moeizame situatie. Dat kan gaan om je directe omgeving, je huis bijvoorbeeld. Het Duitse stel achter Studio C.A.R.E., Van Meegen en haar partner Sebastian Kubersky, gaat daarbij niet halfslachtig te werk. Vraag dat maar aan Patrick, de man die hen toestemming gaf zijn huis te verbouwen. Alles werd onder handen genomen: de sloophamer ging in de muren en de meubels werden verzaagd.
Patrick zat al een tijdje niet zo goed in zijn vel en zijn rommelige onderkomen hielp daarbij niet. Tijd om daar verandering in te brengen. De NDR, de Norddeutscher Rundfund, filmde de Abrissparty, een term die de lading beter dekt dan het prozaïsche verbouwing.
Het concept laat zich namelijk het beste omschrijven als een combinatie van Help mijn man is klusser, inclusief de tegenvallers tijdens de verbouwing en de mentale muren waar tegenaan gelopen wordt, met een langgerekt consult bij een doortastende psycholoog. Alleen hanteert C.A.R.E. een sloophamer in plaats van de inzichten van Carl Jung. Als het goed is heeft de verbouwing een cathartisch effect en is na afloop de relatie met je omgeving hersteld.
Dat klinkt driest, maar niets is minder waar. Studio C.A.R.E. werkt op basis van een plan, zo werd met Patrick vooraf doorgesproken wat er zou gebeuren en welke rol hij en de omwonenden in het proces zouden hebben. Wel is het zo dat er ruimte is voor improvisatie. Bovendien was Patrick in veilige handen. Christine van Meegen heeft een achtergrond in interior design en studeerde onder meer aan de Design Academy in Eindhoven. Na afloop bleven Van Meegen en Kubersky in Nederland met Rotterdam als uitvalsbasis.
De praktijk van het stel is breder dan alleen de Curated Catastrophes, waar Patricks appartement onder valt. Een constante daarin is het werken met de omwonenden. Deze winter ontwikkelden ze met de bewoners van de arbeiderswijk Bospolder-Tussendijken warmtepanelen. Negen bewoners ontwikkelden ieder een infraroodpaneel en testten dat. Deze infraroodpanelen verwarmen het lichaam en niet de ruimte, en dat op een hele energiezuinige manier. Het achterliggende idee is om mensen met een krappe beurs en een slecht geïsoleerde woning niet in de kou te laten zitten.
Een ander voorbeeld is het speelse, modulaire (wand) interieur ROSy, wat staat voor Rotterdam System, van geperforeerd plaat. ROSy geeft de gebruiker de mogelijkheid om de ruimte naar precies naar eigen wens en inzicht in te richten. Ook hiermee probeert het duo mensen weer in verbindingen te brengen met hun omgeving, door ze daar zelf de controle over te geven.
Op Art Rotterdam vind je een sculptuur van Studio C.A.R.E in de sectie Sculpture Park. Als we Van Meegen half januari spreken weet ze nog niet hoe de sculptuur precies eruit gaat zien. “We spelen vaak in op de ruimte die we tot onze beschikking krijgen. We moeten even aftasten hoeveel ruimte we krijgen en wat voor ruimte het is. Idealiter wordt het een sculptuur die je kan veranderen, waar je in kan duiken, en waar een verrassing in zit.”
Studio C.A.R.E. wordt vertegenwoordigd door Galerie Melike Bilir uit Hamburg. De stand van Galerie Melike Bilir vind je in de New Art Section.
Geschreven door Wouter van den Eijkel
Kijk hier 3-D Virtual Tour Art Rotterdam 2025 by Jaap Pameyer
Op donderdag 30 oktober jl overleed de Belgische kunstenaar Louise Delanghe (1994-2025) op 31-jarige leeftijd, als gevolg van een noodlottig verkeersongeval. Vorig jaar sprak Art Rotterdam met deze veelbelovende en zeer geliefde kunstenaar naar aanleiding van haar presentatie op Art Rotterdam bij Pizza Gallery, Antwerpen. Ter nagedachtenis aan Louise plaatsen wij dit interview opnieuw.”
“Als schilderkunst de zee is, dan wil ik de ultieme surfer zijn” – Louise Delanghe
Interview met Louise Delanghe
“Als schilderkunst de zee is, dan wil ik de ultieme surfer zijn.” Iedere beslissing en iedere afweging moet voor de Belgische kunstenaar Louise Delanghe (BE, 1994) zichtbaar zijn, want daarin schuilt voor haar de poëzie van een werk.
