Coming soon
Coming soon
Selecteer type
De dertiende editie van Unseen, nu als onderdeel van Art Rotterdam, vindt eind maart 2026 plaats; dus niet, als eerder aangekondigd, komende september in de Amsterdamse NDSM Loods. Unseen en Art Rotterdam bundelen de krachten en treffen alle voorbereidingen voor de eerste gezamenlijke editie van 26 tot en met 29 maart 2026 in Rotterdam Ahoy. Net als Art Rotterdam 2025 bestrijkt deze gezamenlijke editie een oppervlak van 14.000 m2.
Strategische alliantie
De afgelopen jaren zag Unseen zich geconfronteerd met een afnemende rol van fotografie binnen galerieprogramma’s en een dalend aantal galeries dat zich exclusief op fotografie richt. De strategische alliantie met Art Rotterdam biedt nieuwe mogelijkheden voor Unseen: een compacte, zorgvuldig gecureerde en scherpe selectie fotografie binnen een brede kunstcontext.
Art Rotterdam, geroemd als belevingsbeurs met uiteenlopende secties onder één dak waaronder videokunst, sculpturen en grootschalige installaties, wordt met de toevoeging van een sterke fotografiesectie nog gevarieerder en aantrekkelijker voor een jong en internationaal publiek.
Een krachtiger platform voor fotografie
Fons Hof, directeur van Art Rotterdam en Unseen Amsterdam:
“Juist in een tijd waarin de fotografiemarkt voor uitdagingen staat, biedt de integratie van Unseen in Art Rotterdam een unieke kans voor vernieuwing. Zo ontstaat een krachtiger platform dat fotografie als onmisbare stem binnen de hedendaagse kunst versterkt.”
Voordelen van de nieuwe, gezamenlijke opzet
Naast het profiteren van de bezoekersstromen en promotie van Art Rotterdam, houdt Unseen de focus op internationale verzamelaars, curatoren en fotografieprofessionals. Daartoe ontwikkelt Unseen in samenwerking met curatoren van de beurs diverse speciale programma’s. De heropening van het Nederlands Fotomuseum in het iconische pakhuis Santos in Rotterdam zal hierbij een prominente rol spelen.
Daarnaast blijven de social mediakanalen van Unseen (92.000 Instagram-volgers) uitsluitend gericht op fotopresentaties. Hierdoor krijgen de geselecteerde Unseen-werken extra exposure tijdens Art Rotterdam. De strategische samenvoeging biedt fotografietalent een nog breder podium.
De unieke identiteit en missie van Unseen – het ontdekken en ondersteunen van opkomend fotografietalent – blijven centraal staan, en worden nog meer aangescherpt binnen het multidisciplinaire karakter van Art Rotterdam
Unseen Book Market @ Het Nederlands Fotomuseum
Tijdens Unseen Photo 2026 in Ahoy Rotterdam, vindt gelijktijdig de Book Market plaats in het dan net geopende Nederlands Fotomuseum. De entreeruimte van het museum biedt plaats aan ongeveer 40 uitgevers, waardoor een uitgebreid platform ontstaat voor bijzondere boeken en andere fotografie-uitgaven. Begin 2026 opent het Nederlands Fotomuseum in een spectaculair nieuw gebouw in Rotterdam. Warehouse Santos biedt een indrukwekkende acht verdiepingen gewijd aan fotografie.
The thirteenth edition of Unseen, now part of Art Rotterdam, will take place at the end of March 2026 — and not, as previously announced, this coming September at Amsterdam’s NDSM Loods. Unseen and Art Rotterdam are joining forces and are currently preparing for their first joint edition, scheduled to take place from March 26 to 29, 2026, at Rotterdam Ahoy. Like Art Rotterdam 2025, this combined edition will cover an area of 14,000 m².
In recent years, Unseen has been confronted with a diminishing role of photography within gallery programs and a declining number of galleries exclusively focused on photography. The strategic alliance with Art Rotterdam opens new doors for Unseen: a compact, carefully curated and sharply focused selection of photography within a broader contemporary art context.
Art Rotterdam, widely praised as an experiential fair with a variety of sections under one roof — including video art, sculptures, and large-scale installations — will become even more diverse and appealing to a young and international audience through the addition of a strong photography section.
A stronger platform for photography
Fons Hof, director of Art Rotterdam and Unseen Amsterdam:
“Especially in a time when the photography market is facing challenges, the integration of Unseen into Art Rotterdam offers a unique opportunity for renewal. This creates a more powerful platform that strengthens photography as an essential voice within contemporary art.”
Benefits of the new joint setup
In addition to benefiting from Art Rotterdam’s visitor flows and promotional efforts, Unseen will maintain its focus on international collectors, curators, and photography professionals. In collaboration with the fair’s curators, Unseen is developing several special programs. The reopening of the Dutch Photo Museum in the iconic Santos warehouse in Rotterdam will play a prominent role in this context.
Moreover, Unseen’s social media channels (92,000 Instagram followers) will remain exclusively focused on photography presentations. This ensures additional exposure for the selected Unseen works during Art Rotterdam. The strategic merger offers photographic talent a broader platform.
Unseen’s unique identity and mission — to discover and support emerging photographic talent — will remain central and will be further sharpened within the multidisciplinary framework of Art Rotterdam.
Unseen Book Market @ The National Museum of Photography
During Unseen Photo 2026 at Ahoy Rotterdam, the Book Market will run concurrently at the newly opened Dutch Museum of Photography. The museum’s entrance space will accommodate approximately 40 publishers, creating a comprehensive hub for special books and other photography publications. Beginning of 2026 The National Museum of Photography opens in a spectacular new building in Rotterdam. Warehouse Santos offers an impressive eight floors dedicated to photography.
Director Art Rotterdam Fons Hof about the move to Rotterdam Ahoy
For its 26th edition Art Rotterdam is moving to the Rotterdam Ahoy, the event centre in Rotterdam South. Fair director Fons Hof immediately saw the potential of the spacious new venue. Alongside Prospects, which was the main reason for the move, Projections, Sculpture Park and Intersections will also be returning at the Ahoy. “It will be a total experience. We’re showcasing a versatile spectrum, from more collectible art to institutional work,” Hof says.
