Coming soon
Coming soon
Selecteer type
Wat vertellen onze voorouders ons, en wat willen we zelf meegeven aan de volgende generaties? Het zijn vragen die kunstenaar Samboleap Tol (1990, Nederland) bezighouden en die zich materialiseren in haar beeldende praktijk. Ze is één van de 92 startende kunstenaars die recent een kunstenaarsstartbeurs ontvingen van het Mondriaan Fonds, en kreeg daarnaast ook een residentie beurs. Met die ondersteuning ontwikkelde ze Dharma Songs (2023), Cosmic Tortoise (2024) en Starlight (2025). Dat laatste werk, een nieuwe kinetische sculptuur die voortbouwt op haar onderzoek naar voorouderlijke verering, is te zien in de Prospects-sectie van Art Rotterdam 2026.
Samboleap groeide op in Nederland met Cambodjaanse ouders die de genocide onder de Rode Khmer meemaakten. Haar familiegeschiedenis is tegelijkertijd diep verankerd in de bredere Cambodjaanse gemeenschapsgeschiedenis met onvertelde verhalen en onverwerkt trauma. Ze ervoer hoe die achtergrond haar eigen leven beïnvloedde en merkte dat generatiegenoten uit allerlei gemeenschappen van het globale zuiden met gelijkaardige onbeantwoorde vragen worstelden.
Haar kunstpraktijk vertrekt vanuit de gemeenschap en keert er ook naar terug. Door uitvoerig met mensen in gesprek te gaan, verzamelt ze inzichten in gedeelde rituelen, culturele gebruiken en mythologische oorsprongen die gaandeweg naar de achtergrond zijn verdwenen. Die referenties ontrafelt ze in kinetische sculpturen.
“Ik denk dat ik in mijn jeugd kunst vooral vanuit de gemeenschap heb meegemaakt”, vertelt Samboleap. “Ooms en tantes die een kostuum aantrekken en met dans of theater een mythologisch verhaal vertellen. Ik associeer kunst niet zozeer met dingen in een steriel, statisch museum met één grote maker en eenzijdige communicatie. In mijn beleving leeft kunst. Het heeft een ritme, een verhaal. En dat verhaal past zich aan aan waar we ons bevinden.”
Die levendigheid vertaalt zich ook formeel. Naast interactief en communicatief zijn haar sculpturen vaak mechanisch en muzikaal. Ze haalt daarbij inspiratie uit haar vader, een ingenieur wiens uitvindingen de leefruimte vulden, en uit muziek, dat tijdens haar formatieve jaren, zoals een kameraadje, haar bij de hand nam.
In diezelfde geest beschrijft Samboleap Tol hoe vieringen en herdenkingen binnen haar gemeenschap al van jongs af aan een vanzelfsprekend onderdeel van haar leven waren en nu doorsijpelen in haar werk. Bijvoorbeeld de doden worden herdacht door hen eten te bereiden en tempels worden geëerd door er bloemen bij neer te leggen. Tegelijk was er het nakende besef dat die rituelen niet altijd werden verklaard of traumatische voorgeschiedenis niet werd aangekaart. “Als kind zijn je ouders een reflectie van jezelf. Je gebruikt hen heel erg als spiegel. Maar als je maar een deel van het verhaal meekrijgt, dan is dat schadelijk voor je gezondheid.”
Die lacune werd gaandeweg deels opgevuld door vrienden en mentoren die met gelijkaardige stiltes waren opgegroeid. Uit die zoektocht ontstond Dharma Songs (2023), een reeks interactieve geluidsinstallaties. “Je wordt uitgenodigd om bloemen in het water te leggen. Op dat moment beginnen stemmen uit een verborgen luidspreker te spreken. Ik vroeg aan naaste vrienden en familieleden met uiteenlopende culturele achtergronden om te reageren op een vraag: als je nog één ding aan je voorouders zou mogen vragen of vertellen, wat zou dat dan zijn?” De sculptuur vertrekt vanuit een gedeeld cultureel erfgoed van voorouderlijke verering en biedt ruimte aan het generationele gemis aan verbinding met voorouders.
Dankzij de ondersteuning van het Mondriaan Fonds kreeg Samboleap de ruimte om haar roots verder te verkennen en haar praktijk geografisch en historisch te verbreden. Ze vertelt hoe ze zich altijd sterk heeft geassocieerd met de Indonesische diaspora’s in Nederland, die voor haar aanvoelde als een parallelle wereld. Dat leidde haar naar Yogyakarta, waar gesprekken met historici steeds duidelijker maakten hoe nauw de historische lijnen tussen Java en Cambodja met elkaar verweven zijn. “Zij noemen dat Purāṇische motieven, afkomstig uit de Purāṇa’s, oude Indiase mythologische teksten. India had vanaf ongeveer de 5de eeuw tot en met de 15de eeuw, een enorme invloed op zowel Java als Cambodja die nu nog steeds zichtbaar is in tempels en voelbaar in culturele gebruiken, ondanks het feit dat beide plekken al 500 jaar geen hindoeïstische religie meer praktiseren. We zijn allebei trots op de grote tempels in onze achtertuin, maar we weten eigenlijk te weinig van hun oorsprong en motieven,” vertelt ze. Die vergaarde kennis deelt Samboleap nu via lecture performances, onderzoeksartikelen en haar beeldende werk.
In Cosmic Tortoise (2024) grijpt Samboleap Tol terug naar een mythe waarin het goddelijk figuur Vishnu de gedaante van een schildpad aanneemt. De sculptuur ontstond in samenwerking met een groot netwerk van makers en culturele onderzoekers met wie ze sinds haar verblijf in Yogyakarta blijft samenwerken. “Er waren zo’n veertig mensen betrokken. Ik spreek weinig Indonesisch, en zij vaak geen Engels. Dus het was vaak uitleggen met handen en voeten,” lacht ze. Het resultaat is een mechanisch bewegende schildpad uit teakhout. “Wanneer je op een knop drukt, tilt het schild zich op en verschijnt er een boek dat zich opent in een verticale lijn, terwijl een stem begint te zingen. Ik schreef de tekst voor het boek zelf en liet ze vertalen door vertalers in Cambodja, in het Khmer.”
In de Prospects-sectie van Art Rotterdam toont Samboleap Tol haar nieuwste werk Starlight (2025), dat eveneens voortkomt uit een intens collaboratief proces met tientallen vakmensen. Het centrale element van de kinetische sculptuur bestaat uit houtgravures, gemaakt in samenwerking met een teakhoutsnijder uit Jepara, Noord-Java, een stad met een lange traditie in houtsnijkunst, gevormd door indianisering, islamisering en ook vernederlandsing.
De oorsprong van Starlight is echter uitgesproken persoonlijk: “Ik verloor mijn vader tijdens de coronaperiode. Enkel mijn moeder mocht de begrafenis bijwonen dus ik volgde alles online via een Facebook-video. Het was een gepixelde ervaring die zich over de jaren heen bleef opdringen. Ik merkte dat ik er nog steeds nare gevoelens bij had en dat ik er iets mee wilde doen. Starlight werd een vorm van therapeutische verwerking.”
De vorm die zich opdrong was die van de top van het crematiepaviljoen, een architecturaal element in de vorm van een kroon. Ze ontdekte dat die verwijst naar Mount Meru, een mythische kosmische berg in hindoeïsme en boeddhisme die al duizenden jaren beschreven werd in Purāṇische verhalen. Tegelijk leerde ze dat Cambodjaanse dansers een gelijkaardige kroon dragen, genaamd ‘makhut’. “Een Belgisch-Cambodjaanse vriend vertelde me dat die kroon van goud wordt gemaakt zodat dansers in communicatie kunnen staan met de hemelen. Goud kan energie goed geleiden en fungeert als een soort antenne.”