Delanghe geldt als groot schildertalent en in haar werk hopt ze van genre naar genre: van portretten ten voeten uit, tot werk op karton en van klassieke naakten tot werk met teksten erop. Pizza Gallery toont op Art Rotterdam een overzicht van werk dat Delanghe tot nu toe maakte. Daarnaast is er werk te zien uit haar nieuwste serie Weeping Wham die ze omschrijft als: “De ongrijpbare schoonheid van de kers op een veel te zoete slagroomtaart”.
Gefeliciteerd met je presentatie op Art Rotterdam. Wat kunnen we verwachten?
Bedankt! Kleur is het trekpaard in mijn werk, een obsessie, vreugde en beproeving tegelijkertijd. Het is het bindmiddel die de gelaagdheid aan verhalen en personages in mijn schilderijen met elkaar verbinden. Op Art Rotterdam wil ik dit graag accentueren met een eclectische mix uit verschillende periodes van mijn traject. Voor vele bezoekers zal het een eerste kennismaking met mijn werk zijn, het is mijn intentie een exciterend geheel neer te zetten op de beurs.
Is het een logisch vervolg op Boulevard Angel, jouw expo van eerder dit jaar bij Pizza Gallery, of ben je een nieuw project aangevangen?
Ik toon grotendeels recent werk, de reeks belichaamt een opeenvolging van staande figuren en bustes met een indringende tedere blik. Een tijd geleden viel mijn oog op een schilderij van William-Adolphe Bouguereau dat ik vond op internet, getiteld ‘The Little Shepherdess.
Naast zijn minder interessante Bijbelse taferelen heeft hij een leven lang gewijd aan het schilderen van vrouwelijke figuren, die allen eenzelfde specifieke uitstraling hebben. Een buitengewoon kwetsbare, romantische, mijmerende, melancholische, soms bezwerende expressie. Een soort rom-com “Avant la lettre”, een gevoel dat me in het dagelijks leven ook soms ongewild kan meeslepen, het raakte me.
De Little Sheperdess was de toorts die een hele waaier aan andere voorbeelden aan het licht bracht. Dit resulteerde in een nieuwe reeks schilderijen getiteld ‘Weeping Wham’. De ongrijpbare schoonheid van de kers op een veel te zoete slagroomtaart kan een omschrijving zijn van wat de toeschouwer te zien zal krijgen. Ik hoop dat de werken een zekere spitante breekbaarheid oproepen waarmee mensen zich kunnen identificeren.
Voor Boulevard Angel maakte je onder meer kleinere schilderijen op afvalhout. Waarom wilde je juist afvalhout gebruiken en is experimenteren met dragers iets dat je graag doet?
De schilderijen in de Boulevard Angel show zijn op drie verschillende plekken in Zuid-Frankrijk tot stand gekomen, het en plein air schilderen was voor mij een openbaring. Als kind heb ik een periode dichtbij Nuenen gewoond, het dorp waar Vincent van Gogh zijn aardappeleters schilderde. Vincent was mijn eerste aanraking met schilderkunst, daarom was het extra bijzonder om in de streek rond Arles te werken en in zijn zuiderse voetsporen te treden. De natuur doet je anders denken en handelen, het voelde niet juist aan om prefab doeken te kopen, het moest een drager worden die al een verleden had.
Zo stuitte ik op een handelaar in Saint-Andiol, een nogal ruig type. Hij kocht loten op in India waarvan de inhoud altijd een gok was. Een deel ervan waren handgemaakte meubels, objecten en curiosa met een koloniaal verleden, de rest waren hout residuen van gedeconstrueerde vervallen gebouwen, sommige nog met prachtig handgeschilderde motieven. De stukken hout waren geselecteerd op het formaat van mijn schildersezel zo ook het gewicht ervan aangezien alles het landschap mee moest ingedragen worden. Na wat onderhandelen, handje contantje, een beetje in ’t zak gezet geweest te zijn was het startschot gegeven.