“There aren’t many locations in Rotterdam that are 10,000 square meters or larger—in fact, there’s just one,” Hof explains as the decision why they choose the Ahoy. When it became clear that the distribution hall of the Van Nelle Factory would no longer be available from 2025, the decision came quickly. Prospects, the section for young artists supported by the Mondriaan Fund, has traditionally been housed in this hall. Losing this section would directly impact Art Rotterdam’s identity as the fair for young art.
“It’s not an architectural monument, but we’re getting so much in return. People are familiar with the Ahoy Arena from concerts and the tennis tournament, but we’ll be in the exhibition halls, which have been completely renovated, and a concert hall—the RTM Stage—has also be added. The venue also has a fantastic mix of natural and artificial light, which pleasantly surprised us.”
“Art Rotterdam had outgrown the Van Nelle Factory,” Hof adds. The narrow entrance often caused bottlenecks, parking was limited and there were not enough options for food service. “At the Ahoy, we’re ‘small fry’,” says Hof, noting Ahoy’s larger capacity.
Broader concept
Hof immediately recognised the opportunity to broaden Art Rotterdam’s fair concept. At the Ahoy, there is plenty of space for Prospects, which will also be significantly larger. And the Sculpture Park, Intersections (large-scale work) and Projections (video art) sections are all making a comeback. All three had occasionally been excluded in previous editions due to space limitations. “It will be a total experience. We’re showcasing a versatile spectrum, from more collectible art to institutional wors,” Hof emphasises.
The revamped setup also caters to a new generation of art collectors. Instead of a small group purchasing large quantities of art, there is now a broader range of buyers who make smaller purchases. This group seeks out information about all facets of the art world. “People are interested in a day out, and good food is part of that. At the Ahoy, the food and beverage offerings will triple, including a pop-up restaurant by Café Marseille, famous in Rotterdam for its delicious and honest French cuisine.”
“Art fairs are always looking for ways to make their concept more engaging. We’ve found the key,” Hof adds. He presented the new concept to international galleries, which responded enthusiastically. The number of international participants increased from one-third to half. In the New Art section, dedicated to young galleries, 80% of participants are from abroad. This is partly due to the internationally acclaimed curator of the New Art section, Berlin-based Övül Durmuşoğlu.
Connecting with Rotterdam South
Art Rotterdam has always emphasised strong ties with art institutions and initiatives, while valuing an excellent relationship with the city. The move to Rotterdam Ahoy also signifies a shift to Rotterdam South, a part of the city that the municipality aims to develop further. Like Art Rotterdam, the new main sponsor, Rotterdam-based DHB Bank, prioritises a strong connection with the city. In the new DHB Art Space, curated by Rotterdam collective Unity in Diversity, Pedro Gil Farias will be creating a sound artwork featuring the dreams of Rotterdam South’s residents, further linking the art world to the local community.
Written by Wouter van den Eijkel
Directeur Art Rotterdam Fons Hof over de verhuizing naar Rotterdam Ahoy
Art Rotterdam verhuist voor de 26e editie naar Rotterdam Ahoy, het evenementencentrum op Rotterdam Zuid. Beursdirecteur Fons Hof zag de mogelijkheden die Ahoy biedt direct. Naast Prospects, dat de aanleiding vormde voor de verhuizing, keren in Ahoy ook Projections, Sculpture Park en Intersections terug. ‘Het wordt een totaalbeleving. We laten een veelzijdig spectrum zien: van meer verzamelbare kunst tot institutioneel werk.’
‘Veel locaties van 10.000 m2 of meer zijn er niet in Rotterdam, maar één eigenlijk’, vertelt Hof over de keuze voor Ahoy. Hof en zijn team moesten op zoek naar een nieuwe locatie voor Art Rotterdam toen bleek dat de distributiehal van de Van Nelle Fabriek vanaf 2025 niet meer beschikbaar was. Prospects, de sectie voor jonge kunstenaars die worden ondersteund door het Mondriaan Fonds, huist ieder jaar in de hal. Het ontbreken van de sectie zou direct raken aan de identiteit van Art Rotterdam als dé beurs voor jonge kunst.
‘Het is geen architectonisch monument, maar we krijgen er veel voor terug. Mensen kennen de Arena van Ahoy van concerten of van het tennistoernooi, maar wij zitten in de beurshallen. Die zijn helemaal gerenoveerd en er is een concertzaal bijgekomen, de RTM Stage. Verder is er een mooie mix van dag- en kunstlicht. We zijn blij verrast.’
‘Eigenlijk groeide Art Rotterdam in de Van Nelle Fabriek uit zijn jasje’, zegt Hof. De entree was niet breed, waardoor er opstoppingen ontstonden, de parkeerruimte was beperkt en mogelijkheden voor horeca ook. ‘In Ahoy zijn we een kleine speler’, zegt Hof wijzend op de grotere capaciteit van Ahoy.
Concept verbreden
Hof zag direct de mogelijkheid om het beursconcept van Art Rotterdam te verbreden. In Ahoy kan Prospects plaatsvinden, het onderdeel krijgt ook veel meer ruimte. Daarnaast keren de secties Sculpture Park, Intersections (grootschalige werken) en Projections (videokunst) terug. Alle drie sectie die wegens ruimtegebrek niet iedere editie geprogrammeerd werden. ‘Het wordt een totaalbeleving. We laten een veelzijdig spectrum zien: van meer verzamelbare kunst tot institutioneel werk.’
Daarnaast is de nieuwe opzet ingegeven door een nieuwe generatie verzamelaars. Niet langer koopt een kleine groep mensen heel veel kunst, maar is er een bredere groep die minder koopt. Deze groep wil over alle facetten van de kunstwereld geïnformeerd worden. ‘Mensen gaan een dagje uit, daar hoort lekker eten bij. In Ahoy verdrievoudigt het horeca-aanbod, onder met een pop-up restaurant van Café Marseille, een grote naam in Rotterdam met lekkere, eerlijke gerechten uit de Franse keuken.’
‘Beurzen bekijken voortdurend hoe ze hun concept interessanter kunnen maken. Die sleutel hebben we gevonden’, aldus Hof. Hij legde het nieuwe concept voor aan buitenlandse galeries en die reageerden zeer enthousiast. Het aantal buitenlandse deelnemers steeg van een derde naar de helft. In de New Art-sectie, het deel van de beurs voor jonge galeries, is zelfs 80% van de deelnemers afkomstig uit het buitenland. Dat heeft onder meer te maken met de internationaal vermaarde curator van de New Art-sectie, de Berlijnse Övül Durmuşoğlu.
