Coming soon
Coming soon
Selecteer type
Dit jaar viert de NN Art Award haar tiende editie. De jaarlijkse stimuleringsprijs van €10.000 gaat naar een getalenteerd kunstenaar die een opleiding in Nederland afrondde en werk presenteert op Art Rotterdam (27-29 maart in Rotterdam Ahoy). De vakjury nomineerde vier kunstenaars: Fiona Lutjenhuis (Galerie Fleur & Wouter), Tina Farifteh (Gallery Vriend van Bavink), Mandy Franca (Night Café Gallery) en Kyra Nijskens (Prospects / Mondriaan Fonds). Van 14 maart tot en met 25 mei 2026 is het werk van alle genomineerden te zien in Kunsthal Rotterdam.
De jeugd van Fiona Lutjenhuis werd gevormd door een uitzonderlijke context: ze groeide op in de Malva-sekte, een religieuze gemeenschap in een Brabants dorp, die ze op haar zestiende achter zich liet. Deze gesloten sekte putte uit een eclectische mix van theosofie, esoterische kosmologie, geheime genootschappen en overtuigingen over bovennatuurlijk en buitenaards leven. Lutjenhuis vertaalt deze ideologische erfenis en persoonlijke herinneringen naar een hybride beeldtaal, die ze voedt met archiefonderzoek. Haar werk is geen letterlijke reconstructie, maar een symbolische en poëtische hervertelling, vaak met een dosis humor, om zo grip te krijgen op haar verleden. Dat levert werken op die vaak zowel een speels als grimmig element hebben. Voor Lutjenhuis is haar praktijk een manier om haar uitzonderlijke jeugd te herinterpreteren zonder daar een waardeoordeel aan te verbinden. Ze benadert de wereld vanuit een rationeel, autonoom en agnostisch wereldbeeld, maar behoudt tegelijkertijd een spirituele nieuwsgierigheid naar wat er mogelijk zou kunnen bestaan.
In Kunsthal Rotterdam presenteert Lutjenhuis bijvoorbeeld twee grote kamerschermen met de titel ‘I Flourish Into Chaos’ (2024). Op de panelen verschijnen de leiders van de sekte als roofvogels: uilen en een havik. Zwevende gebouwen met opengewerkte wanden tonen scènes uit haar familiegeschiedenis, waarin mensen zijn weergegeven als statische Japanse kokeshi-poppen. Die beeldtaal is niet toevallig: de Malva-sekte eigende zich regelmatig elementen toe uit verschillende religieuze en culturele tradities. Het alziende oog dat op de schermen terugkeert, verwijst naar Geza-4, de planeet die binnen de sekte werd gezien als uiteindelijke toevlucht.
De kunstenaar maakt vaker werken die een zekere huiselijke geborgenheid oproepen, waaronder een vogelhuisje en een beschilderde lichtblauwe bedconstructie met de veelzeggende titel ‘Family Trip’. Het bedframe verandert hier in een zandbak met kleine zandkastelen, waardoor het meubelstuk zijn huiselijke functie verliest en letterlijk verandert in een beladen landschap. Het oeuvre van Lutjenhuis wordt bevolkt door menselijke, dierlijke en buitenaardse gedaanten en raakt aan thema’s als geloof, macht en onderwerping.
Fiona Lutjenhuis werd in 1991 geboren in Zevenaar. Ze studeerde aan ArtEZ University of the Arts in Arnhem en was daarna resident aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam. Haar werk was eerder te zien in Stedelijk Museum Amsterdam, Het Noordbrabants Museum, 1646, het Dordrechts Museum, op Schiphol, tijdens de H3H Biënnale en in Drawing Centre Diepenheim. Haar werk bevindt zich in de collecties van onder andere de AkzoNobel Art Foundation, Museum Helmond en Schunck Glaspaleis.
Fiona, kun je ons wat meer vertellen over het werk dat je presenteert op Art Rotterdam en in Kunsthal Rotterdam?
Het werk dat ik op Art Rotterdam laat zien is een installatie met een combinatiemeubel als bed, met een klamboe, schilderijen, beelden en knuffels. Voor deze presentatie kies ik bewust voor een setting waarin ik me het meest veilig voel en waar ik me, zelfs op een kunstbeurs, even kan terugtrekken. De verbeeldingen op de schilderijen zijn gebaseerd op dromen die me zijn bijgebleven: een wereld tussen slapen en waken, een plek waar ik graag ben en waar regels kunnen worden vervormd. Als ik eenmaal wakker word, ben ik vaak teleurgesteld dat alles weer wordt bepaald door sociale, politieke en natuurlijke regels. Ondanks het feit dat ik veel nachtmerries heb houd ik toch ook erg van slapen, aangezien de wereld dan meer fluïde is, als een vorm van ontsnapping. Er worden drie schilderijen gepresenteerd waarin dromen worden afgebeeld.
Voor Kunsthal Rotterdam heb ik twee kamerschermen in gedachten, die samen het werk ‘I Flourish Into Chaos’ (2024) vormen. Deze twee schermen heb ik gemaakt vanuit de tien entiteiten van andere planeten die centraal stonden in het religieuze gedachtegoed van mijn ouders. De entiteit waar het meest over werd gesproken was Meester Ankhmania. De meesters, ook wel de wachters genoemd, zijn op de achterzijde verbeeld als kegelvormen.
Binnen de schermen ontvouwt zich een dennenbos bevolkt door vogels, waaronder roofvogels en een uil. De uil wordt opvallend genoeg niet tot de roofvogels gerekend. De vogels staan voor de entiteiten die in vogels zouden schuilen. Ze houden ons vast als poppen. De poppen in de zwevende huisjes verbeelden metaforische scenario’s uit ons huishouden. De combinatie van vogels en poppen verbeeldt voor mij het gevoel dat ik werd beschermd, maar tegelijkertijd ook werd gecontroleerd. Vanuit angst voor het onbekende hoopte ik dat de entiteiten van andere planeten eruit zouden zien als vogels.
De oostelijke invloeden die vaak in mijn werk terugkomen hebben een duidelijke oorsprong. Als kind was ik ervan overtuigd dat mijn vorige leven zich ergens in Azië had afgespeeld. Mijn vader beaamde dat idee: hij zou in een vorig leven in Schotland hebben geleefd en mijn moeder in Frankrijk of Spanje, waar ze als heks werd bestempeld. Absurd natuurlijk, maar binnen mijn kinderlijke fantasie en de context waarin ik opgroeide voelde dit volkomen normaal.
Daarnaast heb ik een sterke voorkeur voor Japans, Zuid-Koreaans, Thais en Chinees design. Wat mij bijvoorbeeld aantrekt is dat in Zuid-Korea kunst en design niet van elkaar worden gescheiden. Dat vind ik een realistische manier om naar cultuur te kijken: als een geheel waarin geloof, kunst en het dagelijks leven met elkaar verbonden zijn. Bij de kamerschermen heb ik ook gekeken naar hun oorsprong. Die zijn vanuit China naar Europa gekomen en daar gaandeweg verwesterd. Beide werken bevatten vrij intieme verwijzingen naar mijn eigen werelden en die van mijn ouders en de religieuze sekte. Door deze verwijzingen op een speelse, kinderlijke manier weer te geven, hoop ik mezelf te kunnen sussen en het geheel draaglijker te maken.
Wat zijn je plannen voor 2026?
Dit jaar ben ik begonnen met het bundelen van tekeningen, samen met uitgeverij Terry Bleu. Dat boek zal in maart verschijnen. Daarnaast werk ik aan twee presentaties in het buitenland, al kan ik daar op dit moment helaas nog niets over delen.