Het is alsof de ontwikkeling van haar beeldende praktijk van de afgelopen jaren samenkomt in haar nieuwste werk Starlight. In Dharma Songs neemt Samboleap Tol samen met vrienden en familie een zorgende houding aan door zich te richten tot het verleden en vragen te stellen aan voorouders, ook wanneer antwoorden uitblijven. In Cosmic Tortoise verbindt ze die zorg aan een langere tijdslijn, via het mythologische verhaal van Vishnu, dat verwijst naar continuïteit doorheen de tijd. Met Starlight richt Samboleap Tol zich expliciet op de toekomst. Ze vraagt haar directe omgeving welke adviezen zij willen meegeven aan de komende generaties. Hun woorden maken deel uit van de sculptuur, en kan je ontdekken in de Prospects-sectie tijdens Art Rotterdam.
Geschreven door Emily van Driessen
“Mijn waanachtige denken werpt een sinister licht en unheimliche schaduwen tegen een dystopische achtergrond, en roept zo de melancholie van mijn herinneringen op het doek op.” – Shimon Kamada
Via de fascinerende psyche van kunstenaar Shimon Kamada (1997, Japan) betreden we een precair terrein tussen abstractie en figuratie. Daar tekent zich een hoopvol inzicht af: de geruststelling dat deze twee geen uitersten van een spectrum zijn. Wanneer de werkelijkheid een droomachtige gedaante aanneemt en dromen steeds sterker verankerd raken in het reële, begint die tweedeling zelf overbodig te worden. Precies in die intrigerende tussenzone ontstaan Kamada’s schilderijen.
In de new art section van Art Rotterdam 2026 presenteert Diez Gallery een solotentoonstelling met recente werken van Shimon Kamada, waarin scènes te zien zijn die vertrekken van zijn vroege kindertijd tot vandaag. “Mijn werk wortelt in mijn persoonlijke geschiedenis en roept nostalgische beelden op uit mijn herinneringen. Doordat ik al vele jaren weg ben uit mijn geboortestad in Japan, heb ik meer ruimte gehad om daarop te reflecteren. Mijn recente werken worden beïnvloed door gebruiken, gebeurtenissen, mijn opvoeding en de dynamiek binnen mijn familie. Ik hoop dat ze bij bezoekers gevoelens en beelden oproepen, zoals bij het ervaren van een flashback.”
Herinnering als drijvende kracht inzetten brengt een ongrijpbare, en daardoor ook misleidende, creatieve energie met zich mee. Tegelijk kan het vreemd genoeg kalmerend en geruststellend werken wanneer onze geest ons parten begint te spelen en herinneringen hun scherpte verliezen. Het samenbrengen van ogenschijnlijk uiteenlopende elementen als realiteit, figuratie, abstractie en fictie is voor Kamada één van de manieren om om te gaan met latent trauma. “Er zijn veel momenten waar ik naar wil terugkeren; ze zijn zo mooi dat het bijna pijnlijk voelt om ze te vergeten, maar tegelijk zijn het ook pijnlijke herinneringen die ik het liefst opnieuw zou willen beleven,” zegt Kamada.
In zijn meest recente reeks werken raakt Kamada ook aan de overlappende en intersectionele aard van geleefde ervaringen en de herinneringen die daaraan verbonden zijn. Hij verwijst daarbij naar een intieme familiesituatie die een diepgaande betekenis kreeg binnen zijn praktijk: enkele jaren geleden vroeg zijn grootvader hem om zijn begrafenisportret te schilderen, kort voordat bij hem een terminale ziekte werd vastgesteld. Terwijl verschillende familieleden elk vanuit hun eigen positie op zijn ziekte reageerden, werd Kamada zich steeds bewuster van de tegenstrijdige emoties die dat moment omgaven. “Door onze herinneringen en de unieke positie van elk familielid te verbeelden, onderzoek ik deze conflicterende emoties en zoek ik naar manieren om empathie voor elkaar te ontwikkelen. Zo krijgt elk familielid de ruimte om een belangrijk personage te worden in mijn schilderijen.”
Door deze uiteenlopende posities en gevoelens te projecteren in droomachtige scènes, kunnen kijkers met verschillende herinneringen elk hun eigen wereld uit Kamada’s schilderijen halen. In de openheid die Kamada creëert, is een vorm van handelingsruimte voor de eigen subjectiviteit voelbaar. “Mijn huis is bijvoorbeeld een typisch Japans huis, maar bepaalde elementen ontsnappen aan herkenning bij een westers publiek en roepen onverwachte interpretaties op. Ik hoop dat kijkers zich de afgebeelde gebeurtenissen voorstellen alsof ze zich in hun eigen leven afspelen, en dat een deja-vu-achtige ervaring kansen biedt om samen verhalen te delen voor mijn schilderijen.”
Ook de fysieke materialiteit van de schilderijen sluit aan bij Kamada’s emotionele concept. De kunstenaar experimenteert al langer met het overschilderen van gebruikte doeken, maar recent schuurt hij ook het oppervlak op om fragmenten van verborgen schilderingen in de onderlaag bloot te leggen. “Ik breng acryl en olie aan op tweedehands schilderijen en beschadig het oppervlak vervolgens met schuurpapier. De gelaagde verf toont de veelvormige realiteit van alledaagse momenten. In elk schilderij beeld ik familieleden af die ik haal uit fotoalbums. Het schuren voelt voor mij als een bijkomend proces dat de context van herziening versterkt. De beschadigde textuur en vervaagde kleuren roepen zelfs oude fotoalbums op, en het aanbrengen van nieuwe schilderingen over oude schilderingen staat voor het geheugenproces: nieuwe stukjes informatie stapelen zich op en leggen zich over de oude heen.”
Het is alsof het schuren voor Kamada een manier is om het oppervlak te behandelen als een houten eettafel die dierbare herinneringen draagt aan familiemaaltijden, koffievlekken, liefde en conflict, doorheen de jaren zachtjes opgeschuurd, zodat ze opnieuw kan worden gebruikt en nieuwe herinneringen zich over de oude heen kunnen nestelen.
Zo wordt duidelijk dat Kamada’s schilderijen, voorbij wat het oog kan waarnemen, vastleggen wat sluimert in het onderbewuste: de vluchtigheid van tijd, de blijvende geuren van vervagende verhalen en de nostalgie die gepaard gaat met het herbeleven van herinneringen, of ze nu werkelijk zijn, ingebeeld, of ergens daartussenin.
Bio
Shimon Kamada (1997, Japan, woont en werkt in Nederland) won de Ron Mandos Residency Award (2020) en werkte in 2021 als artist-in-residence bij Brutus Lab in Rotterdam. Hij nam deel aan groepstentoonstellingen bij onder meer Podium Gallery, Hongkong (2025), Van Nelle Fabriek, Rotterdam (2024), Enari Gallery, Amsterdam (2023), ARWE Gallery, Gouda (2022), Wilford X, Temse (2022), Felix Solo Gallery, Nijmegen (2021), Atelier of AVL Mundo, Rotterdam (2021) en Het HEM, Zaandam (2020).
Geschreven door Emily van Driessen
Tijdens Art Rotterdam 2026 wordt voor de tiende keer de NN Art Award uitgereikt, een speciale jubileumeditie. De prijs wordt jaarlijks toegekend aan getalenteerde kunstenaars die een opleiding hebben afgerond aan een Nederlands instituut en werk tonen op Art Rotterdam. Al tien jaar lang biedt de prijs een belangrijke springplank voor kunstenaars. Prijswinnaars vonden hun weg naar musea en collecties in binnen- en buitenland. De NN Art Award is daarmee een consistente en inhoudelijke investering in de zichtbaarheid en ontwikkeling van artistiek talent. De winnaar wordt op vrijdag 27 maart bekendgemaakt tijdens een feestelijke avond in Kunsthal Rotterdam. Werk van de vier genomineerden is daar van 14 maart tot en met 25 mei 2026 te zien.