Mijn gedachten gingen vaak uit naar al de impressionisten die in open lucht schilderden. Je bent onderhevig aan de weersomstandigheden, vooral de kracht van de mistral die in deze streek door het landschap raast heeft mijn richting een aantal keer op lachwekkende wijze bepaald. Ik moest sneller en anders gaan schilderen dan in een studio, in 1 beweging, een momentopname. Het toeval bracht me naar de drager of omgekeerd, en zo is het meestal.
Als ik je Instagram bekijk, dan lijkt je werk alle kanten op te gaan: van portretten ten voeten uit, tot werk op karton en van klassieke naakten tot werk met teksten erop. Is er volgens jou een rode draad te ontdekken in je werk?
Ik vermoed dat snel schakelen geworteld zit in mijn karakter, een hopper zoals ze zeggen. Onrust daalt over me heen als ik te lang visueel en verbaal eenzelfde richting bewandel, een gezonde dosis chaos dat zich doortrekt als ik aan ’t werkt ben. Als schilderkunst de zee is dan wil ik de ultieme surfer zijn, steeds zoekend naar de juiste golf in tijd en ruimte. Ik wil dat elk gebaar en moment van beslissing voelbaar is mijn schilderijen.
Waarom is juist dat belangrijk voor je?
Het is een gevoel waar ik zelf ook naar op zoek ben als ik voor een werk sta. Een onlosmakelijke toets die een beeld eigen maakt, net daar schuilt volgens mij de poëzie.
Je bent nu 29 en staat nog aan het begin van je carrière. Wat hoop je de komende vijf jaar te bereiken?
Ik ben ervan overtuigd dat als je iets gepassioneerd doet er altijd dingen ten gepaste tijde je pad kruisen. De komende vijf jaar blijf ik vooral mijn eigen koers volgen, overal waar de wind mijn werk heen blaast.
Geschreven door Wouter van den Eijkel
Last year’s Art Rotterdam edition was not only the first at the new Ahoy location, it also marked the introduction of the new main partner: DHB Bank. Looking back on a successful launch, the bank has decided to extend the partnership for the coming years.
One of the highlights of Art Rotterdam 2025 was the presentation of the DHB Art Space. With this initiative, DHB Bank invites young talent to take a look at making the city more sustainable. The upcoming edition will once again give special attention to the future of Rotterdam South.
“Art lends itself well to this,” says Okan Balköse, CEO of DHB Bank: “Artists can make us look at the world differently and thus inspire us towards sustainability. With the DHB Art Space, we give Rotterdam artists a platform and want to stimulate visitors with fresh ideas for a better world.”
Fons Hof, director of Art Rotterdam: “With the move to Ahoy last year, we wanted to anchor ourselves in Rotterdam South. That ambition has been realized, partly thanks to the powerful presentation in the DHB Art Space by curators Houcem Bellakoud and Jeanthalou Haynes. The fact that DHB remains our Main Partner and continues the DHB Art Space with the same curatorial duo not only strengthens the fair, but also Rotterdam and Rotterdam South in particular.”
Afgelopen Art Rotterdam editie was niet alleen voor het eerst op de nieuwe locatie Ahoy, het was ook de introductie van de nieuwe main partner: DHB Bank. Terugkijkend op een succesvolle lancering, heeft de bank besloten het partnership te verlengen voor de komende jaren.
Een van de hoogtepunten van Art Rotterdam 2025 was dan ook de presentatie van de DHB Art Space. Met dit initiatief nodigt DHB Bank jong talent uit om een blik te werpen op verduurzaming van de stad. De komende editie krijgt de toekomst van Rotterdam Zuid opnieuw speciale aandacht.
“Kunst leent zicht daar goed voor”, aldus Okan Balköse, CEO van DHB Bank: “Kunstenaars kunnen ons anders naar de wereld laten kijken en zo inspireren tot verduurzaming. Met de DHB Art Space geven we Rotterdamse kunstenaars een podium en willen we bezoekers prikkelen met frisse ideeën voor een mooiere wereld”.
Fons Hof, directeur Art Rotterdam: “Met de verhuizing naar Ahoy vorig jaar wilden we verankeren op Zuid. Die ambitie is waargemaakt, mede door de krachtige presentatie in de DHB Art Space van curatoren Houcem Bellakoud en Jeanthalou Haynes. Dat DHB onze Main Partner blijft én de DHB Art Space met hetzelfde curatoren-duo voortzet, versterkt niet alleen de beurs, maar ook Rotterdam en Zuid in het bijzonder.”