Verder ben ik bezig met het afstrepen van alles wat ik nog graag wil doen. Ik vind het belangrijk om het werk te realiseren dat ik echt wil maken, zonder later spijt te hebben dat ik het nooit heb gedaan. Ik werk daarvoor ook veel samen met andere kunstenaars en makers, waarbij we onze ambachten combineren en elkaar uitdagen. Daardoor worden grenzen steeds verlegd.
Vanuit die samenwerkingen zal ook een nieuwe, vrije presentatie ontstaan. Daarin is experiment een pré. Voor mij als kunstenaar is het de drijfveer om de motor draaiende te houden.
Kun je beschrijven hoe je je voelde toen je hoorde dat je was genomineerd voor de NN Art Award?
Ik voelde me vereerd, maar ook een beetje opgelaten, omdat ik kort daarvoor ook werd genomineerd voor een andere prijs [de Prix de Rome, red.]. Tegelijkertijd ben ik dankbaar dat ik als kunstenaar een plek mag innemen en mijn fantasie en de horror daarin mag vertegenwoordigen. Het stemt me gelukkig dat ik met dit werk word verwelkomd in de kunstwereld.
Welk project zou je onmiddellijk oppakken als je de award zou winnen?
Ik zou graag zelf een tentoonstelling samenstellen met andere makers en kunstenaars, vanuit projectmatige collectieven. Waar ik echt van droom zijn grote installaties waarin anderen onze werelden kunnen betreden. Want voor mij geldt: één werk is een half werk. Ik maak graag series met meerdere lagen en contexten, waarin allerlei verhalen ontstaan. Ik zou daarom graag een show realiseren waarin veel werk samenkomt, met ruimte voor anderen die daarin ook een plek innemen. Die tentoonstelling zou ik zelf willen cureren.
De winnaar van de NN Art Award 2026 wordt bekendgemaakt op vrijdag 27 maart in Kunsthal Rotterdam. Tijdens deze feestelijke avond zijn alle tentoonstellingen, inclusief de NN Art Award tentoonstelling, vrij toegankelijk voor genodigden.
Geschreven door Flor Linckens
Tijdens de komende editie van Art Rotterdam wordt voor de tiende keer de NN Art Award uitgereikt. Deze prestigieuze stimuleringsprijs gaat naar een kunstenaar die werk toont op de beurs en een opleiding heeft afgerond aan een Nederlands instituut.
De prijs is niet alleen een blijk van erkenning, maar biedt kunstenaars ook ondersteuning bij het doorontwikkelen van hun praktijk. Als onderdeel van de nominatie is het werk van alle genomineerden te zien in Kunsthal Rotterdam van 14 maart tot en met 25 mei.
De vakjury, die een brede blik op het hedendaagse kunstveld vertegenwoordigt, bestond dit jaar uit:
Zij nomineerden de volgende vier kunstenaars:
Tina Farifteh (Teheran, 1982) is fotograaf en filmmaker. In haar werk onderzoekt zij hoe machtsstructuren het leven van gewone mensen beïnvloeden. Ze verleidt de toeschouwer om te kijken naar onderwerpen waarvoor we liever wegkijken, omdat ze ingewikkeld of ongemakkelijk zijn. Voor Document Nederland 2025, haar project over het Nederlandse asielsysteem, volgt Farifteh B., die na ruim vier maanden vreemdelingendetentie op Schiphol en een verblijf in Ter Apel in een asielprocedure terechtkomt. Door B. als verteller op te voeren, kantelt Farifteh onze blik op asielprocedures. In plaats van over asielzoekers te spreken, laat zij ons letterlijk naar hen luisteren. Daarmee houdt Farifteh de toeschouwer een spiegel voor: het werk gaat niet over hen, maar over ons. Tina Farifteh wordt vertegenwoordigd door Gallery Vriend van Bavink.
Het werk van Mandy Franca (Rotterdam, 1989) is een doorlopend onderzoek naar verbondenheid; zij put hierbij uit haar jeugd in een crossculturele omgeving en haar persoonlijke herinneringen. Franca onderzoekt en observeert de betekenis van het alledaagse om het schijnbaar onbeduidende een blijvende waarde toe te kennen. Als kunstenaar ondermijnt en bevraagt zij de traditionele toepassing van grafiek door te experimenteren met een breed scala aan artistieke media die samenkomen in schilderkunst, iPhone fotografie, grafiek, tekenen, collage, video, geluid, sculptuur en installatie. Terugkerende elementen zijn het fotografische beeld en mark-making. Mandy Franca wordt vertegenwoordigd door Night Café Gallery.
De praktijk van Fiona Lutjenhuis (Zevenaar, 1991) draait om het weergeven en herinterpreteren van de religieuze ideologieën waarmee zij opgroeide in een dorp in Noord-Brabant. Haar ouders waren er lid van een sekte die zich op een mix van theosofische ideeën, esoterische kosmologieën en het bestaan van buitenaards leven en bovennatuurlijke levensvormen baseerde. Lutjenhuis’ kamerschermen, tekeningen en muurschilderingen vormen dragers van verhalen. Op poëtische wijze combineert zij esoterische, new age-esthetiek met diverse visuele invloeden uit stripboeken, Japanse prenten en middeleeuwse religieuze schilderijen. Fiona Lutjenhuis wordt vertegenwoordigd door Galerie Fleur & Wouter.
Kyra Nijskens (Ulestraten, 1997) onderzoekt hoe de mens ecologische systemen beïnvloedt en hervormt. Haar werk draait om biofouling: het hechten van zee- en micro-organismen aan industriële structuren zoals scheepsrompen en onderzeese pijpleidingen. Onopgemerkt reizen deze organismen mee op scheepsroutes, nestelen zich en verstoren bestaande infrastructuren. Haar werk is ook een commentaar op logistieke systemen. Jaarlijks verdwijnen 1.382 zeecontainers in de oceaan, waarna soms ladingen Crocs of gele badeendjes de stranden vervuilen.
De winnaar wordt op vrijdag 27 maart 2026 bekendgemaakt tijdens een feestelijke bijeenkomst in Kunsthal Rotterdam.
Geschreven door Flor Linckens
“Mijn waanachtige denken werpt een sinister licht en unheimliche schaduwen tegen een dystopische achtergrond, en roept zo de melancholie van mijn herinneringen op het doek op.” – Shimon Kamada
Via de fascinerende psyche van kunstenaar Shimon Kamada (1997, Japan) betreden we een precair terrein tussen abstractie en figuratie. Daar tekent zich een hoopvol inzicht af: de geruststelling dat deze twee geen uitersten van een spectrum zijn. Wanneer de werkelijkheid een droomachtige gedaante aanneemt en dromen steeds sterker verankerd raken in het reële, begint die tweedeling zelf overbodig te worden. Precies in die intrigerende tussenzone ontstaan Kamada’s schilderijen.
In de new art section van Art Rotterdam 2026 presenteert Diez Gallery een solotentoonstelling met recente werken van Shimon Kamada, waarin scènes te zien zijn die vertrekken van zijn vroege kindertijd tot vandaag. “Mijn werk wortelt in mijn persoonlijke geschiedenis en roept nostalgische beelden op uit mijn herinneringen. Doordat ik al vele jaren weg ben uit mijn geboortestad in Japan, heb ik meer ruimte gehad om daarop te reflecteren. Mijn recente werken worden beïnvloed door gebruiken, gebeurtenissen, mijn opvoeding en de dynamiek binnen mijn familie. Ik hoop dat ze bij bezoekers gevoelens en beelden oproepen, zoals bij het ervaren van een flashback.”