Een duurzaam partnerschap
Nationale-Nederlanden (onderdeel van NN Group) is sinds 2017 partner van Art Rotterdam en reikt in die hoedanigheid jaarlijks een stimuleringsprijs uit aan uitzonderlijk hedendaags kunsttalent. De focus ligt op kunstenaars met een eigen en vernieuwende beeldtaal. Deze kunstenaars verhouden zich vaak tot maatschappelijke thema’s of vallen juist op door hun bijzondere technische benadering. De award is er zowel voor nieuw talent als voor kunstenaars die al een volgende stap in hun carrière hebben gezet. Dankzij multidisciplinaire selectiecriteria komen alle media in aanmerking.
Ruimte voor ontwikkeling en zichtbaarheid
De winnaar ontvangt een geldbedrag van €10.000, bedoeld om diens werk verder te ontwikkelen en een breder publiek te bereiken. Dit jaar krijgen de genomineerden wederom de unieke kans om hun werk te tonen in Kunsthal Rotterdam. De tentoonstelling loopt dit jaar van 14 maart tot en met 25 mei en trok vorig jaar meer dan 24.000 bezoekers. Daarnaast worden alle vier de genomineerden uitgelicht in een artikel op GalleryViewer.com. Ook verwerft Nationale-Nederlanden werk van één of meerdere genomineerden voor de NN Kunstcollectie.
De kracht van Nederlandse kunstopleidingen
De NN Art Award vestigt de aandacht op het hoge niveau van kunstonderwijs in Nederland. Kunstenaars van over de hele wereld kiezen bewust voor toonaangevende instituten als de Rijksakademie van Beeldende Kunsten, De Ateliers, de Jan van Eyck Academie en het Piet Zwart Instituut.
Terugblik op 2025
Tijdens de vorige editie mocht Pris Roos de prijs in ontvangst nemen. Zij wordt vertegenwoordigd door Mini Galerie. Roos: “Door het winnen van de NN Art Award kreeg ik de mogelijkheid en de middelen om mijn doelen aan te scherpen om een tweede atelier op te zetten in Bogor, Indonesië, waar mijn familie oorspronkelijk vandaan komt. Het doorbrengen van tijd in een stad met een rijke natuurlijke omgeving, veel regenval, een diepgewortelde koloniale geschiedenis en uiteenlopende gemeenschappen heeft mij dieper laten nadenken. Ik wil mijn praktijk meer benaderen vanuit verschillende zintuiglijke en historische perspectieven. Ik leer daar veel van bewoners, bijvoorbeeld over de innovatieve manieren waarop zij plastic en papier gebruiken in hun dagelijkse routine, zoals het maken van een ventilator van plastic flessen. In Indonesië ga ik in gesprek, observeer ik en versterk ik contacten met lokale partners, zowel bewoners als instituten. Reflecties uit deze periode zijn dit jaar al terug te zien in mijn aankomende tentoonstellingen bij CODA Apeldoorn en Museum Limburg, in samenwerking met Riboet Verhalenkunst. Daarnaast verschijnt dit jaar mijn eerste kinderboek, ‘Toko van mijn ouders’. Dank je wel Nationale-Nederlanden, Art Rotterdam, Kunsthal, juryleden. Het betekent echt zoveel voor een kunstenaar om je verhaal te mogen vertellen.”
De jury
De selectie ligt in handen van een jaarlijks wisselende jury van professionals uit het kunstveld. Zij nomineren vier kunstenaars en bepalen gezamenlijk de winnaar van de NN Art Award. De jury is interdisciplinair samengesteld en brengt perspectieven samen van onder meer kunstjournalisten, conservatoren, museumdirecteuren, kunstenaars, kunstverzamelaars en de conservator van de NN Kunstcollectie. Dit jaar bestaat de jury uit:
Galeries die deelnemen aan Art Rotterdam kunnen kunstenaars voordragen voor de NN Art Award. Daarnaast levert de curator van de Prospects-sectie van het Mondriaan Fonds ook dit jaar weer 5 kunstenaars aan: een selectie van de meest veelbelovende talenten in de tentoonstelling.
De vier genomineerden voor de NN Art Award 2026 worden begin februari bekendgemaakt.
Feestelijke uitreiking in Kunsthal Rotterdam
De bekendmaking van de winnaar van de NN Art Award vindt plaats tijdens een feestelijke avond in Kunsthal Rotterdam op vrijdag 27 maart. Aansluitend zijn alle tentoonstellingen in de Kunsthal, waaronder de expositie rond de NN Art Award, vrij te bezoeken voor de aanwezige gasten.
Over Nationale-Nederlanden
Nationale-Nederlanden (onderdeel van NN Group) is een internationale financiële dienstverlener met een rijke traditie in het ondersteunen van kunst en cultuur. NN is hoofdpartner van Kunsthal Rotterdam en partner van Art Rotterdam.
Geschreven door Flor Linckens
Eerst kijken, dan lezen. Eerst je ogen de kost geven, zelf een mening vormen en dan pas kijken wat de titel is. Dat zou voor het kijken naar alle kunst moeten gelden, maar zeker voor de nieuwste werken van Helen Verhoeven. Als je daarbij op de titels afgaat, mis je het eigenlijke onderwerp van de voorstelling. Dat is niet de zwarte kat in Black Cat, het witte masker in White Mask of het gele hoofd in Yellow Head, het zijn: een lijk, een pistool -gericht op de kijker- en een machinegeweer. Het onderwerp is geweld en de gevolgen daarvan.
De werken zijn onderdeel van de serie die Verhoeven afgelopen jaar maakte, getiteld Because (omdat). Because is niet meer dan een aanzet tot een verklaring, want zonder verdere toevoeging heeft iets van een gemakzuchtig autoriteitsargument: gewoon, omdat ik het zeg. Gewoon, omdat het kan. Gewoon, omdat ik er zin in had. Zo bezien lijkt het te gaan om zinloos geweld.
Het werk van Helen Verhoeven is te zien in de stand van Annet Gelink Gallery. Op het moment van publicatie is nog niet duidelijk welke werken getoond zullen worden.
Verhoevens werk is een combinatie van figuratie en abstractie. Ze maakt gebruik van verschillende texturen en patronen, waardoor het geheel haast een collage-effect krijgt. Op een werk van Verhoeven zie je precies wat er op het doek gebeurt. Je herkent de situaties, de ruimtes, verwijzingen naar de actualiteit of historische gebeurtenissen, en kan de lichaamshoudingen en gezichtsuitdrukkingen van menselijke figuren duiden. Tegelijk is weinig in detail uitgewerkt waardoor Verhoevens werk ook iets magisch heeft; als een scene uit een droom. De voorstelling is net zo tastbaar als een gedachte. Ieder moment zou die uiteen kunnen spatten of je door de vingers kunnen glippen.
Ook Verhoevens palet zet je op het verkeerde been. Op het eerste gezicht stemt het paars, blauw en roze vrolijk, maar de kleuren gaan vrijwel altijd vergezeld van een grijze ondertoon. Daardoor ogen ze mat. De onderwerpen daarentegen zijn in de regel donkerder en allesbehalve naïef. Thematisch verbindt Verhoeven namelijk autobiografische elementen met universele thema’s zoals vruchtbaarheid en schoonheid, en stipt ze ook onderwerpen aan als machtsverhoudingen en de dood. De werken in Because vormen daarop geen uitzondering.
‘In mijn schilderijen gaat het vaak over akelige dingen, maar hopelijk met een zekere lichtvoetigheid, omdat humor nu eenmaal het beste tegengif is voor alle ellende’, zei ze een aantal jaar terug tegen Het Parool. Door die lichtvoetigheid krijg je bij Verhoeven altijd een scala aan emoties voorgeschoteld. In Black Cat zien we een zwarte kat bij wat lijkt op een overleden persoon. De zwarte kat laat een traan, maar wel op zo’n manier dat het iets lichts heeft. Iets vrolijks.