Band met Rotterdam-Zuid
Art Rotterdam heeft altijd veel aandacht gehad voor kunstinstellingen en -initiatieven en veel waarde gehecht aan een goede band met de stad. De verhuizing naar Ahoy Rotterdam betekent ook een verhuizing naar Rotterdam Zuid. Het deel van de stad dat de gemeente graag verder wil ontwikkelen. Net als Art Rotterdam hecht de nieuwe hoofdsponsor, de Rotterdamse DHB Bank, aan een goede band met de stad. In de nieuwe DHB Art Space, gecureerd door het Rotterdamse collectief Unity in Diversity, wordt die verbinding tussen de kunstwereld en de bewoners gelegd door Pedro Gil Farias. Hij maakt een geluidskunstwerk waarin de dromen van de bewoners van Rotterdam Zuid te horen zijn.
Geschreven door Wouter van den Eijkel
De New Art Section is misschien wel een van de meest spannende onderdelen van Art Rotterdam. Dit jaar heeft curator Övül Ö. Durmuşoğlu een verrassende mix van internationale galerieën samengebracht, waarbij elke galerie een solopresentatie toont van kunstenaars die vernieuwende formele en materiële uitdrukkingsvormen onderzoeken. De sectie verwelkomt galeries en kunstenaars van alle leeftijden en biedt daarmee een unieke plek waar bezoekers de uiteenlopende paden kunnen verkennen die kunstenaars inslaan om de status quo uit te dagen.
Curator Övül Ö. Durmuşoğlu brengt haar rijke internationale ervaring en scherpe visie naar deze dynamische sectie. Met een indrukwekkende achtergrond in zowel biennales als exposities en een diepgaande betrokkenheid bij intersectionele en feministische perspectieven, richt Durmuşoğlu zich op het creëren van een omgeving waar diverse artistieke stemmen en vernieuwende ideeën samenkomen. Onder haar leiding biedt de New Art Section niet alleen een verfrissende constellatie van kunstenaars, maar stelt het ook kritische vragen over wat ‘nieuw’ werkelijk betekent in een tijd van grote maatschappelijke en culturele transformatie. In een interview vertelt Durmuşoğlu over haar visie, haar curatoriale aanpak, en de spannende samenwerkingen die dit jaar in de New Art Section te zien zijn.
Kun je jouw visie op de New Art Section beschrijven? Hoe hebben jouw ervaringen in diverse contexten — variërend van biënnales tot monografische tentoonstellingen — en jouw focus op thema’s zoals intersectionele toekomstperspectieven en samenhorigheid vanuit een feministisch queer perspectief jouw aanpak bij het cureren van de New Art Section gevormd? Wat hoop je dat het publiek meeneemt?
De wereld ondergaat sinds 2020 een ingrijpende en pijnlijke golf van transformatie. Sommigen noemen het de tijd van monsters, geïnspireerd door Gramsci en Baumann, anderen stellen dat het liberalisme allang dood is en niemand zich nog om het lichaam bekommert. Vragen moeten radicaal worden herzien en oplossingen zullen gezamenlijk moeten worden gevormd. Freddie Mercury vroeg het in 1991 al: ‘Does anybody know what we are living for?’
Als curator ben ik gericht op het collectieve geheugen van strijd, intersectionele toekomstperspectieven en samenhorigheid. Daarom fascineert het me persoonlijk wat achterblijft en wat nieuw kan ontkiemen nadat deze ingrijpende vloedgolf is weggeëbd. De New Art Section belichaamt daarom een onderzoekende houding: wat is dat ‘nieuwe’ waar we steeds naar streven? Welke veelzijdige taal kan zich ontwikkelen binnen die geest van onderzoek?
Ik hoop dat bezoekers de sectie verlaten met een gevoel van nieuwsgierigheid, verbeeldingskracht en hoop, geïnspireerd door de constellatie aan artistieke stemmen en perspectieven die hier samenkomen. De wereld herbergt vele werelden die naast elkaar bestaan, en in de kunstwereld is dat niet anders. Het creëren van betekenisvolle omgevingen voor verbinding en dialoog, in plaats van verdeeldheid en isolatie, is essentieel binnen elke vorm van artistieke presentatie, ook op de kunstmarkt.
Wat spreekt je het meest aan in deze editie van de New Art Section? Kun je een aantal kunstenaars uitlichten die tijdens het selectieproces indruk op je hebben gemaakt?
Allereerst ben ik blij mijn ervaring bij ARCO Madrid mee te nemen naar Art Rotterdam. Deze organisatie is van grote waarde voor lokale en regionale spelers en heeft veel potentieel om verder te groeien buiten de regio. De New Art Section biedt opkomende galerieën een belangrijk podium om hun stem te versterken, terwijl het jonge, internationale posities verbindt met de Nederlandse kunstscene.
Mercedes Azpilicueta, die na Buenos Aires de stad Amsterdam als haar tweede thuis heeft omarmd, zal voor het eerst werk tonen op Art Rotterdam. [Haar werk was tot voor kort te zien in het Stedelijk Museum, red]. Dankzij de Spaanse galerie Prats Nogueras Blanchard presenteren we haar geestige en grensverleggende werk, dat onze dagelijkse kijk op lichamelijkheid op scherp zet.
Daarnaast keert de in Brussel gevestigde kunstenaar Yesim Akdeniz, die vijftien jaar geleden al schilderijen toonde op Art Rotterdam, terug met een verfijnde installatie waarin ze voortbouwt op de eigenaardigheden van het modernistische denken.
Ivan Gallery uit Boekarest, al jarenlang een samenwerkingspartner en vriend, presenteert voor het eerst het sterke en verfijnde schilderwerk van Shahin Sharafaldin, die tegenwoordig in Londen woont.
Ook ben ik erg blij om samen met Balcony Gallery uit Lissabon het frisse en compromisloze werk van Mane Pacheco te kunnen presenteren, een kunstenaar die ik al een tijdje volg.