Herinnering als drijvende kracht inzetten brengt een ongrijpbare, en daardoor ook misleidende, creatieve energie met zich mee. Tegelijk kan het vreemd genoeg kalmerend en geruststellend werken wanneer onze geest ons parten begint te spelen en herinneringen hun scherpte verliezen. Het samenbrengen van ogenschijnlijk uiteenlopende elementen als realiteit, figuratie, abstractie en fictie is voor Kamada één van de manieren om om te gaan met latent trauma. “Er zijn veel momenten waar ik naar wil terugkeren; ze zijn zo mooi dat het bijna pijnlijk voelt om ze te vergeten, maar tegelijk zijn het ook pijnlijke herinneringen die ik het liefst opnieuw zou willen beleven,” zegt Kamada.
In zijn meest recente reeks werken raakt Kamada ook aan de overlappende en intersectionele aard van geleefde ervaringen en de herinneringen die daaraan verbonden zijn. Hij verwijst daarbij naar een intieme familiesituatie die een diepgaande betekenis kreeg binnen zijn praktijk: enkele jaren geleden vroeg zijn grootvader hem om zijn begrafenisportret te schilderen, kort voordat bij hem een terminale ziekte werd vastgesteld. Terwijl verschillende familieleden elk vanuit hun eigen positie op zijn ziekte reageerden, werd Kamada zich steeds bewuster van de tegenstrijdige emoties die dat moment omgaven. “Door onze herinneringen en de unieke positie van elk familielid te verbeelden, onderzoek ik deze conflicterende emoties en zoek ik naar manieren om empathie voor elkaar te ontwikkelen. Zo krijgt elk familielid de ruimte om een belangrijk personage te worden in mijn schilderijen.”
Door deze uiteenlopende posities en gevoelens te projecteren in droomachtige scènes, kunnen kijkers met verschillende herinneringen elk hun eigen wereld uit Kamada’s schilderijen halen. In de openheid die Kamada creëert, is een vorm van handelingsruimte voor de eigen subjectiviteit voelbaar. “Mijn huis is bijvoorbeeld een typisch Japans huis, maar bepaalde elementen ontsnappen aan herkenning bij een westers publiek en roepen onverwachte interpretaties op. Ik hoop dat kijkers zich de afgebeelde gebeurtenissen voorstellen alsof ze zich in hun eigen leven afspelen, en dat een deja-vu-achtige ervaring kansen biedt om samen verhalen te delen voor mijn schilderijen.”
Ook de fysieke materialiteit van de schilderijen sluit aan bij Kamada’s emotionele concept. De kunstenaar experimenteert al langer met het overschilderen van gebruikte doeken, maar recent schuurt hij ook het oppervlak op om fragmenten van verborgen schilderingen in de onderlaag bloot te leggen. “Ik breng acryl en olie aan op tweedehands schilderijen en beschadig het oppervlak vervolgens met schuurpapier. De gelaagde verf toont de veelvormige realiteit van alledaagse momenten. In elk schilderij beeld ik familieleden af die ik haal uit fotoalbums. Het schuren voelt voor mij als een bijkomend proces dat de context van herziening versterkt. De beschadigde textuur en vervaagde kleuren roepen zelfs oude fotoalbums op, en het aanbrengen van nieuwe schilderingen over oude schilderingen staat voor het geheugenproces: nieuwe stukjes informatie stapelen zich op en leggen zich over de oude heen.”
Het is alsof het schuren voor Kamada een manier is om het oppervlak te behandelen als een houten eettafel die dierbare herinneringen draagt aan familiemaaltijden, koffievlekken, liefde en conflict, doorheen de jaren zachtjes opgeschuurd, zodat ze opnieuw kan worden gebruikt en nieuwe herinneringen zich over de oude heen kunnen nestelen.
Zo wordt duidelijk dat Kamada’s schilderijen, voorbij wat het oog kan waarnemen, vastleggen wat sluimert in het onderbewuste: de vluchtigheid van tijd, de blijvende geuren van vervagende verhalen en de nostalgie die gepaard gaat met het herbeleven van herinneringen, of ze nu werkelijk zijn, ingebeeld, of ergens daartussenin.
Bio
Shimon Kamada (1997, Japan, woont en werkt in Nederland) won de Ron Mandos Residency Award (2020) en werkte in 2021 als artist-in-residence bij Brutus Lab in Rotterdam. Hij nam deel aan groepstentoonstellingen bij onder meer Podium Gallery, Hongkong (2025), Van Nelle Fabriek, Rotterdam (2024), Enari Gallery, Amsterdam (2023), ARWE Gallery, Gouda (2022), Wilford X, Temse (2022), Felix Solo Gallery, Nijmegen (2021), Atelier of AVL Mundo, Rotterdam (2021) en Het HEM, Zaandam (2020).
Te zien op Art Rotterdam, New Art Section: Shimon Kamada, diez gallery
Geschreven door Emily van Driessen
Eerst kijken, dan lezen. Eerst je ogen de kost geven, zelf een mening vormen en dan pas kijken wat de titel is. Dat zou voor het kijken naar alle kunst moeten gelden, maar zeker voor de nieuwste werken van Helen Verhoeven. Als je daarbij op de titels afgaat, mis je het eigenlijke onderwerp van de voorstelling. Dat is niet de zwarte kat in Black Cat, het witte masker in White Mask of het gele hoofd in Yellow Head, het zijn: een lijk, een pistool -gericht op de kijker- en een machinegeweer. Het onderwerp is geweld en de gevolgen daarvan.
De werken zijn onderdeel van de serie die Verhoeven afgelopen jaar maakte, getiteld Because (omdat). Because is niet meer dan een aanzet tot een verklaring, want zonder verdere toevoeging heeft iets van een gemakzuchtig autoriteitsargument: gewoon, omdat ik het zeg. Gewoon, omdat het kan. Gewoon, omdat ik er zin in had. Zo bezien lijkt het te gaan om zinloos geweld.
Het werk van Helen Verhoeven is te zien in de stand van Annet Gelink Gallery. Op het moment van publicatie is nog niet duidelijk welke werken getoond zullen worden.
Verhoevens werk is een combinatie van figuratie en abstractie. Ze maakt gebruik van verschillende texturen en patronen, waardoor het geheel haast een collage-effect krijgt. Op een werk van Verhoeven zie je precies wat er op het doek gebeurt. Je herkent de situaties, de ruimtes, verwijzingen naar de actualiteit of historische gebeurtenissen, en kan de lichaamshoudingen en gezichtsuitdrukkingen van menselijke figuren duiden. Tegelijk is weinig in detail uitgewerkt waardoor Verhoevens werk ook iets magisch heeft; als een scene uit een droom. De voorstelling is net zo tastbaar als een gedachte. Ieder moment zou die uiteen kunnen spatten of je door de vingers kunnen glippen.
Ook Verhoevens palet zet je op het verkeerde been. Op het eerste gezicht stemt het paars, blauw en roze vrolijk, maar de kleuren gaan vrijwel altijd vergezeld van een grijze ondertoon. Daardoor ogen ze mat. De onderwerpen daarentegen zijn in de regel donkerder en allesbehalve naïef. Thematisch verbindt Verhoeven namelijk autobiografische elementen met universele thema’s zoals vruchtbaarheid en schoonheid, en stipt ze ook onderwerpen aan als machtsverhoudingen en de dood. De werken in Because vormen daarop geen uitzondering.