Helen Verhoeven (Leiden, 1974) woont en werkt in Berlijn. Ze heeft een atelier in Lichtenberg, een wijk in voormalig Oost-Berlijn, net buiten de ring van de S-bahn. Haar atelier zit in een oude afluistercentrale van de Stasi en heeft uitzicht op een voormalige Stasi-gevangenis. Aanvankelijk wist ze niet wat er allemaal had plaatsgevonden. Dat zou zelfs te veel zijn voor iemand die moeilijke emotionele en mentale ervaringen een tijd lang opzocht en eruit put voor haar werk.
Een van de plekken waar ze dergelijke intense ervaringen opdeed, was de middelbare school waarop Verhoeven in 1986 belandde. Dat jaar verhuisde het gezin Verhoeven voor haar vaders filmcarrière van het aangeharkte Oegstgeest naar de metropool Los Angeles. Een groot contrast qua levendigheid, maar ook qua maatschappij. Op het oog lijkt die op de onze, alleen dan ga je voorbij aan de gigantische verschillen in kansen, gezondheid en welvaart.
Verhoevens ouders verhuisden naar LA met een progressieve, Europese mindset. Daardoor kozen ze ervoor Verhoeven en haar zus naar een openbare school in de buurt te sturen, wat in Nederland gebruikelijk was. Op die school kwam ze in contact met agressie, drank, drugs, seksueel grensoverschrijdend gedrag en gangs. ‘Ik kwam er als kind dat nog niets had meegemaakt en binnen een jaar had ik voor mijn gevoel zo’n beetje álles meegemaakt en was de onschuld uit mijn jeugd verdwenen.’ Vanaf haar 15e zou ze een andere school bezoeken die hemelsbreed niet ver uit de buurt lag, maar een totaal andere samenstelling had.
Tijdens haar Amerikaanse academietijd aan het San Francisco Art Institute en de New York Academy of Art ging ze actief op zoek naar intense emotionele ervaringen, shocks die ze kon verwerken in haar werk. “Ik wilde het slechte zien, voelen en meemaken; alsof alleen dat het echte leven is.” Zo werkte ze in een abortuskliniek in een achterstandswijk, waar ze de meest hartverscheurende situaties aantrof. Verhoeven: “Een piepjong meisje kwam voor een abortus. Zij had een enorme, huisgemaakte tatoeage van een piemel op haar buik. Doodeng, dat beeld is me altijd bijgebleven.”
Ook werkte ze een tijdje op de spoedeisende hulp, ontleedde lijken in een laboratorium en hielp ze een tijdje in een daklozenopvang. Verhoeven: “Ik heb een eindeloze put gevoelens verzameld, naast feitelijke kennis.” Ze verantwoordde dit voor zichzelf door er werk over te maken, maar ze betaalde er ook een prijs voor: ‘Het leverde interessante kunst op, en nog steeds, maar ik kreeg ook last van die expres opgelopen trauma’s.”
Tijdens haar werkproces sluit Verhoeven haar atelier hermetisch af voor de kritische blik van buitenstaanders. Een enkel woord over een werk dat nog niet af is, kan een schilderij verpesten. Verhoeven: “Ik vind kunst maken extreem privé, heel persoonlijk.” Zo maakte ze een tijdje veel werk over moeders en kinderen, als manier om om te gaan met het feit dat het niet lukte om zwanger te worden. Een maand later bleek ze alsnog in verwachting. Verhoeven: “Ik vind schilderen sowieso een soort proces van exorcisme. Je laat het los, je laat het er uit en je laat het gaan.”
Dat niet aan ieder werk een intense emotionele ervaring vooraf hoeft te gaan, bewijzen de werken die Verhoeven in opdracht maakte. Zo rondde ze in 2015 een ambitieus werk af voor de Hoge Raad en 2021 The Family, een imposant groepsportret van de Koninklijke familie, vanaf Juliana van Stolberg. Aan beide werken gingen uitgebreide studies vooraf.
De Hoge Raad is in alle opzichten imposant. Het doek meet maar liefst 4 bij 6,5 meter – Verhoeven werkte er een jaar aan – en zit tjokvol historische en kunsthistorische verwijzingen naar de ontwikkeling van het Nederlands recht. Maar ook hier is het niet allemaal pais en vree. De Hoge Raad houdt ons eerder een spiegel voor. De rechtspraak en rechtstaat zoals we die kennen is net zo kwetsbaar als de droombeelden in een serie als Because. Over de eeuwen heen is er een prijs voor betaald en als we hem niet onderhouden verdwijnt ie als sneeuw voor de zon.
Op de wanden va de rechtszaal zien we gewezen politici, geleerden, staatshoofden en filosofen. Het meest in het oog springt het bekende schilderij van de gelynchte gebroeders De Witt van Jan de Baen. Daarvoor zit de Hoge Raad onder leiding van president, mr. Visser. Mr. Visser was de eerste joodse president van de Hoge Raad, maar werd in 1941 door de Duitse bezetters ontslagen – zonder publiekelijk protest van de andere raadsheren. Op de voorgrond zien we een menigte van treurige, boze, eenzame, lieve en vertrouwde figuren die samen onze samenleving vormen.
Het werk van Helen Verhoeven is onder meer opgenomen in de collecties van het Centraal Museum, het Stedelijk Museum en het Bonnefantenmuseum, waar ze een solotentoonstelling had in 2018. Haar werk is daarnaast te vinden in de collecties van Saatchi Gallery, The Museum of Contemporary Art in Miami, DSM, De Nederlandsche Bank, Eneco en de Rabobank. In 2008 sleepte ze de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst binnen, gevolgd door de Wolvecampprijs in 2010 en de ABN Amro Kunstprijs in 2018. Helen Verhoeven wordt vertegenwoordigd door de Annet Gelink Gallery.
Geschreven door Wouter van den Eijkel
Art Rotterdam keert van vrijdag 27 tot en met zondag 29 maart terug met een extra scherpe beursopzet waarin beeldende kunst, fotografie, video en grootschalige installaties samenkomen. Het format biedt ruimte aan zowel upcoming talent als gevestigde galeries en de toevoeging van Unseen Photo zorgt voor een scherp gecureerd en internationaal fotografieprogramma, volledig geïntegreerd in de beurs. Met de terugkeer naar Rotterdam Ahoy zet Art Rotterdam de koers voort die in 2025 werd ingezet. De schaal en openheid van deze locatie dragen, samen met de horecavoorzieningen, bij aan een aangenaam bezoek, met ruimte voor rustmomenten. Dat betekent dat mensen meer tijd doorbrengen op de beursvloer. Vorig jaar trok Art Rotterdam maar liefst 28.000 bezoekers.
Er nemen tijdens deze editie meer dan 150 galeries deel uit binnen- en buitenland, met deelnemers uit onder meer Lissabon, Istanbul, Buenos Aires, Kopenhagen, Johannesburg, Bratislava, Londen, Rome, Parijs, Madrid, Wenen en Riga. Daarnaast heeft Art Rotterdam een sterke band met de stad. De Wall Street Journal nam Rotterdam onlangs op in hun 10 Best Places to Visit in 2026: “De stad heeft zich opnieuw uitgevonden en geldt als een experimenteel stedelijk laboratorium binnen Europa, met torens van sterarchitecten en culturele districten op voormalige havengebieden.” In de stad opende afgelopen jaar bovendien het migratiemuseum Fenix van 15.000 m² en binnenkort wordt het nieuwe, acht verdiepingen tellende Nederlands Fotomuseum feestelijk geopend.
DHB Bank is ook dit jaar de hoofdsponsor van Art Rotterdam. DHB Bank is een Nederlandse spaarbank waar je online kunt sparen. Het hoofdkantoor is al ruim 30 jaar gevestigd in Rotterdam. De stad werd door de jaren heen haar thuishaven; mede daarom is DHB Bank de trotse hoofdsponsor van Art Rotterdam.