Dankzij KIN, een van de nieuwe stemmen uit Brussel, ontdekte ik het intrigerende werk van Tanae Hynes, dat de illusies van liberale logica bevraagt. Deze thematiek sluit naadloos aan bij het werk van Nina Kovensky uit Buenos Aires, gepresenteerd door Quimera.
Je hebt in verschillende institutionele contexten gewerkt binnen je internationaal georiënteerde praktijk, naast je betrokkenheid bij kunstbeurzen. Hoe zie jij de wisselwerking tussen de commerciële kunstwereld en experimentele en kritische kunstpraktijken?
Ik ben altijd nieuwsgierig naar infrastructuren en vind het essentieel om de dynamiek tussen de verschillende onderdelen van de kunstwereld te erkennen en te begrijpen, om op die manier betere werkoplossingen te kunnen voorstellen. Een evenwicht tussen galeries, projectruimtes, initiatieven, kunstcentra en musea binnen een specifieke context weerspiegelt een gezonde en zorgvuldig geweven artistieke structuur. In een wereld die ons steeds vaker dwingt tot simpele reacties als ‘like’ of ‘dislike’, pleit ik ervoor om te zoeken naar zinvolle pluraliteiten en een rechtvaardige verdeling van middelen.
Wat lees en kijk je momenteel?
Ik lees op dit moment de Engelse vertaling van Aimé Césaire’s lange gedicht Return to My Native Land (1956), wiens gedachtegoed me blijft inspireren. De reflectie op de maatstaf van de wereld, radicale hoop en de ironie van de veronderstelde gelijkheid van de mensheid. Daarnaast is The Golden Rhinoceros: Histories of the African Middle Ages (2013) van François-Xavier Fauvelle een verfrissende leeservaring. Fauvelle benadert de onvertelde geschiedenissen van beschavingen op een uiterst zorgvuldige en intelligente manier. Verder geniet ik van de sprankelende nieuwe biografie van Audre Lorde, geschreven door Alexis Pauline Gumbs, Survival is a Promise: The Eternal Life of Audre Lorde.
Daarnaast heb ik ook het werk van Pinar Ögrenci en Claudia Pages Rabal bekeken als voorbereiding op nieuwe teksten waaraan ik werk, evenals Kamal Aljafari’s nauwgezette en tegendraadse film A Fidai Film (2024).
Over
Övül Ö. Durmuşoğlu is curator, schrijver en docent met een focus op kritische reflecties op de maatschappij, de duurzaamheid van intersectionele toekomstperspectieven en samenhorigheidspraktijken vanuit feministische queer perspectieven. Recentelijk stelde zij de monografische tentoonstellingen samen van The Story Behind Each Word Must Be Told door Nil Yalter (Ab Anbar, Londen), Portrait of a Movement door Pauline Boudry en Renate Lorenz (CA2M, Madrid en Tensta Konsthall, Stockholm), en Burn&Gloom, Glow&Moon: Thousand Years of Troubled Genders door Katrina Daschner (Kunsthalle Wien, Wenen). Daarnaast was zij co-curator van twee edities van de Autostrada Biënnale in Kosovo en stelde ze programma’s samen voor de Istanbul Biënnale, dOCUMENTA (13) en steirischer herbst. Durmuşoğlu is mede-leider van het Art in Discourse-programma aan de Hochschule für Bildende Künste in Braunschweig en gaf eerder les als gastdocent aan de Graduate School van de Universität der Künste in Berlijn. Ze woont en werkt in Berlijn.
New Art Section 2025
De galeries die in 2025 deelnemen aan de New Art Section zijn: Balcony Gallery (Portugal), Brinkman & Bergsma Contemporary Art (Nederland), BUYSSE GALLERY (België), Contemporary Cluster (Italië), Double V Gallery (Frankrijk), Erika Deák Gallery (Hongarije), Galerie Fleur & Wouter (Nederland), Galerist (Turkije), Gallery Van Fanny Freytag (Nederland), Ivan (Roemenië), JOEY RAMONE (Nederland), Kin Gallery BV (België), Mini Galerie (Nederland), Pizza Gallery (België), Prats Nogueras Blanchard (Spanje), Quimera (Argentinië), SANATORIUM (Turkije), TATJANA PIETERS GALLERY (België), Wouters Gallery (België) en Zyrland Zoiropa (Duitsland).
Geschreven door Flor Linckens
The New Art Section is arguably one of the most exciting components of Art Rotterdam. This year, curator Övül Ö. Durmuşoğlu has brought together a surprising mix of international galleries, each presenting a solo booth by artists proposing new formal and material languages. The section welcomes galleries and artists of all ages, making it a unique space for visitors to discover various paths artists choose to challenge the status quo.
Curator Övül Ö. Durmuşoğlu brings her extensive international experience and sharp vision to this dynamic section. With an impressive background in both biennials and exhibitions, and a profound commitment to intersectional and feminist perspectives, Durmuşoğlu focuses on creating an environment where diverse artistic voices and innovative ideas converge. Under her guidance, the New Art Section not only serves as a refreshing constellation of artists but also poses critical questions about what ‘new’ truly means in a time of significant social and cultural transformation. In an interview, Durmuşoğlu shares her vision, curatorial approach, and the exciting collaborations featured in this year’s New Art Section.
Can you describe your vision for the New Art Section? How have your experiences across different contexts — ranging from biennials to monographic exhibitions — and your engagement with topics such as intersectional futures and togetherness (from feminist queer perspectives) shaped your approach to curating the New Art Section? What do you hope audiences take away from experiencing your approach?
The world has been going through a major and painful wave of metamorphosis since 2020. Some call it the time of monsters, after Gramsci and Baumann, some think liberalism is already dead and nobody claims its corpse. Questions need to be definitely reformulated, solutions need to be collectively shaped. Freddie Mercury already asked back in 1991: ‘Does anybody know what we are living for?’
As a curator who has been working on collective memory of struggles, intersectional futures and togetherness, I am personally curious about what stays behind and what flourishes new after this giant tide subsides. So the New Art Section takes a questioning spirit; what is that new we have kept running after? What versatile languages can be built inside that questioning spirit?
My desire for the audiences of is that they leave with curiosity, imagination and hope through the constellation of diverse artistic voices and positions we present in the section. There are many worlds in the world that co-habit alongside each other and art world is the same. Creating meaningful environments of relation and communication, rather than division and separation, is crucial in all settings of artistic presentation, including the market.