‘In mijn schilderijen gaat het vaak over akelige dingen, maar hopelijk met een zekere lichtvoetigheid, omdat humor nu eenmaal het beste tegengif is voor alle ellende’, zei ze een aantal jaar terug tegen Het Parool. Door die lichtvoetigheid krijg je bij Verhoeven altijd een scala aan emoties voorgeschoteld. In Black Cat zien we een zwarte kat bij wat lijkt op een overleden persoon. De zwarte kat laat een traan, maar wel op zo’n manier dat het iets lichts heeft. Iets vrolijks.
Helen Verhoeven (Leiden, 1974) woont en werkt in Berlijn. Ze heeft een atelier in Lichtenberg, een wijk in voormalig Oost-Berlijn, net buiten de ring van de S-bahn. Haar atelier zit in een oude afluistercentrale van de Stasi en heeft uitzicht op een voormalige Stasi-gevangenis. Aanvankelijk wist ze niet wat er allemaal had plaatsgevonden. Dat zou zelfs te veel zijn voor iemand die moeilijke emotionele en mentale ervaringen een tijd lang opzocht en eruit put voor haar werk.
Een van de plekken waar ze dergelijke intense ervaringen opdeed, was de middelbare school waarop Verhoeven in 1986 belandde. Dat jaar verhuisde het gezin Verhoeven voor haar vaders filmcarrière van het aangeharkte Oegstgeest naar de metropool Los Angeles. Een groot contrast qua levendigheid, maar ook qua maatschappij. Op het oog lijkt die op de onze, alleen dan ga je voorbij aan de gigantische verschillen in kansen, gezondheid en welvaart.
Verhoevens ouders verhuisden naar LA met een progressieve, Europese mindset. Daardoor kozen ze ervoor Verhoeven en haar zus naar een openbare school in de buurt te sturen, wat in Nederland gebruikelijk was. Op die school kwam ze in contact met agressie, drank, drugs, seksueel grensoverschrijdend gedrag en gangs. ‘Ik kwam er als kind dat nog niets had meegemaakt en binnen een jaar had ik voor mijn gevoel zo’n beetje álles meegemaakt en was de onschuld uit mijn jeugd verdwenen.’ Vanaf haar 15e zou ze een andere school bezoeken die hemelsbreed niet ver uit de buurt lag, maar een totaal andere samenstelling had.
Tijdens haar Amerikaanse academietijd aan het San Francisco Art Institute en de New York Academy of Art ging ze actief op zoek naar intense emotionele ervaringen, shocks die ze kon verwerken in haar werk. “Ik wilde het slechte zien, voelen en meemaken; alsof alleen dat het echte leven is.” Zo werkte ze in een abortuskliniek in een achterstandswijk, waar ze de meest hartverscheurende situaties aantrof. Verhoeven: “Een piepjong meisje kwam voor een abortus. Zij had een enorme, huisgemaakte tatoeage van een piemel op haar buik. Doodeng, dat beeld is me altijd bijgebleven.”
Ook werkte ze een tijdje op de spoedeisende hulp, ontleedde lijken in een laboratorium en hielp ze een tijdje in een daklozenopvang. Verhoeven: “Ik heb een eindeloze put gevoelens verzameld, naast feitelijke kennis.” Ze verantwoordde dit voor zichzelf door er werk over te maken, maar ze betaalde er ook een prijs voor: ‘Het leverde interessante kunst op, en nog steeds, maar ik kreeg ook last van die expres opgelopen trauma’s.”
Tijdens haar werkproces sluit Verhoeven haar atelier hermetisch af voor de kritische blik van buitenstaanders. Een enkel woord over een werk dat nog niet af is, kan een schilderij verpesten. Verhoeven: “Ik vind kunst maken extreem privé, heel persoonlijk.” Zo maakte ze een tijdje veel werk over moeders en kinderen, als manier om om te gaan met het feit dat het niet lukte om zwanger te worden. Een maand later bleek ze alsnog in verwachting. Verhoeven: “Ik vind schilderen sowieso een soort proces van exorcisme. Je laat het los, je laat het er uit en je laat het gaan.”
Dat niet aan ieder werk een intense emotionele ervaring vooraf hoeft te gaan, bewijzen de werken die Verhoeven in opdracht maakte. Zo rondde ze in 2015 een ambitieus werk af voor de Hoge Raad en 2021 The Family, een imposant groepsportret van de Koninklijke familie, vanaf Juliana van Stolberg. Aan beide werken gingen uitgebreide studies vooraf.
De Hoge Raad is in alle opzichten imposant. Het doek meet maar liefst 4 bij 6,5 meter – Verhoeven werkte er een jaar aan – en zit tjokvol historische en kunsthistorische verwijzingen naar de ontwikkeling van het Nederlands recht. Maar ook hier is het niet allemaal pais en vree. De Hoge Raad houdt ons eerder een spiegel voor. De rechtspraak en rechtstaat zoals we die kennen is net zo kwetsbaar als de droombeelden in een serie als Because. Over de eeuwen heen is er een prijs voor betaald en als we hem niet onderhouden verdwijnt ie als sneeuw voor de zon.
Op de wanden va de rechtszaal zien we gewezen politici, geleerden, staatshoofden en filosofen. Het meest in het oog springt het bekende schilderij van de gelynchte gebroeders De Witt van Jan de Baen. Daarvoor zit de Hoge Raad onder leiding van president, mr. Visser. Mr. Visser was de eerste joodse president van de Hoge Raad, maar werd in 1941 door de Duitse bezetters ontslagen – zonder publiekelijk protest van de andere raadsheren. Op de voorgrond zien we een menigte van treurige, boze, eenzame, lieve en vertrouwde figuren die samen onze samenleving vormen.
Het werk van Helen Verhoeven is onder meer opgenomen in de collecties van het Centraal Museum, het Stedelijk Museum en het Bonnefantenmuseum, waar ze een solotentoonstelling had in 2018. Haar werk is daarnaast te vinden in de collecties van Saatchi Gallery, The Museum of Contemporary Art in Miami, DSM, De Nederlandsche Bank, Eneco en de Rabobank. In 2008 sleepte ze de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst binnen, gevolgd door de Wolvecampprijs in 2010 en de ABN Amro Kunstprijs in 2018. Helen Verhoeven wordt vertegenwoordigd door de Annet Gelink Gallery.
Geschreven door Wouter van den Eijkel
Art Rotterdam keert van vrijdag 27 tot en met zondag 29 maart terug met een extra scherpe beursopzet waarin beeldende kunst, fotografie, video en grootschalige installaties samenkomen. Het format biedt ruimte aan zowel upcoming talent als gevestigde galeries en de toevoeging van Unseen Photo zorgt voor een scherp gecureerd en internationaal fotografieprogramma, volledig geïntegreerd in de beurs. Met de terugkeer naar Rotterdam Ahoy zet Art Rotterdam de koers voort die in 2025 werd ingezet. De schaal en openheid van deze locatie dragen, samen met de horecavoorzieningen, bij aan een aangenaam bezoek, met ruimte voor rustmomenten. Dat betekent dat mensen meer tijd doorbrengen op de beursvloer. Vorig jaar trok Art Rotterdam maar liefst 28.000 bezoekers.