Art Rotterdam bestaat ook dit jaar weer uit een aantal secties die samen een breed en inhoudelijk sterk beeld geven van de hedendaagse kunstpraktijk. Ze bieden bezoekers houvast en zorgen voor een overzichtelijke leesbaarheid en samenhang van de beurs.
Secties Art Rotterdam 2026
In de Main Section tonen deelnemende galeries een brede selectie hedendaagse kunst. Solo/Duo is hierin geïntegreerd als presentatiemodel waarin het werk van één of twee kunstenaars belicht wordt.
De New Art Section is gewijd aan solopresentaties van opkomende kunstenaars met spannende artistieke praktijken. Na een succesvolle eerste editie keert curator Övül Ö. Durmuşoğlu terug voor Art Rotterdam 2026.
Naast Unseen stands in de Main Section en Solo/Duo sectie zijn er drie speciaal gecureerde secties: New Photography, Encounters en The Past Present. Samen vormen zij een herkenbaar fotografiepaviljoen. Hier zie je hybride beeldwerelden, cross-overs met andere disciplines en nieuwe perspectieven op analoge fotografie en archiefmateriaal. Parallel daaraan vindt de Unseen Book Market plaats in het nieuwe Nederlands Fotomuseum, waar veertig uitgevers een groot aanbod aan fotoboeken en publicaties presenteren. Van Lanschot Kempen is de nieuwe partner van Unseen Photo.
De Prospects sectie van het Mondriaan Fonds laat een breed publiek kennismaken met een nieuwe generatie kunstenaars. Deze veertiende editie toont het werk van 92 startende kunstenaars die in 2024 financiële steun ontvingen om het start van hun carrière te ondersteunen. De tentoonstelling wordt gecureerd door Johan Gustavsson en Daphne Verberg.
Projections is de videokunstsectie van de beurs: een verduisterde ruimte van meer dan 800 vierkante meter met twaalf projecties op vrijstaande schermen van vijf meter breed.
Sculpture Park functioneert als ontmoetingsplek op de beurs met 280 vierkante meter aan sculpturen en installaties. De sectie, vormgegeven door Tom Postma Design, brengt letterlijk lucht en ruimte in de beursopzet.
Een aantal highlights
kumalo | turpin uit Johannesburg presenteert in de Main Section werk van Boemo Diale. Diale groeide op binnen de complexe raciale en sociaal-politieke structuren van post-apartheid Zuid-Afrika en werkt vanuit een multidisciplinaire praktijk waarin identiteit, generatietrauma en dromen samenkomen. Haar beeldtaal is persoonlijk, met een sterke focus op haar moederlijke lijn, en raakt tegelijk aan de gedeelde culturele erfenis van Afrikaanse vrouwen. Door fragmenten uit haar familiearchief te verweven met kleurrijke en dromerige omgevingen ontstaat er frictie tussen de werkelijkheid en verbeelding, waarbij Diale vragen stelt over haar positie, afkomst en de mogelijkheid om via kunst verandering teweeg te brengen.
Kévin Bray (Upstream Gallery) werkt vanuit een multidisciplinaire praktijk waarin digitale en fysieke werkelijkheden voortdurend in elkaar overlopen, met video, digitale schilderkunst, 3D-geprinte sculpturen en sound als gelijkwaardige bouwstenen. Vanuit zijn achtergrond in grafisch ontwerp ontleedt de Franse kunstenaar de logica van software, games en interfaces en vertaalt die naar hybride vormen die laten zien hoe beelden niet alleen onze blik, maar ook ons gedrag en onze werkelijkheid vormgeven. In de Main Section wordt zichtbaar hoe Bray fictie en materie bewust gelijkwaardig maakt, waarbij hij de grenzen tussen digitaal en tastbaar, verbeelding en realiteit, consequent openbreekt. Zijn werk was onder meer te zien in Stedelijk Museum Amsterdam, Palais De Tokyo in Parijs, Kunstinstituut Melly, Foam Amsterdam, het Nieuwe Instituut en The Hole in New York. Het is opgenomen in de collecties van de AkzoNobel Art Foundation, ING en het Ministerie van Buitenlandse Zaken.
ZAHORIAN & VAN ESPEN uit Bratislava (Main Section) toont onder meer werk van Vladimír Ossif, een schilder die werkt binnen de geometrische abstractie. De Slowaakse kunstenaar bracht onder meer tijd door in Parijs, Bratislava, Madrid en New York en zijn levendige schilderijen worden dan ook gevoed door beweging en verandering, wat zichtbaar wordt in dynamische composities waarin vormen botsen, overlappen of juist in evenwicht naast elkaar bestaan. Zijn schilderijen laat zien wat beeld kan uitdrukken wanneer taal tekortschiet. Zijn werk is onder meer opgenomen in de collectie van Musée d’Art Moderne de Paris, Casa de Velázquez in Madrid en de National Gallery van Praag en was onderdeel van de 13e Biënnale van Havana.
In de Solo/Duo-sectie bij Annet Gelink Gallery worden werken getoond van Helen Verhoeven en Steffani Jemison, twee kunstenaars die allebei op hun eigen manier de spanning tussen individu en collectief onderzoeken, en dieper in gaan op het lichaam en representatie. Jemison onderzoekt onder meer de manieren waarop Afro-Amerikaanse cultuur, geschiedenis, kennistradities, beweging, taal en verhaalvorming worden doorgegeven, en maakt performances, video’s, audiowerken en sculpturen die eerder te zien waren in het MoMA, het Whitney Museum (de Whitney Biennial), het Brooklyn Museum, Stedelijk Museum Amsterdam, Jeu de Paume en MoMA PS1. Verhoeven werkt met grootse, gelaagde schilderijen waarin droom, geschiedenis, religie, mythologie en maatschappelijk geweld versmelten. Ze maakte onder meer een staatsieportret voor de Koninklijke Familie en haar werk bevindt zich in de collecties van het Centraal Museum, Stedelijk Museum Amsterdam, het Bonnefanten museum, Saatchi Gallery, The Museum of Contemporary Art in Miami, De Nederlandsche Bank en de Rabobank.
In de Main Section presenteert Heejsteck# de installatie ‘Add to Cart’ van Peer Vink en Tom Putman. Het project neemt de shopping mall als uitgangspunt. Niet als nostalgisch decor maar als verouderd statusicoon, vergelijkbaar met een filmset die van een afstandje overtuigt maar van dichtbij zijn constructie prijsgeeft. De grotendeels afgesloten booth is alleen te betreden via een rotswandachtige poort en leidt naar een kunstmatige grot met waterval en barretje, waarin zichtbaar wordt hoe (nep)natuur en schijnwerelden worden ingezet om verleiding en consumptie aan te sturen. De installatie wordt aangevuld met nieuw werk van beide kunstenaars.
Stephan Balkenhol maakt handgesneden houten sculpturen waarin de mens vrijwel altijd centraal staat. Hij snijdt zijn beelden meestal uit een enkel blok hout, soms zelfs uit een complete boomstam, met hamers en beitels en minimaal gebruik van machines, waarbij splinters, scheuren en groeven zichtbaar blijven. In de Main Section bij AKINCI laat zijn praktijk zien hoe juist die sobere, ambachtelijke werkwijze zorgt voor beelden die universeel herkenbaar zijn. Zijn werk is opgenomen in de collecties van instituten als Centre Pompidou, Tate, ARKEN Museum of Modern Art, Museum Voorlinden, het Museum of Contemporary Art Tokyo, het MoMA, het LACMA, het Art Institute of Chicago, Hamburger Bahnhof, de Peggy Guggenheim Collection en Kunstmuseum Den Haag. Afgelopen zomer was zijn werk nog te zien in een solotentoonstelling in Kunsthal Rotterdam.