What excites you most about this edition of the New Art Section? Could you highlight any artists that particularly resonated with you during this year’s selection process?
First of all, I am excited to bring my fair experience from working with ARCO Madrid to Art Rotterdam: It is an organisation that means a lot for local and regional actors and that has a promising potential of growth beyond the region. New Art Section serves as a vital stepping stone environment for upcoming galleries, providing them with a platform where they get to fine tune their voices alongside marking the global young positions connected to the Dutch art scene.
Mercedes Azpilicueta, who has chosen Amsterdam as her second home after Buenos Aires, will be showing her work at Art Rotterdam for the first time. [Her work was recently on view at the Stedelijk Museum, ed.]. Thanks to the gallery Prats Nogueras Blanchard, we will present her mind bending humorous work that challenges everyday understanding of corporealities. On the other side, Brussels-based artist Yesim Akdeniz, who showed her paintings in Art Rotterdam fifteen years ago, comes back with exquisite installation work departing from eccentricities of modernist logic.
A long time friend and collaborator Ivan Gallery from Bucharest comes with the strong and delicate painting work Shahin Sharafaldin for the first time, who currently lives in London. I am also very happy to be able to present the fresh and uncompromising work of Mane Pacheco with Balcony Gallery from Lisbon, an artist that I have been following for a while. Thanks to KIN, one of the new voices of Brussels, it was exciting to discover the work of Tanae Hynes, questioning the illusions of liberal logic, which is echoed by Buenos Aires-based artist Nina Kovensky, presented by Quimera.
You have been working in different institutional settings throughout your internationally driven practice alongside the fair structures. How do you see the interplay between the commercial art world and experimental and critical art practices?
Always curious about infrastructure as material and notion, I believe it is important to acknowledge the dynamics of art world’s different components in order to propose better working solutions. The balance among galleries, project spaces, initiatives, art centres, and museums in a particular context shows a healthy and sensitively woven artistic structure. Therefore, in a world that pushes us to respond only in like and dislike, love and hate, I propose to search after meaningful pluralities and a fair share of resources.
What are you currently reading and watching?
I’m currently reading the English translation of Aimé Césaire’s long poem ‘Return To My Native Land’ (1956), whose thinking has kept on inspiring me, about the measure of the world, radical hope and the irony of projected equality for humanity. ‘The Golden Rhinoceros: Histories of the African Middle Ages’ (2013) by François-Xavier Fauvelle is so refreshing to read, Fauvelle treats the unspoken histories of civilisation in such a careful and intelligent way. I am also accompanied by the new jewel biography of Audre Lorde penned by Alexis Pauline Gumbs, ‘Survival is a Promise: The Eternal Life of Audre Lorde’. I have watched the works of Pinar Ögrenci and Claudia Pages Rabal for the new texts I am preparing and Kamal Aljafari’s precise counter narrative take ‘A Fidai Film’ (2024).
About
Övül Ö. Durmuşoğlu is a curator, writer and educator with a focus on constructive critiques of civilization, the sustainability of intersectional futures, and practices of togetherness from feminist queer perspectives. She recently curated the monographic exhibitions ‘The Story Behind Each Word Must Be Told’ by Nil Yalter (Ab Anbar, London), ‘Portrait of a Movement’ by Pauline Boudry and Renate Lorenz (CA2M, Madrid and Tensta Konsthall, Stockholm), and ‘Burn&Gloom, Glow&Moon: Thousand Years of Troubled Genders’ by Katrina Daschner (Kunsthalle Wien, Vienna). She also co-curated two editions of the Autostrada Biennale in Kosovo and in the past curated programmes for the Istanbul Biennale, dOCUMENTA (13) and steirischer herbst. Durmuşoğlu co-leads the Art in Discourse programme at the Hochschule für Bildende Künste Braunschweig and previously taught as a guest professor at the Graduate School of the Universität der Künste in Berlin. She lives and works in Berlin.
New Art Section 2025
The galleries participating in the New Art Section in 2025 are: Balcony Gallery (Portugal), Brinkman & Bergsma Contemporary Art (The Netherlands), BUYSSE GALLERY (Belgium), Contemporary Cluster (Italy), Double V Gallery (France), Erika Deák Gallery (Hungary), Galerie Fleur & Wouter (The Netherlands), Galerist (Turkiye), Gallery Van Fanny Freytag (The Netherlands), Ivan (Romania), JOEY RAMONE (The Netherlands), Kin Gallery BV (Belgium), Mini Galerie (The Netherlands), Pizza Gallery (Belgium), Prats Nogueras Blanchard (Spain), Quimera (Argentinia), SANATORIUM (Turkiye), TATJANA PIETERS GALLERY (Belgium), Wouters Gallery (Belgium) and Zyrland Zoiropa (Germany).
Written by Flor Linckens
For the ninth consecutive year, the NN Art Award will be presented in 2025 to a promising artist showcasing their work at Art Rotterdam. This year’s nominees are Diana Scherer (andriesse eyck galerie), Marcos Kueh (Prospects section of the Mondriaan Fund, courtesy of Galerie Ron Mandos), Pris Roos (Mini Galerie) and Bodil Ouédraogo (Prospects section of the Mondriaan Fund). The work of the four nominees will be on view at Kunsthal Rotterdam from 15 March until 11 May 2025.
Marcos Kueh (1995) explores the intersections of heritage, identity and contemporary visual culture through his textile-based practice. His woven installations serve as vessels for storytelling, blending traditional craftsmanship with contemporary themes and techniques. At the heart of his work lies an inquiry into the role of textiles as a medium for historiography and self-reflection.
Kueh grew up in postcolonial Malaysia, in the Malaysian part of Borneo, where the legacy of colonial influence, exoticisation and cultural displacement remains deeply embedded. This layered history is central to his artistic practice. Initially, Kueh studied graphic design and advertising at the Royal Academy of Art in The Hague, but it was only when he began exploring textile design at the same institution that he recognised the potential of textiles as a form of expression. He became fascinated by how his ancestors in Borneo wove stories, myths, and dreams into intricate patterns. This discovery led him to merge traditional weaving techniques from Borneo and other Southeast Asian regions with contemporary Western industrial methods, forging a dialogue between past and present. Beyond its narrative potential, Kueh is also deeply invested in the technical precision and craftsmanship inherent to textile-making.