Er nemen tijdens deze editie meer dan 150 galeries deel uit binnen- en buitenland, met deelnemers uit onder meer Lissabon, Istanbul, Buenos Aires, Kopenhagen, Johannesburg, Bratislava, Londen, Rome, Parijs, Madrid, Wenen en Riga. Daarnaast heeft Art Rotterdam een sterke band met de stad. De Wall Street Journal nam Rotterdam onlangs op in hun 10 Best Places to Visit in 2026: “De stad heeft zich opnieuw uitgevonden en geldt als een experimenteel stedelijk laboratorium binnen Europa, met torens van sterarchitecten en culturele districten op voormalige havengebieden.” In de stad opende afgelopen jaar bovendien het migratiemuseum Fenix van 15.000 m² en binnenkort wordt het nieuwe, acht verdiepingen tellende Nederlands Fotomuseum feestelijk geopend.
DHB Bank is ook dit jaar de hoofdsponsor van Art Rotterdam. DHB Bank is een Nederlandse spaarbank waar je online kunt sparen. Het hoofdkantoor is al ruim 30 jaar gevestigd in Rotterdam. De stad werd door de jaren heen haar thuishaven; mede daarom is DHB Bank de trotse hoofdsponsor van Art Rotterdam.
Art Rotterdam bestaat ook dit jaar weer uit een aantal secties die samen een breed en inhoudelijk sterk beeld geven van de hedendaagse kunstpraktijk. Ze bieden bezoekers houvast en zorgen voor een overzichtelijke leesbaarheid en samenhang van de beurs.
Secties Art Rotterdam 2026
In de Main Section tonen deelnemende galeries een brede selectie hedendaagse kunst. Solo/Duo is hierin geïntegreerd als presentatiemodel waarin het werk van één of twee kunstenaars belicht wordt.
De New Art Section is gewijd aan solopresentaties van opkomende kunstenaars met spannende artistieke praktijken. Na een succesvolle eerste editie keert curator Övül Ö. Durmuşoğlu terug voor Art Rotterdam 2026.
Naast Unseen stands in de Main Section en Solo/Duo sectie zijn er drie speciaal gecureerde secties: New Photography, Encounters en The Past Present. Samen vormen zij een herkenbaar fotografiepaviljoen. Hier zie je hybride beeldwerelden, cross-overs met andere disciplines en nieuwe perspectieven op analoge fotografie en archiefmateriaal. Parallel daaraan vindt de Unseen Book Market plaats in het nieuwe Nederlands Fotomuseum, waar veertig uitgevers een groot aanbod aan fotoboeken en publicaties presenteren. Van Lanschot Kempen is de nieuwe partner van Unseen Photo.
De Prospects sectie van het Mondriaan Fonds laat een breed publiek kennismaken met een nieuwe generatie kunstenaars. Deze veertiende editie toont het werk van 92 startende kunstenaars die in 2024 financiële steun ontvingen om het start van hun carrière te ondersteunen. De tentoonstelling wordt gecureerd door Johan Gustavsson en Daphne Verberg.
Projections is de videokunstsectie van de beurs: een verduisterde ruimte van meer dan 800 vierkante meter met twaalf projecties op vrijstaande schermen van vijf meter breed.
Sculpture Park functioneert als ontmoetingsplek op de beurs met 280 vierkante meter aan sculpturen en installaties. De sectie, vormgegeven door Tom Postma Design, brengt letterlijk lucht en ruimte in de beursopzet.
Een aantal highlights
kumalo | turpin uit Johannesburg presenteert in de Main Section werk van Boemo Diale. Diale groeide op binnen de complexe raciale en sociaal-politieke structuren van post-apartheid Zuid-Afrika en werkt vanuit een multidisciplinaire praktijk waarin identiteit, generatietrauma en dromen samenkomen. Haar beeldtaal is persoonlijk, met een sterke focus op haar moederlijke lijn, en raakt tegelijk aan de gedeelde culturele erfenis van Afrikaanse vrouwen. Door fragmenten uit haar familiearchief te verweven met kleurrijke en dromerige omgevingen ontstaat er frictie tussen de werkelijkheid en verbeelding, waarbij Diale vragen stelt over haar positie, afkomst en de mogelijkheid om via kunst verandering teweeg te brengen.
Kévin Bray (Upstream Gallery) werkt vanuit een multidisciplinaire praktijk waarin digitale en fysieke werkelijkheden voortdurend in elkaar overlopen, met video, digitale schilderkunst, 3D-geprinte sculpturen en sound als gelijkwaardige bouwstenen. Vanuit zijn achtergrond in grafisch ontwerp ontleedt de Franse kunstenaar de logica van software, games en interfaces en vertaalt die naar hybride vormen die laten zien hoe beelden niet alleen onze blik, maar ook ons gedrag en onze werkelijkheid vormgeven. In de Main Section wordt zichtbaar hoe Bray fictie en materie bewust gelijkwaardig maakt, waarbij hij de grenzen tussen digitaal en tastbaar, verbeelding en realiteit, consequent openbreekt. Zijn werk was onder meer te zien in Stedelijk Museum Amsterdam, Palais De Tokyo in Parijs, Kunstinstituut Melly, Foam Amsterdam, het Nieuwe Instituut en The Hole in New York. Het is opgenomen in de collecties van de AkzoNobel Art Foundation, ING en het Ministerie van Buitenlandse Zaken.
ZAHORIAN & VAN ESPEN uit Bratislava (Main Section) toont onder meer werk van Vladimír Ossif, een schilder die werkt binnen de geometrische abstractie. De Slowaakse kunstenaar bracht onder meer tijd door in Parijs, Bratislava, Madrid en New York en zijn levendige schilderijen worden dan ook gevoed door beweging en verandering, wat zichtbaar wordt in dynamische composities waarin vormen botsen, overlappen of juist in evenwicht naast elkaar bestaan. Zijn schilderijen laat zien wat beeld kan uitdrukken wanneer taal tekortschiet. Zijn werk is onder meer opgenomen in de collectie van Musée d’Art Moderne de Paris, Casa de Velázquez in Madrid en de National Gallery van Praag en was onderdeel van de 13e Biënnale van Havana.
In de Solo/Duo-sectie bij Annet Gelink Gallery worden werken getoond van Helen Verhoeven en Steffani Jemison, twee kunstenaars die allebei op hun eigen manier de spanning tussen individu en collectief onderzoeken, en dieper in gaan op het lichaam en representatie. Jemison onderzoekt onder meer de manieren waarop Afro-Amerikaanse cultuur, geschiedenis, kennistradities, beweging, taal en verhaalvorming worden doorgegeven, en maakt performances, video’s, audiowerken en sculpturen die eerder te zien waren in het MoMA, het Whitney Museum (de Whitney Biennial), het Brooklyn Museum, Stedelijk Museum Amsterdam, Jeu de Paume en MoMA PS1. Verhoeven werkt met grootse, gelaagde schilderijen waarin droom, geschiedenis, religie, mythologie en maatschappelijk geweld versmelten. Ze maakte onder meer een staatsieportret voor de Koninklijke Familie en haar werk bevindt zich in de collecties van het Centraal Museum, Stedelijk Museum Amsterdam, het Bonnefanten museum, Saatchi Gallery, The Museum of Contemporary Art in Miami, De Nederlandsche Bank en de Rabobank.
In de Main Section presenteert Heejsteck# de installatie ‘Add to Cart’ van Peer Vink en Tom Putman. Het project neemt de shopping mall als uitgangspunt. Niet als nostalgisch decor maar als verouderd statusicoon, vergelijkbaar met een filmset die van een afstandje overtuigt maar van dichtbij zijn constructie prijsgeeft. De grotendeels afgesloten booth is alleen te betreden via een rotswandachtige poort en leidt naar een kunstmatige grot met waterval en barretje, waarin zichtbaar wordt hoe (nep)natuur en schijnwerelden worden ingezet om verleiding en consumptie aan te sturen. De installatie wordt aangevuld met nieuw werk van beide kunstenaars.