In de Solo/Duo-sectie laat Galerie Fontana werk zien van Thijs Segers, waaronder recente schilderijen en een nieuwe installatie. Segers onderzoekt thema’s als verval, transformatie en vergankelijkheid. Zijn schilderijen vangen zowel persoonlijke herinneringen als universele thema’s, en zijn vaak geïnspireerd door verlaten plekken, de natuur en zijn innerlijke belevingswereld. Eerder was zijn werk te zien in onder meer het Noordbrabants Museum, het Paleis op de Dam, het Vincent van Goghhuis, Museum Villa Mondriaan en Het HEM. In 2021, 2024 en 2025 werd hij genomineerd voor de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst.
Kijk voor tickets en een compleet overzicht van de deelnemers op www.artrotterdam.com. Op 20 maart verschijnt de beurscatalogus op GalleryViewer.com.
Geschreven door Flor Linckens
Van 27 t/m 29 maart 2026 presenteert Unseen Photo binnen Art Rotterdam in Rotterdam Ahoy een scherp gecureerd, internationaal fotografieprogramma waarin gevestigde namen en aanstormend talent samenkomen. Unseen is dit jaar opgebouwd uit zes samenhangende onderdelen. Op de beursvloer vind je Unseen in de Main Section en het Solo/Duo-programma: scherp geselecteerd en volledig ingebed tussen de overige Art Rotterdam-presentaties op maar liefst 14.000 m².
In de curated sections komt de inhoudelijke diepte van Unseen extra goed naar voren. Door fotografie te presenteren binnen een gecureerd kader krijgt het werk niet alleen een museaal accent, maar wordt ook zichtbaar hoe levendig, veelzijdig en urgent het medium vandaag de dag is.
New Photography, samengesteld door de Unseen-beurscommissie (bestaande uit Caroline O’Breen, Domenico de Chirico, Els Drummen, Hedy van Erp en Dries Roelens), vormt samen met Encounters en The Past Present een herkenbaar fotografiepaviljoen binnen de beurs.
Fotografiehistoricus, curator en auteur Hedy van Erp werpt in The Past Present een eigentijdse blik op analoge fotografie tot het jaar 2000, met bijzondere aandacht voor verloren archieven en gevonden beelden. Van Erp brengt daarbij kunstenaars samen die op eigentijdse wijze gebruikmaken van bestaande fotografische beelden en technieken om het verleden zo opnieuw gewicht en betekenis te geven.
In Encounters verkent de Milanese curator Domenico de Chirico de wisselwerking tussen fotografie en andere kunstvormen, waardoor er nieuwe narratieven en hybride beeldwerelden ontstaan die de grenzen van het medium oprekken.
Deze drie curated secties bieden samen een gelaagd overzicht van fotografische posities die variëren van conceptueel onderzoek tot ruimtelijke installaties en post-digitale beeldcultuur. Deze fotografen reageren op onderwerpen als identiteit, technologie, materialiteit en de manier waarop beelden circuleren en betekenis verschuift. Unseen Photo krijgt daarmee een eigen signatuur binnen Art Rotterdam en verdiept het kunstaanbod op de beurs. Er ontstaat zo een platform dat fotografie en andere hedendaagse disciplines samenbrengt binnen één dynamische setting, aantrekkelijk voor een jong en internationaal publiek.
De zesde pijler, de Unseen Book Market, vindt gelijktijdig plaats in het nieuwe Nederlands Fotomuseum in Pakhuis Santos, dat in februari 2026 zijn deuren opent. Bij deze officiële partner van Unseen Photo presenteren veertig uitgevers een breed scala aan fotoboeken en -publicaties.
Unseen Photo wordt mede mogelijk gemaakt door de nieuwe Partner: Van Lanschot Kempen.
Een aantal highlights
Binnen de selectie vallen verschillende presentaties op.
Intervalle (Parijs) belicht in de New Photography sectie de reeks ‘Screenlove’ van Julien Mignot. Daarin onderzoekt de kunstenaar hoe intimiteit en afstand verschuiven in een tijd waarin relaties zich via schermen afspelen. Mignot werkt met vervaagde webcambeelden, met nadrukkelijke toestemming van zijn modellen, die hij in halftransparante blokken giet, waardoor het beeld afhankelijk van de kijkhoek verschijnt of verdwijnt. De serie, die teruggrijpt op zijn jeugdige nieuwsgierigheid naar het leven achter ramen, reflecteert op digitaal voyeurisme, de kwetsbaarheid van relaties, hedendaagse vormen van eenzaamheid en de macht die schuilt achter onze blik. Voor Unseen Photo 2026 presenteert Intervalle nieuwe, niet eerder getoonde werken uit deze reeks. Mignot maakte onder meer werk in opdracht voor The New York Times, Vanity Fair, The New Yorker, Chanel, Hermès, Louis Vuitton en de Opéra de Paris.
VIASATERNA (Milaan) zal in de Encounters sectie onder meer werk tonen van Teresa Giannico, die digitale beeldfragmenten uit de online wereld transformeert tot intrigerende, gelaagde composities op het snijvlak van fotografie, collage en schilderkunst. Haar droomachtige scènes tonen hoe algoritmes ons kijken beïnvloeden en hoe we gefragmenteerde beelden in ons hoofd tot nieuwe werkelijkheden samenstellen. In haar nieuwste werk onderzoekt ze op scherpe en poëtische wijze de objectiviteit van fotografie in een tijdperk van eindeloze digitale reproduceerbaarheid. Haar werk is t/m 18 januari 2026 te zien tijdens de achttiende Quadriennale d’Arte in Rome.
Hedy van Erp: “Ray K. Metzker (1931-2014, Verenigde Staten) wordt beschouwd als onderdeel van de fotografische avant‑garde en een pionier in fotografie van de urban space waarin hij experimenteerde met licht. In 2026 verschijnt een monografie van zijn werk, City Lux. Zijn werk zit in de collecties van onder meer MoMA, Metropolitan Museum, Whitney Museum, J Paul Getty Museum en Albertina. De Parijs galerie Les Douches La Galerie presenteert schaarse vintage Ray Metzker prints. Deze worden zelden aangeboden.”
Erika Deák Gallery (Boedapest) presenteert in de Encounters sectie onder andere werk van Andrea Gáldi Vinkó. Zij onderzoekt in haar praktijk de spanning tussen intimiteit, identiteit en de kwetsbaarheid van het dagelijks leven, waarbij ze persoonlijke ervaringen verweeft met universele thema’s. Haar foto’s, die regelmatig balanceren tussen het alledaagse en het absurd-poëtische, waren onder meer te zien in het Robert Capa Contemporary Photography Center en Kunsthalle Budapest. Ze maakte bovendien werk in opdracht voor Tate, Vogue Italië, The New Yorker, Die Zeit, i-D, Dazed en Le Monde. Met haar uitgesproken visuele narratieven geldt ze als een van de meest intrigerende stemmen binnen de Hongaarse fotografie.
Casper Faassen (Bildhalle, Amsterdam, in de Solo/Duo sectie) onderzoekt in ‘ReCollection’ hoe fotografie kan verschuiven van registratie naar een bijna sculpturale vorm, door 1:1-herinterpretaties te maken van omstreden koloniale kunstobjecten uit de museale collecties van bijvoorbeeld het Louvre en het British Museum. In een eigentijdse Wunderkammer brengt hij deze fotografische objecten samen als een kritische reflectie op verzamelen, bezit en de verhalen die we van eerdere generaties erven. Met zijn gelaagde technieken, zichtbare sporen van tijd en de vraag wie het recht heeft om geschiedenis te bewaren, maakt Faassen van fotografie een poëtisch en politiek medium.