His work engages with self-awareness and the complexities of decolonisation: both as a historical process and in the ways it continues to shape personal and collective identities. While studying in the Netherlands, he first encountered academic discourses on decolonisation. This experience gave language to a longstanding sense of injustice he had struggled with, revealing it to be not only personal but also systemic. Kueh juxtaposes constructed representations with his own lived experience, interrogating the persistent colonial and postcolonial narratives that continue to shape identity in Southeast Asia. He raises critical questions about terms like ‘Third World country’ and examines who holds the power to narrate the histories of formerly colonised nations. He points out that in Western academic contexts, decolonisation is often framed as a theoretical concept, while the voices from formerly colonised regions — those who originally led decolonisation movements — remain underrepresented. Through his textile works, Kueh confronts these dynamics. His practice bridges personal lived experience with academic reflection, examining how we shape and understand our own histories. He observes that Malaysians often neglect their own stories and history, while unconsciously internalising the colonial gaze that was once imposed upon them.
At Art Rotterdam, Kueh (courtesy of Galerie Ron Mandos) will present a work in the Prospects section of the Mondriaan Fund, delving deeper into the layered nature of identity and cultural heritage. Originally developed for Manifesta 15, this installation was previously exhibited in a 17th-century church in Barcelona, where it engaged in dialogue with a Christian altarpiece — an emblem of the religion introduced to Malaysia by European colonial powers under the guise of ‘civilisation’. In this work, Kueh visualises the inner tension of a postcolonial identity: the struggle between assimilation and authenticity, between adaptation and resistance. In doing so, he dismantles the colonial legacy of Catholicism in Borneo in a way.
Beyond the historical and political dimensions of his work, Kueh also examines how mass communication and advertising shape cultural representation. He draws parallels between traditional storytelling systems and contemporary marketing strategies, exploring how visual communication can manipulate or instrumentalise cultural identity. His woven billboards construct a fictional world where textiles function as a form of visual propaganda, commenting on the ways in which identity is consumed, redefined, and eroded within the capitalist system.
Kueh invites the viewer to look beyond the aesthetic qualities of textiles and instead engage with the deeper structures of history, identity, and craftsmanship embedded within them. At the same time, he infuses his work with humour and satire, perhaps to make the medicine go down easier or to start more meaningful conversations. By interweaving contemporary myths and legends with Sarawakian motifs, symbols, and figures, he creates an alternative mode of visual storytelling.
Marcos, could you tell us a bit more about the work you’re presenting at Art Rotterdam and in the Kunsthal?
Kenyalang Circus is a long term project I started in 2016, that speaks about the exotification of my identity as a person from Borneo. From anthropological museums to tourism advertisements, how we are being described becomes how we describe ourselves, becomes how we perform to the people who wrote our descriptions. The giant woven posters and billboards in these series usually depict images of creatures manifested from stereotypical ideas of the mysterious unknown of the Borneo rainforests. My job, as the ringmaster of the circus, is to parade them around and try to “sell my exotic identity”. The circus has travelled all over the world in many iterations and this will be our debut in Rotterdam.
The work “Homo Reconciliation Eternatus”, originally commissioned for the 15th Manifesta Biennale in Spain, will be performing at the Prospects section of Art Rotterdam. It speaks about the internal struggle to love ourselves and find pride as people from developing countries. “Nenek Moyang”, which debuted in ART Singapore, will be showcased in Kunsthal Rotterdam. The 8 meter woven billboard is displayed like a waterfall – a nod to the Bornean myth in which the ancestors who live in heaven would only travel to the earthly realms through the waterfalls. The high display also prompts viewers to practise looking upwards to your own culture.
What are your plans for 2025?
In 2025, I will be attending a few residencies for the first time as a professional artist. Many of the project plans have been naturally progressing into conversations about factory work. As a Chinese-passing [a person often perceived as Chinese based on their appearance, ed.] non-European person who is deeply involved in the Dutch textile industries, I am excited to dive into stories and conversations about class, capitalism, migration and identity on the factory line. My work has always been about textiles as a finished product, so it is interesting to expand my exploration into the systems surrounding this production. Hopefully by this time next year, I will have many meaningful stories to share.
Can you describe how you felt when you heard you were nominated for the NN Art Award?
I was in Malaysia when I received the news and immediately went to grab some food with my family to celebrate. I’m just glad that there are people out there who consider my work valuable and am glad that by chance, my family was close by to share in the joy.
If you were to win the award, which project would you immediately pursue?
The award will definitely open up new possibilities on my upcoming research projects into factory work and allow me to consider more locations to visit, plus more people to talk to. In a way, the award has already given me so much spotlight, I am also hoping to bring that light forward to undiscovered stories, conversations and perspectives of labourers who we normally can’t interact with in our day to day lives.
At Art Rotterdam, Kueh’s work will be on view in the 13th edition of Prospects, an initiative by the Mondriaan Fund. This exhibition presents work by 116 artists who received financial support in 2023 to aid them in the start of their careers. The section is curated by Johan Gustavsson and Louise Bjeldbak Henriksen. Explore all Prospects artists here.
Marcos Kueh was born in 1995 in Sarawak and divides his time between the Netherlands and Malaysia. In recent years, his work has been exhibited at the Stedelijk Museum, Kunstinstituut Melly, Manifesta, The Backroom in Kuala Lumpur, and Museum Voorlinden. In 2022, he was awarded the Ron Mandos Young Blood Award, after which Museum Voorlinden acquired one of his works. Joop van Caldenborgh, founder of Museum Voorlinden, praised his work for its ‘raving beauty, craftsmanship, and visual power that opens our eyes to the world of yesterday, today, and tomorrow.’ In 2023, Kueh was recognised as Young Designer at the Dutch Design Awards.
The winner of the NN Art Award 2025 will be announced on Friday 28 March at 20:00 in Kunsthal Rotterdam. During this celebratory evening, all exhibitions, including the NN Art Award exhibition, will be freely accessible to attending guests.