Stephan Balkenhol maakt handgesneden houten sculpturen waarin de mens vrijwel altijd centraal staat. Hij snijdt zijn beelden meestal uit een enkel blok hout, soms zelfs uit een complete boomstam, met hamers en beitels en minimaal gebruik van machines, waarbij splinters, scheuren en groeven zichtbaar blijven. In de Main Section bij AKINCI laat zijn praktijk zien hoe juist die sobere, ambachtelijke werkwijze zorgt voor beelden die universeel herkenbaar zijn. Zijn werk is opgenomen in de collecties van instituten als Centre Pompidou, Tate, ARKEN Museum of Modern Art, Museum Voorlinden, het Museum of Contemporary Art Tokyo, het MoMA, het LACMA, het Art Institute of Chicago, Hamburger Bahnhof, de Peggy Guggenheim Collection en Kunstmuseum Den Haag. Afgelopen zomer was zijn werk nog te zien in een solotentoonstelling in Kunsthal Rotterdam.
In de Solo/Duo-sectie laat Galerie Fontana werk zien van Thijs Segers, waaronder recente schilderijen en een nieuwe installatie. Segers onderzoekt thema’s als verval, transformatie en vergankelijkheid. Zijn schilderijen vangen zowel persoonlijke herinneringen als universele thema’s, en zijn vaak geïnspireerd door verlaten plekken, de natuur en zijn innerlijke belevingswereld. Eerder was zijn werk te zien in onder meer het Noordbrabants Museum, het Paleis op de Dam, het Vincent van Goghhuis, Museum Villa Mondriaan en Het HEM. In 2021, 2024 en 2025 werd hij genomineerd voor de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst.
Kijk voor tickets en een compleet overzicht van de deelnemers op www.artrotterdam.com. Op 20 maart verschijnt de beurscatalogus op GalleryViewer.com.
Geschreven door Flor Linckens
Van 27 t/m 29 maart 2026 presenteert Unseen Photo binnen Art Rotterdam in Rotterdam Ahoy een scherp gecureerd, internationaal fotografieprogramma waarin gevestigde namen en aanstormend talent samenkomen. Unseen is dit jaar opgebouwd uit zes samenhangende onderdelen. Op de beursvloer vind je Unseen in de Main Section en het Solo/Duo-programma: scherp geselecteerd en volledig ingebed tussen de overige Art Rotterdam-presentaties op maar liefst 14.000 m².
In de curated sections komt de inhoudelijke diepte van Unseen extra goed naar voren. Door fotografie te presenteren binnen een gecureerd kader krijgt het werk niet alleen een museaal accent, maar wordt ook zichtbaar hoe levendig, veelzijdig en urgent het medium vandaag de dag is.
New Photography, samengesteld door de Unseen-beurscommissie (bestaande uit Caroline O’Breen, Domenico de Chirico, Els Drummen, Hedy van Erp en Dries Roelens), vormt samen met Encounters en The Past Present een herkenbaar fotografiepaviljoen binnen de beurs.
Fotografiehistoricus, curator en auteur Hedy van Erp werpt in The Past Present een eigentijdse blik op analoge fotografie tot het jaar 2000, met bijzondere aandacht voor verloren archieven en gevonden beelden. Van Erp brengt daarbij kunstenaars samen die op eigentijdse wijze gebruikmaken van bestaande fotografische beelden en technieken om het verleden zo opnieuw gewicht en betekenis te geven.
In Encounters verkent de Milanese curator Domenico de Chirico de wisselwerking tussen fotografie en andere kunstvormen, waardoor er nieuwe narratieven en hybride beeldwerelden ontstaan die de grenzen van het medium oprekken.
Deze drie curated secties bieden samen een gelaagd overzicht van fotografische posities die variëren van conceptueel onderzoek tot ruimtelijke installaties en post-digitale beeldcultuur. Deze fotografen reageren op onderwerpen als identiteit, technologie, materialiteit en de manier waarop beelden circuleren en betekenis verschuift. Unseen Photo krijgt daarmee een eigen signatuur binnen Art Rotterdam en verdiept het kunstaanbod op de beurs. Er ontstaat zo een platform dat fotografie en andere hedendaagse disciplines samenbrengt binnen één dynamische setting, aantrekkelijk voor een jong en internationaal publiek.
De zesde pijler, de Unseen Book Market, vindt gelijktijdig plaats in het nieuwe Nederlands Fotomuseum in Pakhuis Santos, dat in februari 2026 zijn deuren opent. Bij deze officiële partner van Unseen Photo presenteren veertig uitgevers een breed scala aan fotoboeken en -publicaties.
Unseen Photo wordt mede mogelijk gemaakt door de nieuwe Partner: Van Lanschot Kempen.
Een aantal highlights
Binnen de selectie vallen verschillende presentaties op.
Intervalle (Parijs) belicht in de New Photography sectie de reeks ‘Screenlove’ van Julien Mignot. Daarin onderzoekt de kunstenaar hoe intimiteit en afstand verschuiven in een tijd waarin relaties zich via schermen afspelen. Mignot werkt met vervaagde webcambeelden, met nadrukkelijke toestemming van zijn modellen, die hij in halftransparante blokken giet, waardoor het beeld afhankelijk van de kijkhoek verschijnt of verdwijnt. De serie, die teruggrijpt op zijn jeugdige nieuwsgierigheid naar het leven achter ramen, reflecteert op digitaal voyeurisme, de kwetsbaarheid van relaties, hedendaagse vormen van eenzaamheid en de macht die schuilt achter onze blik. Voor Unseen Photo 2026 presenteert Intervalle nieuwe, niet eerder getoonde werken uit deze reeks. Mignot maakte onder meer werk in opdracht voor The New York Times, Vanity Fair, The New Yorker, Chanel, Hermès, Louis Vuitton en de Opéra de Paris.
VIASATERNA (Milaan) zal in de Encounters sectie onder meer werk tonen van Teresa Giannico, die digitale beeldfragmenten uit de online wereld transformeert tot intrigerende, gelaagde composities op het snijvlak van fotografie, collage en schilderkunst. Haar droomachtige scènes tonen hoe algoritmes ons kijken beïnvloeden en hoe we gefragmenteerde beelden in ons hoofd tot nieuwe werkelijkheden samenstellen. In haar nieuwste werk onderzoekt ze op scherpe en poëtische wijze de objectiviteit van fotografie in een tijdperk van eindeloze digitale reproduceerbaarheid. Haar werk is t/m 18 januari 2026 te zien tijdens de achttiende Quadriennale d’Arte in Rome.
Hedy van Erp: “Ray K. Metzker (1931-2014, Verenigde Staten) wordt beschouwd als onderdeel van de fotografische avant‑garde en een pionier in fotografie van de urban space waarin hij experimenteerde met licht. In 2026 verschijnt een monografie van zijn werk, City Lux. Zijn werk zit in de collecties van onder meer MoMA, Metropolitan Museum, Whitney Museum, J Paul Getty Museum en Albertina. De Parijs galerie Les Douches La Galerie presenteert schaarse vintage Ray Metzker prints. Deze worden zelden aangeboden.”