Einspach & Czapolai Fine Art (Boedapest) toont in de Main Section onder andere werk van Tamas Dezsö, wiens doorlopende serie ‘Notes for an Epilogue’ de stille erfenis van postcommunistisch Roemenië blootlegt. Dezsö maakt met bijzondere gevoeligheid zichtbaar hoe geschiedenis zich verankert in het alledaagse en bepaalt hoe samenlevingen verder kunnen in de gelaagde nasleep van een regime. Zijn werk was eerder te zien in Foam, het Robert Capa Contemporary Photography Center en het Shanghai Museum of Contemporary Art, en verscheen in publicaties als The New York Times en Le Monde.
Over de curatoren
Domenico de Chirico is een onafhankelijk curator uit Milaan. Hij doceerde daar Visual Culture en Trend Research aan het Istituto Europeo di Design (2011–2015) en was artistiek directeur van de DAMA Fair in Turijn (2016–2019). Zijn ervaring omvat verschillende juryfuncties, residentieprogramma’s en onderwijsposities aan instellingen als Goldsmiths in Londen, de Academy of Arts, Architecture and Design in Praag, Nuova Accademia di Belle Arti in Milaan en de Accademia di Belle Arti di Bologna. Daarnaast was hij gastcurator bij het Swiss Institute in Rome en artistiek directeur van Ortigia Contemporanea 2024. Momenteel verzorgt hij curatoriële rollen voor SWAB Barcelona, de MIA Photo Fair in Milaan en de Prisma Art Prize in Rome.
Hedy van Erp is een Nederlands fotografiehistoricus, curator en auteur, met een focus op vintage en zogenaamde vernacular fotografie. Ze werkte aan tentoonstellingen voor onder meer het Nederlands Fotomuseum, Fotomuseum Den Haag, het National Media Museum in het Verenigd Koninkrijk, het Science Museum in Londen en het (huidige) H’ART Museum in Amsterdam. Daarnaast is ze co-auteur van het boek Photography Decoded (Tate Publishing, 2019). Haar huidige projecten omvatten een tentoonstelling die ze samen met Susan Bright ontwikkelt voor het Alice Austen House Museum in New York, gepland voor juni 2026, en een komende editie van het internationale fototijdschrift Fotozini, dat wordt gewijd aan vintage, obscure en onconventionele fotografie.
Tijdens Art Rotterdam, van 27 tot en met 29 maart, voor de tweede keer in Rotterdam Ahoy wordt de nieuwe editie Prospects van het Mondriaan Fonds gepresenteerd. De tentoonstelling, inmiddels voor de 14e keer te zien tijdens Art Rotterdam, laat het werk zien van 92 startende kunstenaars. Alle kunstenaars ontvingen in 2024 een financiële bijdrage binnen de regeling Kunstenaar Start van het Mondriaan Fonds.
De 14e editie Prospects wordt samengesteld door curator Johan Gustavsson in samenwerking met curator Daphne Verberg.
Gustavsson is mededirecteur bij 1646 en docent aan de KABK. Verberg is freelance curator en projectmanager. Ze werkt momenteel aan een reeks solopresentaties in het Paleis van Justitie in Den Haag en was afgelopen twee jaar mededirecteur van het resort.
Gustavsson en Verberg over de tentoonstelling:
“Prospects 2026 presenteert een nieuwe generatie kunstenaars die met verbeeldingskracht, zorgvuldigheid en enorme energie een veranderende wereld tegemoet treden. In deze 14e editie van Prospects buigen de deelnemers zich over urgente vraagstukken, variërend van het opnieuw vormgeven van het collectieve geheugen tot het onderzoeken van nieuwe verhoudingen tussen technologie, ecologie en het menselijk lichaam. Hun werken laten zien dat experimenteren en zorgzaamheid hand in hand kunnen gaan en bieden een blik op alternatieve toekomsten die zowel uitdagend als vol mogelijkheden zijn. We zijn vereerd om deze diverse groep talenten te mogen introduceren, wiens praktijken de rijkdom en dynamiek van de hedendaagse kunst in Nederland weerspiegelen.”
Het Mondriaan Fonds organiseert de tentoonstelling Prospects jaarlijks tijdens Art Rotterdam om de zichtbaarheid van startende kunstenaars een extra impuls te geven. Door de nabijheid van Art Rotterdam kunnen kunstprofessionals en verzamelaars, maar ook een brede groep geïnteresseerden kennismaken met het werk van deze veelbelovende kunstenaars.
Op donderdag 30 oktober jl overleed de Belgische kunstenaar Louise Delanghe (1994-2025) op 31-jarige leeftijd, als gevolg van een noodlottig verkeersongeval. Vorig jaar sprak Art Rotterdam met deze veelbelovende en zeer geliefde kunstenaar naar aanleiding van haar presentatie op Art Rotterdam bij Pizza Gallery, Antwerpen. Ter nagedachtenis aan Louise plaatsen wij dit interview opnieuw.”
“Als schilderkunst de zee is, dan wil ik de ultieme surfer zijn” – Louise Delanghe
Interview met Louise Delanghe
“Als schilderkunst de zee is, dan wil ik de ultieme surfer zijn.” Iedere beslissing en iedere afweging moet voor de Belgische kunstenaar Louise Delanghe (BE, 1994) zichtbaar zijn, want daarin schuilt voor haar de poëzie van een werk.
Delanghe geldt als groot schildertalent en in haar werk hopt ze van genre naar genre: van portretten ten voeten uit, tot werk op karton en van klassieke naakten tot werk met teksten erop. Pizza Gallery toont op Art Rotterdam een overzicht van werk dat Delanghe tot nu toe maakte. Daarnaast is er werk te zien uit haar nieuwste serie Weeping Wham die ze omschrijft als: “De ongrijpbare schoonheid van de kers op een veel te zoete slagroomtaart”.
Gefeliciteerd met je presentatie op Art Rotterdam. Wat kunnen we verwachten?
Bedankt! Kleur is het trekpaard in mijn werk, een obsessie, vreugde en beproeving tegelijkertijd. Het is het bindmiddel die de gelaagdheid aan verhalen en personages in mijn schilderijen met elkaar verbinden. Op Art Rotterdam wil ik dit graag accentueren met een eclectische mix uit verschillende periodes van mijn traject. Voor vele bezoekers zal het een eerste kennismaking met mijn werk zijn, het is mijn intentie een exciterend geheel neer te zetten op de beurs.
Is het een logisch vervolg op Boulevard Angel, jouw expo van eerder dit jaar bij Pizza Gallery, of ben je een nieuw project aangevangen?
Ik toon grotendeels recent werk, de reeks belichaamt een opeenvolging van staande figuren en bustes met een indringende tedere blik. Een tijd geleden viel mijn oog op een schilderij van William-Adolphe Bouguereau dat ik vond op internet, getiteld ‘The Little Shepherdess.
Naast zijn minder interessante Bijbelse taferelen heeft hij een leven lang gewijd aan het schilderen van vrouwelijke figuren, die allen eenzelfde specifieke uitstraling hebben. Een buitengewoon kwetsbare, romantische, mijmerende, melancholische, soms bezwerende expressie. Een soort rom-com “Avant la lettre”, een gevoel dat me in het dagelijks leven ook soms ongewild kan meeslepen, het raakte me.
De Little Sheperdess was de toorts die een hele waaier aan andere voorbeelden aan het licht bracht. Dit resulteerde in een nieuwe reeks schilderijen getiteld ‘Weeping Wham’. De ongrijpbare schoonheid van de kers op een veel te zoete slagroomtaart kan een omschrijving zijn van wat de toeschouwer te zien zal krijgen. Ik hoop dat de werken een zekere spitante breekbaarheid oproepen waarmee mensen zich kunnen identificeren.
Voor Boulevard Angel maakte je onder meer kleinere schilderijen op afvalhout. Waarom wilde je juist afvalhout gebruiken en is experimenteren met dragers iets dat je graag doet?