Written by Flor Linckens
In the DHB Art Space, made possible by new main partner DHB Bank, Rotterdam-based collective Unity in Diversity Rotterdam (UID) presents an interactive sound artwork by media artist Pedro Gil Farias (developed in collaboration with sound artist Marcin Sky). This artwork, Echoes of Us, focuses on a dreamed future for the residents of Zuid and the area development around Zuidplein and Rotterdam Ahoy. Following an ‘open call’, UID selected Rotterdam-based media artist Pedro Gil Farias from dozens of submissions. Echoes of Us gives a voice to the dreams of artists and residents in the neighbourhood, and invites visitors to Art Rotterdam to share their own dreams too. As an interactive tool, the artwork builds a collective dream for a liveable and sustainable future of Rotterdam South.
Atelier Van Lieshout (AVL) is known for monumental sculptures that merge art, architecture, and social research, balancing a playful yet confrontational tone. The work explores power, autonomy, and the role of the artist in a society where visibility and recognition are never guaranteed. Since 1995, Joep van Lieshout has worked under the name Atelier Van Lieshout, a deliberate choice to challenge the classical myth of the individual artist. At Art Rotterdam 2025, in collaboration with Galerie Ron Mandos, AVL presents the Tomb of the Unknown Artist (2024) in Sculpture Park, an homage to the many artists who have remained in the shadows of art history.
Tomb of the Unknown Artist: A Tragedy of Unrecognised Love
A concrete tomb rests on a gun carriage, the undercarriage of a cannon traditionally used to transport the coffins of generals, emperors, and heads of state to their final resting place. Once a symbol of state power and heroism, the gun carriage took on a ceremonial role in state funerals, marking national mourning on a grand scale. In many traditions, it is not a final resting place but merely a temporary means of transport to a grave or mausoleum. Here, it no longer carries a statesman but a monument to the forgotten artist. It is a symbolic transition between life and death, between oblivion and recognition.
Atop the tomb lies a bronze lion, still, perhaps asleep, perhaps lifeless. “That lion is a symbol of strength and perseverance,” says Joep van Lieshout. “The king of the animal kingdom sleeps, or dies, but could also wake up and move on.”
The work is both a monument and a commentary on the unpredictability of recognition. “Artists often lead incredibly tough lives,” says Van Lieshout. “I know so many people who dedicate their entire lives to creating beautiful things, only to be in the wrong place at the wrong time.” Some are later rediscovered; others disappear entirely. He calls it “a tragedy of unrecognised love.” The work carries a humorous undertone while being deeply serious at the same time. “Humour makes serious messages easier to digest,” he adds with a smile.
On the side of the sculpture, there is an opening, an alcove reminiscent of an ossuary, a place where human remains are stored. “We looked at ossuaries as a source of inspiration for this monument,” says Van Lieshout. “It is a sculpture that remains open to what is yet to come.” In the future, the bones and ashes of unknown artists could be placed here. It is not a closed monument but a space that can literally be filled with the physical remains of those who never received recognition.
Protected, Forgotten, Almighty?
Alongside the Tomb of the Unknown Artist, Atelier Van Lieshout presents three other sculptures at Art Rotterdam, each exploring, in its own way, the tension between protection, power, and erasure.
Tree of Life (2016) is a tree standing over three metres tall, bearing human-shaped fruit in various stages of ripeness. “It can be a representation of life and fertility, but just as much of violence and disappearance,” says Van Lieshout.
Maria’s Cloak (2023) questions who receives protection and who is left outside. Maria’s cloak does not offer automatic safety.
Omnipotent (2023) plays with authority and submission. “Omnipotent is another word for the Almighty,” says Van Lieshout. The sculpture depicts a hand whose meaning shifts depending on its positioning. “You can place it upright, and it becomes a stop sign. Turn it with the palm facing up, and suddenly, it becomes the begging hand of an artist.”
A Floral Tribute at the Monument
On 27 March 2025 at 19:00, a symbolic flower-laying ceremony will take place at the Tomb of the Unknown Artist (2024). Visitors are invited to bring flowers and lay them at the monument, a final tribute to the artists who remained invisible during their lifetimes. Joep van Lieshout will give a short speech about the work and its broader context within Art Rotterdam.
Is it a comic or tragic gesture? It seems to carry the same ambiguity as the lion resting atop the tomb.
Written by Emily Van Driessen
Kunstenaar Tanea Hynes groeide op in Labrador City, een afgelezen plaats in Newfoundland en Labrador, Canada, die maar om maar één ding draait: de winning van ijzererts. In haar werk reflecteert Hynes op de impact van deze industrie op de bevolking, de natuur en de identiteit. Aan de hand van fotografie, tekeningen en installaties onderzoekt ze hoe arbeid, natuur en kapitalisme met elkaar verweven zijn.
Het werk van Tanea Hynes is te zien in de booth van KIN in de New Art Section
Een stad gebouwd op ijzer
De plaatsnaam is misschien wat misleidend, want Labrador City geen stad in de gebruikelijke zin van het woord. Het is geen regionaal knooppunt van handel, heeft geen rijk cultureel leven, en jonge mensen trekken er ook niet heen om te gaan studeren. In Labrador City draait alles om de mijnbouw, het startpunt van een mondiale productieketen.
Het stadje ontstond in de jaren ‘60 na de ontdekking van een grote hoeveelheid ijzererts in de regio. De plaats werd opgebouwd volgens de utopische idealen de laat 19e-eeuwse Garden City-beweging. Het moest een gemeenschap worden waarin de mijnwerkers en hun families een goed leven konden leiden. Enige tijd werden die verwachtingen ingelost. In de beginjaren investeerde de Iron Ore Company of Canada in moderne faciliteiten en sociale programma’s, maar na overnames door multinationals als Rio Tinto en Mitsubishi verdwenen deze voorzieningen.
Die sociale programma’s waren geen overbodige luxe als je beseft dat er in de wijde omgeving niets anders is dan bos en wildernis. Als iemand vermist zou worden in de bossen, is het zoeken naar een speld in de hooiberg, merkt Hynes op in haar afstudeerproject. De dichtstbijzijnde grote stad is Montreal, die ligt hemelsbreed op 1250 km afstand – ongeveer de afstand van Rotterdam naar noord-Spanje. Het inwonertal schommelt momenteel rond de 7500. Op het toppunt, medio jaren ’70, woonden er 12.000 mensen.