Erika Deák Gallery (Boedapest) presenteert in de Encounters sectie onder andere werk van Andrea Gáldi Vinkó. Zij onderzoekt in haar praktijk de spanning tussen intimiteit, identiteit en de kwetsbaarheid van het dagelijks leven, waarbij ze persoonlijke ervaringen verweeft met universele thema’s. Haar foto’s, die regelmatig balanceren tussen het alledaagse en het absurd-poëtische, waren onder meer te zien in het Robert Capa Contemporary Photography Center en Kunsthalle Budapest. Ze maakte bovendien werk in opdracht voor Tate, Vogue Italië, The New Yorker, Die Zeit, i-D, Dazed en Le Monde. Met haar uitgesproken visuele narratieven geldt ze als een van de meest intrigerende stemmen binnen de Hongaarse fotografie.
Casper Faassen (Bildhalle, Amsterdam, in de Solo/Duo sectie) onderzoekt in ‘ReCollection’ hoe fotografie kan verschuiven van registratie naar een bijna sculpturale vorm, door 1:1-herinterpretaties te maken van omstreden koloniale kunstobjecten uit de museale collecties van bijvoorbeeld het Louvre en het British Museum. In een eigentijdse Wunderkammer brengt hij deze fotografische objecten samen als een kritische reflectie op verzamelen, bezit en de verhalen die we van eerdere generaties erven. Met zijn gelaagde technieken, zichtbare sporen van tijd en de vraag wie het recht heeft om geschiedenis te bewaren, maakt Faassen van fotografie een poëtisch en politiek medium.
Einspach & Czapolai Fine Art (Boedapest) toont in de Main Section onder andere werk van Tamas Dezsö, wiens doorlopende serie ‘Notes for an Epilogue’ de stille erfenis van postcommunistisch Roemenië blootlegt. Dezsö maakt met bijzondere gevoeligheid zichtbaar hoe geschiedenis zich verankert in het alledaagse en bepaalt hoe samenlevingen verder kunnen in de gelaagde nasleep van een regime. Zijn werk was eerder te zien in Foam, het Robert Capa Contemporary Photography Center en het Shanghai Museum of Contemporary Art, en verscheen in publicaties als The New York Times en Le Monde.
Over de curatoren
Domenico de Chirico is een onafhankelijk curator uit Milaan. Hij doceerde daar Visual Culture en Trend Research aan het Istituto Europeo di Design (2011–2015) en was artistiek directeur van de DAMA Fair in Turijn (2016–2019). Zijn ervaring omvat verschillende juryfuncties, residentieprogramma’s en onderwijsposities aan instellingen als Goldsmiths in Londen, de Academy of Arts, Architecture and Design in Praag, Nuova Accademia di Belle Arti in Milaan en de Accademia di Belle Arti di Bologna. Daarnaast was hij gastcurator bij het Swiss Institute in Rome en artistiek directeur van Ortigia Contemporanea 2024. Momenteel verzorgt hij curatoriële rollen voor SWAB Barcelona, de MIA Photo Fair in Milaan en de Prisma Art Prize in Rome.
Hedy van Erp is een Nederlands fotografiehistoricus, curator en auteur, met een focus op vintage en zogenaamde vernacular fotografie. Ze werkte aan tentoonstellingen voor onder meer het Nederlands Fotomuseum, Fotomuseum Den Haag, het National Media Museum in het Verenigd Koninkrijk, het Science Museum in Londen en het (huidige) H’ART Museum in Amsterdam. Daarnaast is ze co-auteur van het boek Photography Decoded (Tate Publishing, 2019). Haar huidige projecten omvatten een tentoonstelling die ze samen met Susan Bright ontwikkelt voor het Alice Austen House Museum in New York, gepland voor juni 2026, en een komende editie van het internationale fototijdschrift Fotozini, dat wordt gewijd aan vintage, obscure en onconventionele fotografie.
Art Rotterdam / Unseen Photo werkt samen met We Are Public. Cultuuroptimisten die gaan voor meer kunst en cultuur in Nederland. Wist je dat je ook lid kan worden? Met We Are Public ga je naar een scherpe selectie cultuur; zorgvuldig gekozen door We Are Public curators. Vaak gratis, soms met een fikse korting. Met als bonus natuurlijk, dat je kunst en cultuur ondersteunt! Word je ook lid? Krijg nu je eerste maand gratis: www.wearepublic.nl
‘Wij zijn radicaal en we zijn speels. Wij trekken je uit je comfortzone. Wij werken samen met jou. Wij laten je opnieuw een relatie aangaan met jouw omgeving.’ Was getekend: Studio C.A.R.E. Aan de statements is geen woord gelogen. C.A.R.E. staat voor Catastrophe, Analysis, Relation, Environment. Dat klinkt misschien als abstracte managementtaal, de werkwijze van het Rotterdamse Studio C.A.R.E. is echter heel fysiek en tastbaar.
‘Wij verkopen catastrofes’, aldus Christine van Meegen aan de telefoon. Niet dat Studio C.A.R.E. je een catastrofe aansmeert, want die heeft zich al voltrokken. Studio C.A.R.E. bied je juist een uitweg uit een moeizame situatie. Dat kan gaan om je directe omgeving, je huis bijvoorbeeld. Het Duitse stel achter Studio C.A.R.E., Van Meegen en haar partner Sebastian Kubersky, gaat daarbij niet halfslachtig te werk. Vraag dat maar aan Patrick, de man die hen toestemming gaf zijn huis te verbouwen. Alles werd onder handen genomen: de sloophamer ging in de muren en de meubels werden verzaagd.
Patrick zat al een tijdje niet zo goed in zijn vel en zijn rommelige onderkomen hielp daarbij niet. Tijd om daar verandering in te brengen. De NDR, de Norddeutscher Rundfund, filmde de Abrissparty, een term die de lading beter dekt dan het prozaïsche verbouwing.
Het concept laat zich namelijk het beste omschrijven als een combinatie van Help mijn man is klusser, inclusief de tegenvallers tijdens de verbouwing en de mentale muren waar tegenaan gelopen wordt, met een langgerekt consult bij een doortastende psycholoog. Alleen hanteert C.A.R.E. een sloophamer in plaats van de inzichten van Carl Jung. Als het goed is heeft de verbouwing een cathartisch effect en is na afloop de relatie met je omgeving hersteld.
Dat klinkt driest, maar niets is minder waar. Studio C.A.R.E. werkt op basis van een plan, zo werd met Patrick vooraf doorgesproken wat er zou gebeuren en welke rol hij en de omwonenden in het proces zouden hebben. Wel is het zo dat er ruimte is voor improvisatie. Bovendien was Patrick in veilige handen. Christine van Meegen heeft een achtergrond in interior design en studeerde onder meer aan de Design Academy in Eindhoven. Na afloop bleven Van Meegen en Kubersky in Nederland met Rotterdam als uitvalsbasis.
De praktijk van het stel is breder dan alleen de Curated Catastrophes, waar Patricks appartement onder valt. Een constante daarin is het werken met de omwonenden. Deze winter ontwikkelden ze met de bewoners van de arbeiderswijk Bospolder-Tussendijken warmtepanelen. Negen bewoners ontwikkelden ieder een infraroodpaneel en testten dat. Deze infraroodpanelen verwarmen het lichaam en niet de ruimte, en dat op een hele energiezuinige manier. Het achterliggende idee is om mensen met een krappe beurs en een slecht geïsoleerde woning niet in de kou te laten zitten.
Een ander voorbeeld is het speelse, modulaire (wand) interieur ROSy, wat staat voor Rotterdam System, van geperforeerd plaat. ROSy geeft de gebruiker de mogelijkheid om de ruimte naar precies naar eigen wens en inzicht in te richten. Ook hiermee probeert het duo mensen weer in verbindingen te brengen met hun omgeving, door ze daar zelf de controle over te geven.