De schilderijen in de Boulevard Angel show zijn op drie verschillende plekken in Zuid-Frankrijk tot stand gekomen, het en plein air schilderen was voor mij een openbaring. Als kind heb ik een periode dichtbij Nuenen gewoond, het dorp waar Vincent van Gogh zijn aardappeleters schilderde. Vincent was mijn eerste aanraking met schilderkunst, daarom was het extra bijzonder om in de streek rond Arles te werken en in zijn zuiderse voetsporen te treden. De natuur doet je anders denken en handelen, het voelde niet juist aan om prefab doeken te kopen, het moest een drager worden die al een verleden had.
Zo stuitte ik op een handelaar in Saint-Andiol, een nogal ruig type. Hij kocht loten op in India waarvan de inhoud altijd een gok was. Een deel ervan waren handgemaakte meubels, objecten en curiosa met een koloniaal verleden, de rest waren hout residuen van gedeconstrueerde vervallen gebouwen, sommige nog met prachtig handgeschilderde motieven. De stukken hout waren geselecteerd op het formaat van mijn schildersezel zo ook het gewicht ervan aangezien alles het landschap mee moest ingedragen worden. Na wat onderhandelen, handje contantje, een beetje in ’t zak gezet geweest te zijn was het startschot gegeven.
Mijn gedachten gingen vaak uit naar al de impressionisten die in open lucht schilderden. Je bent onderhevig aan de weersomstandigheden, vooral de kracht van de mistral die in deze streek door het landschap raast heeft mijn richting een aantal keer op lachwekkende wijze bepaald. Ik moest sneller en anders gaan schilderen dan in een studio, in 1 beweging, een momentopname. Het toeval bracht me naar de drager of omgekeerd, en zo is het meestal.
Als ik je Instagram bekijk, dan lijkt je werk alle kanten op te gaan: van portretten ten voeten uit, tot werk op karton en van klassieke naakten tot werk met teksten erop. Is er volgens jou een rode draad te ontdekken in je werk?
Ik vermoed dat snel schakelen geworteld zit in mijn karakter, een hopper zoals ze zeggen. Onrust daalt over me heen als ik te lang visueel en verbaal eenzelfde richting bewandel, een gezonde dosis chaos dat zich doortrekt als ik aan ’t werkt ben. Als schilderkunst de zee is dan wil ik de ultieme surfer zijn, steeds zoekend naar de juiste golf in tijd en ruimte. Ik wil dat elk gebaar en moment van beslissing voelbaar is mijn schilderijen.
Waarom is juist dat belangrijk voor je?
Het is een gevoel waar ik zelf ook naar op zoek ben als ik voor een werk sta. Een onlosmakelijke toets die een beeld eigen maakt, net daar schuilt volgens mij de poëzie.
Je bent nu 29 en staat nog aan het begin van je carrière. Wat hoop je de komende vijf jaar te bereiken?
Ik ben ervan overtuigd dat als je iets gepassioneerd doet er altijd dingen ten gepaste tijde je pad kruisen. De komende vijf jaar blijf ik vooral mijn eigen koers volgen, overal waar de wind mijn werk heen blaast.
Geschreven door Wouter van den Eijkel
Afgelopen Art Rotterdam editie was niet alleen voor het eerst op de nieuwe locatie Ahoy, het was ook de introductie van de nieuwe main partner: DHB Bank. Terugkijkend op een succesvolle lancering, heeft de bank besloten het partnership te verlengen voor de komende jaren.
Een van de hoogtepunten van Art Rotterdam 2025 was dan ook de presentatie van de DHB Art Space. Met dit initiatief nodigt DHB Bank jong talent uit om een blik te werpen op verduurzaming van de stad. De komende editie krijgt de toekomst van Rotterdam Zuid opnieuw speciale aandacht.
“Kunst leent zicht daar goed voor”, aldus Okan Balköse, CEO van DHB Bank: “Kunstenaars kunnen ons anders naar de wereld laten kijken en zo inspireren tot verduurzaming. Met de DHB Art Space geven we Rotterdamse kunstenaars een podium en willen we bezoekers prikkelen met frisse ideeën voor een mooiere wereld”.
Fons Hof, directeur Art Rotterdam: “Met de verhuizing naar Ahoy vorig jaar wilden we verankeren op Zuid. Die ambitie is waargemaakt, mede door de krachtige presentatie in de DHB Art Space van curatoren Houcem Bellakoud en Jeanthalou Haynes. Dat DHB onze Main Partner blijft én de DHB Art Space met hetzelfde curatoren-duo voortzet, versterkt niet alleen de beurs, maar ook Rotterdam en Zuid in het bijzonder.”
De dertiende editie van Unseen, nu als onderdeel van Art Rotterdam, vindt eind maart 2026 plaats; dus niet, als eerder aangekondigd, komende september in de Amsterdamse NDSM Loods. Unseen en Art Rotterdam bundelen de krachten en treffen alle voorbereidingen voor de eerste gezamenlijke editie van 26 tot en met 29 maart 2026 in Rotterdam Ahoy. Net als Art Rotterdam 2025 bestrijkt deze gezamenlijke editie een oppervlak van 14.000 m2.
Strategische alliantie
De afgelopen jaren zag Unseen zich geconfronteerd met een afnemende rol van fotografie binnen galerieprogramma’s en een dalend aantal galeries dat zich exclusief op fotografie richt. De strategische alliantie met Art Rotterdam biedt nieuwe mogelijkheden voor Unseen: een compacte, zorgvuldig gecureerde en scherpe selectie fotografie binnen een brede kunstcontext.
Art Rotterdam, geroemd als belevingsbeurs met uiteenlopende secties onder één dak waaronder videokunst, sculpturen en grootschalige installaties, wordt met de toevoeging van een sterke fotografiesectie nog gevarieerder en aantrekkelijker voor een jong en internationaal publiek.
Een krachtiger platform voor fotografie
Fons Hof, directeur van Art Rotterdam en Unseen Amsterdam:
“Juist in een tijd waarin de fotografiemarkt voor uitdagingen staat, biedt de integratie van Unseen in Art Rotterdam een unieke kans voor vernieuwing. Zo ontstaat een krachtiger platform dat fotografie als onmisbare stem binnen de hedendaagse kunst versterkt.”
Voordelen van de nieuwe, gezamenlijke opzet
Naast het profiteren van de bezoekersstromen en promotie van Art Rotterdam, houdt Unseen de focus op internationale verzamelaars, curatoren en fotografieprofessionals. Daartoe ontwikkelt Unseen in samenwerking met curatoren van de beurs diverse speciale programma’s. De heropening van het Nederlands Fotomuseum in het iconische pakhuis Santos in Rotterdam zal hierbij een prominente rol spelen.
Daarnaast blijven de social mediakanalen van Unseen (92.000 Instagram-volgers) uitsluitend gericht op fotopresentaties. Hierdoor krijgen de geselecteerde Unseen-werken extra exposure tijdens Art Rotterdam. De strategische samenvoeging biedt fotografietalent een nog breder podium.
De unieke identiteit en missie van Unseen – het ontdekken en ondersteunen van opkomend fotografietalent – blijven centraal staan, en worden nog meer aangescherpt binnen het multidisciplinaire karakter van Art Rotterdam
Unseen Book Market @ Het Nederlands Fotomuseum
Tijdens Unseen Photo 2026 in Ahoy Rotterdam, vindt gelijktijdig de Book Market plaats in het dan net geopende Nederlands Fotomuseum. De entreeruimte van het museum biedt plaats aan ongeveer 40 uitgevers, waardoor een uitgebreid platform ontstaat voor bijzondere boeken en andere fotografie-uitgaven. Begin 2026 opent het Nederlands Fotomuseum in een spectaculair nieuw gebouw in Rotterdam. Warehouse Santos biedt een indrukwekkende acht verdiepingen gewijd aan fotografie.