Die fluctuaties van het inwonertal houden verband met de fluctuaties in de mondiale vraag naar ijzererts. Tanea Hynes werd er in 1996 geboren en maakte de afgelopen decennia meerdere boom- en bustcylci mee. Perioden van economische hoogtij werden afgewisseld door diepe recessies, waarin mensen hun banen verloren, hypotheken niet werden afgelost en huizen onverkoopbaar werden. Deze cycli laten niet alleen hun sporen na in de lokale economie, maar bepalen ook het sociale leven in de stad. Labrador City heeft dan ook een eigen klassensysteem van mijnwerkers en management. Elk met eigen belangen. Regelmatig staan ze lijnrecht tegenover elkaar op het punt van arbeidsvoorwaarden en -omstandigheden.
De mijn als levensader en vloek
Ook Hynes’ leven is onlosmakelijk verbonden met de mijnbouw. Om haar studie te bekostigen, werkte ze vijf zomers als vrachtwagenchauffeur in een open-pit-mijn. Ze ervoer de fysieke en mentale belasting van het werk en de constante druk om de productie op te voeren. De mijnen zijn namelijk constant in bedrijf – 24 uur per dag, 365 dagen per jaar en het werk wordt enkel onderbroken bij ernstige ongelukken. Terugblikkend op die ervaring schrijft Hynes:
‘This experience helped to shape my perspective on global economics, natural resource extraction, human impact on ecological systems, labour politics, and the world at large. I hold an understanding of the unforgiving demands of the mining industry and the place of myself, my family, and my closest friends within that system. I have experienced many close calls and felt the pressures of the endless push for faster production. Furthermore, I have felt my own body resist in ways that I cannot put into words. These experiences fuel my desire to create urgent works of art and photographs, attempts to materialize what can only be felt in one’s gut.’
Dit meedogenloze ritme heeft niet alleen een impact op de arbeiders, maar uiteraard ook op het landschap. Hynes richt zich in haar werk op beide. In meer theoretische verhandelingen over de mijnbouw staat deze vaak, en niet ten onrechte, gelijk aan de vernietiging van de natuurlijke wereld. Maar wie zich, zoals Hynes, in een dergelijke gemeenschap begeeft, ziet naast verveling, verslaving en fysieke pijn ook hoop, saamhorigheid, doorzettingsvermogen. Ze heeft oog voor mensen die geven om de natuurlijke wereld en er afhankelijk van zijn voor fysiek en geestelijk welzijn, ontspanning en vreugde. Zo legt ze vast hoe mijnwerkers hun vrije tijd doorbrengen in de natuur, op zoek naar rust in hetzelfde ecosysteem dat ze doordeweeks ontginnen. De relatie tussen de mijnwerkers, de mijn en de natuur is dus uiterst complex.
Getuigenis en protest
Hynes’ werk wordt vaak vergeleken met de documentaire traditie van Newfoundland en Labrador. In de jaren 1950-1970 speelden documentaires een grote rol in het aankaarten van sociale ongelijkheid en de gevolgen van grootschalige mijnbouw. Sindsdien blijft de mijnindustrie liever uit de media en blijven de poorten gesloten voor buitenstaanders.
In het najaar van 2023 vroeg een jeugdvriendin, die inmiddels een managementpositie had, Hynes om te komen fotograferen in een mijn. Hynes was verbaasd over het gemak waarmee het voorstel werd gedaan. Het feit dat Hynes is opgegroeid in Labrador City en deel uitmaakt van de gemeenschap, zal daarbij een rol hebben gespeeld, het maakt haar een insider. Wellicht heeft het ook te maken met haar minder activistische benadering dan de documentairemakers van weleer. Hynes erkent de paradox van de mijnbouw: deze is destructief, maar vormt tegelijkertijd de bestaanszekerheid van haar gemeenschap.
Die paradox spreekt ook uit haar beschrijving van de beelden die ze in de mijn maakte: ‘While this industry provides vital metals to the ever-expanding world at large, these scenes represent the epicentre of so much chaos, of pain, addiction, sadness, and bleak degradation.’ Enerzijds erkent het ze het belang van de mijnbouw, anderzijds is de prijs die daarvoor wordt betaald hoog.
Remediated
De beelden die ze in de mijn maakte wisselt Hynes in haar serie Remediated af met foto’s van verlaten landschappen waar de natuur zich probeert te herstellen. Plekken die ooit bruisende werkterreinen waren, zijn nu littekens in de aarde. Wat blijft er over wanneer de grondstoffen op zijn en de mijnen worden verlaten, is de vraag die Hynes opwerpt. De langetermijnschade die mijnbouw aanricht wordt in de regel namelijk afgewenteld op lokale gemeenschappen, zoals die van Labrador City.
Deze serie is niet te zien tijdens Art Rotterdam, maar geeft wel een idee waarom Hynes ook hoopvol is. “Remediated, along with the portraits in my exhibition, communicate that there is a path forward, and that we are already on that path. The way forward is not only through physical remediation of the land, but in meaningful, mutually beneficial communion with both the land and with each other.”
De weg voorwaarts
De weg voorwaarts ligt volgens Hynes in een inheemse, anti-koloniale denkwijze, een die de aarde niet ziet als een verzameling te ontginnen goederen, maar als een verlengstuk van onszelf. In deze visie zorgt de aarde voor ons en is ze de belichaming van talen, verhalen en geschiedenissen.
De relatie tussen de mens en de aarde is dan ook het onderliggende, bredere thema van Hynes’ werk. Mijnbouw komt immers overal ter wereld voor, Labrador City is daar slechts een voorbeeld van. De schaal ontstijgt het individu en waarschijnlijk ook ons voorstellingsvermogen. Miljoenen tonnen steen worden verplaatst, rivieren worden omgeleid en bergen verdwijnen ervoor. De mijnwerkers in Labrador City zijn slechts een onderdeel van een systeem dat uit vele schakels bestaat. Ze zien de vruchten van hun werk niet, want de grondstoffen worden elders tot producten verwerkt.
Hynes’ werk is daarmee tegelijk een pijnlijke herinnering aan het feit dat voor iedere industrie een menselijke en ecologische prijs wordt betaald, en een pleidooi voor een andere manier van denken over landgebruik. In plaats van de aarde te beschouwen als een eindeloze bron van economisch gewin, moeten we haar zien als een verlengstuk van onszelf, als een plek die zorg en respect verdient.
Geschreven door Wouter van den Eijkel