Op Art Rotterdam vind je een sculptuur van Studio C.A.R.E in de sectie Sculpture Park. Als we Van Meegen half januari spreken weet ze nog niet hoe de sculptuur precies eruit gaat zien. “We spelen vaak in op de ruimte die we tot onze beschikking krijgen. We moeten even aftasten hoeveel ruimte we krijgen en wat voor ruimte het is. Idealiter wordt het een sculptuur die je kan veranderen, waar je in kan duiken, en waar een verrassing in zit.”
Studio C.A.R.E. wordt vertegenwoordigd door Galerie Melike Bilir uit Hamburg. De stand van Galerie Melike Bilir vind je in de New Art Section.
Geschreven door Wouter van den Eijkel
Kijk hier 3-D Virtual Tour Art Rotterdam 2025 by Jaap Pameyer
Op donderdag 30 oktober jl overleed de Belgische kunstenaar Louise Delanghe (1994-2025) op 31-jarige leeftijd, als gevolg van een noodlottig verkeersongeval. Vorig jaar sprak Art Rotterdam met deze veelbelovende en zeer geliefde kunstenaar naar aanleiding van haar presentatie op Art Rotterdam bij Pizza Gallery, Antwerpen. Ter nagedachtenis aan Louise plaatsen wij dit interview opnieuw.”
“Als schilderkunst de zee is, dan wil ik de ultieme surfer zijn” – Louise Delanghe
Interview met Louise Delanghe
“Als schilderkunst de zee is, dan wil ik de ultieme surfer zijn.” Iedere beslissing en iedere afweging moet voor de Belgische kunstenaar Louise Delanghe (BE, 1994) zichtbaar zijn, want daarin schuilt voor haar de poëzie van een werk.
Delanghe geldt als groot schildertalent en in haar werk hopt ze van genre naar genre: van portretten ten voeten uit, tot werk op karton en van klassieke naakten tot werk met teksten erop. Pizza Gallery toont op Art Rotterdam een overzicht van werk dat Delanghe tot nu toe maakte. Daarnaast is er werk te zien uit haar nieuwste serie Weeping Wham die ze omschrijft als: “De ongrijpbare schoonheid van de kers op een veel te zoete slagroomtaart”.
Gefeliciteerd met je presentatie op Art Rotterdam. Wat kunnen we verwachten?
Bedankt! Kleur is het trekpaard in mijn werk, een obsessie, vreugde en beproeving tegelijkertijd. Het is het bindmiddel die de gelaagdheid aan verhalen en personages in mijn schilderijen met elkaar verbinden. Op Art Rotterdam wil ik dit graag accentueren met een eclectische mix uit verschillende periodes van mijn traject. Voor vele bezoekers zal het een eerste kennismaking met mijn werk zijn, het is mijn intentie een exciterend geheel neer te zetten op de beurs.
Is het een logisch vervolg op Boulevard Angel, jouw expo van eerder dit jaar bij Pizza Gallery, of ben je een nieuw project aangevangen?
Ik toon grotendeels recent werk, de reeks belichaamt een opeenvolging van staande figuren en bustes met een indringende tedere blik. Een tijd geleden viel mijn oog op een schilderij van William-Adolphe Bouguereau dat ik vond op internet, getiteld ‘The Little Shepherdess.
Naast zijn minder interessante Bijbelse taferelen heeft hij een leven lang gewijd aan het schilderen van vrouwelijke figuren, die allen eenzelfde specifieke uitstraling hebben. Een buitengewoon kwetsbare, romantische, mijmerende, melancholische, soms bezwerende expressie. Een soort rom-com “Avant la lettre”, een gevoel dat me in het dagelijks leven ook soms ongewild kan meeslepen, het raakte me.
De Little Sheperdess was de toorts die een hele waaier aan andere voorbeelden aan het licht bracht. Dit resulteerde in een nieuwe reeks schilderijen getiteld ‘Weeping Wham’. De ongrijpbare schoonheid van de kers op een veel te zoete slagroomtaart kan een omschrijving zijn van wat de toeschouwer te zien zal krijgen. Ik hoop dat de werken een zekere spitante breekbaarheid oproepen waarmee mensen zich kunnen identificeren.
Voor Boulevard Angel maakte je onder meer kleinere schilderijen op afvalhout. Waarom wilde je juist afvalhout gebruiken en is experimenteren met dragers iets dat je graag doet?
De schilderijen in de Boulevard Angel show zijn op drie verschillende plekken in Zuid-Frankrijk tot stand gekomen, het en plein air schilderen was voor mij een openbaring. Als kind heb ik een periode dichtbij Nuenen gewoond, het dorp waar Vincent van Gogh zijn aardappeleters schilderde. Vincent was mijn eerste aanraking met schilderkunst, daarom was het extra bijzonder om in de streek rond Arles te werken en in zijn zuiderse voetsporen te treden. De natuur doet je anders denken en handelen, het voelde niet juist aan om prefab doeken te kopen, het moest een drager worden die al een verleden had.
Zo stuitte ik op een handelaar in Saint-Andiol, een nogal ruig type. Hij kocht loten op in India waarvan de inhoud altijd een gok was. Een deel ervan waren handgemaakte meubels, objecten en curiosa met een koloniaal verleden, de rest waren hout residuen van gedeconstrueerde vervallen gebouwen, sommige nog met prachtig handgeschilderde motieven. De stukken hout waren geselecteerd op het formaat van mijn schildersezel zo ook het gewicht ervan aangezien alles het landschap mee moest ingedragen worden. Na wat onderhandelen, handje contantje, een beetje in ’t zak gezet geweest te zijn was het startschot gegeven.
Mijn gedachten gingen vaak uit naar al de impressionisten die in open lucht schilderden. Je bent onderhevig aan de weersomstandigheden, vooral de kracht van de mistral die in deze streek door het landschap raast heeft mijn richting een aantal keer op lachwekkende wijze bepaald. Ik moest sneller en anders gaan schilderen dan in een studio, in 1 beweging, een momentopname. Het toeval bracht me naar de drager of omgekeerd, en zo is het meestal.
Als ik je Instagram bekijk, dan lijkt je werk alle kanten op te gaan: van portretten ten voeten uit, tot werk op karton en van klassieke naakten tot werk met teksten erop. Is er volgens jou een rode draad te ontdekken in je werk?
Ik vermoed dat snel schakelen geworteld zit in mijn karakter, een hopper zoals ze zeggen. Onrust daalt over me heen als ik te lang visueel en verbaal eenzelfde richting bewandel, een gezonde dosis chaos dat zich doortrekt als ik aan ’t werkt ben. Als schilderkunst de zee is dan wil ik de ultieme surfer zijn, steeds zoekend naar de juiste golf in tijd en ruimte. Ik wil dat elk gebaar en moment van beslissing voelbaar is mijn schilderijen.
Waarom is juist dat belangrijk voor je?
Het is een gevoel waar ik zelf ook naar op zoek ben als ik voor een werk sta. Een onlosmakelijke toets die een beeld eigen maakt, net daar schuilt volgens mij de poëzie.
Je bent nu 29 en staat nog aan het begin van je carrière. Wat hoop je de komende vijf jaar te bereiken?
Ik ben ervan overtuigd dat als je iets gepassioneerd doet er altijd dingen ten gepaste tijde je pad kruisen. De komende vijf jaar blijf ik vooral mijn eigen koers volgen, overal waar de wind mijn werk heen blaast.
Geschreven door Wouter van den Eijkel
